Η «Θάλασσα από Γυαλί» σε σκηνοθεσία Αλέξη Αλεξίου («Τετάρτη 04:45») αφηγείται την ιστορία δύο γυναικών διαφορετικής γενιάς που έρχονται κοντά και σχηματίζουν μια απρόσμενη συμμαχία κόντρα σε ό,τι τις καταπιέζει.
Με αφορμή την κυκλοφορία της ταινίας στις αίθουσες το ΣΙΝΕΜΑ cinemagazine.gr μίλησε με την πρωταγωνίστρια, Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη. Διαβάστε παρακάτω όσα ενδιαφέροντα είχε να μας πει και μη χάσετε την ταινία από την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου.
Στη «Θάλασσα από Γυαλί» υποδύεστε μια γυναίκα 65 ετών, η οποία, έχοντας βιώσει την απώλεια του συζύγου της, βρίσκεται σε μια ιδιαίτερη καμπή της ζωής της. Τι ήταν αυτό που σας γοήτευσε περισσότερο στη συγκεκριμένη ηρωίδα και ποια στοιχεία της προσωπικότητάς της σάς δυσκόλεψαν περισσότερο να προσεγγίσετε;
Βρέθηκα μπροστά σε έναν γρίφο που με τη δουλειά, τις αναγνώσεις του σεναρίου με τον Αλέξη, τις πρόβες μας με τους άλλους ηθοποιούς, άρχισα σταδιακά να τον πλησιάζω. Όλες οι απαντήσεις βρισκόντουσαν μέσα στο σενάριο, αναζητούσα στις τυπωμένες λέξεις το περιεχόμενο του φορτίου τους, αν μπορώ να το πω έτσι. Δεν μου ήταν τίποτα εύκολο, αν με ρωτάτε.
Ο Αλέξης Αλεξίου έχει αναφέρει ότι έγραψε το σενάριο έχοντας εσάς εξαρχής στο μυαλό του, χωρίς μάλιστα να το γνωρίζετε. Πώς αισθάνεστε όταν ένας σκηνοθέτης σάς εμπιστεύεται έναν ρόλο προτού καν σας τον προτείνει; Θεωρείτε ότι αυτή η εκ των προτέρων επιλογή δημιουργεί μια διαφορετική σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ ηθοποιού και σκηνοθέτη;
Με τον Αλέξη και την Αφροδίτη μένουμε στην ίδια περιοχή, στην Καλλιθέα. Συναντηθήκαμε σε ένα καφέ κοντά μας γιατί κάτι ήθελε να μου πει ο Αλέξης. Και μου εμπιστεύθηκε το σενάριο της “Θάλασσας από Γυαλί”. Ο Αλέξης Αλεξίου είναι ένας σκηνοθέτης που θαύμαζα τις ταινίες του και το να με συμπεριλάβει στον καλλιτεχνικό του ορίζοντα μου έδωσε τη χαρά και το κίνητρο να δικαιώσω την εμπιστοσύνη του. Και θα σας πω κάτι που νιώθω ότι με συνέδεσε με έναν ιδιαίτερο τρόπο με τον Αλέξη: Οι πατεράδες μας έζησαν την εξορία στην κόλαση της Μακρονήσου. Κι αυτό φώτισε την προϊστορία του χαρακτήρα της Βαγγελιώς. Ό,τι μου έδινε το σενάριο ήταν ένα τοπίο που χρειαζόταν να δω, μια αποσκευή μνήμης.
Η ηρωίδα σας βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κατάσταση που την αναγκάζει να πάρει θέση απέναντι στην κακοποίηση μιας νεότερης γυναίκας. Πού τελειώνει η ανθρώπινη αλληλεγγύη και πού αρχίζει η προσωπική ευθύνη; Πιστεύετε ότι η κοινωνία μας εξακολουθεί να αντιμετωπίζει με αδιαφορία τέτοιου είδους περιστατικά, ιδιαίτερα όταν συμβαίνουν πίσω από κλειστές πόρτες;
Η προσωπική ευθύνη ξεκινά την στιγμή που γίνεσαι μάρτυρας της αδικίας και του αδιεξόδου του άλλου· ή θα τον βοηθήσεις ή θα γυρίσεις από την άλλη και θα απομακρυνθείς. Η Βαγγελιώ της “Θάλασσας από Γυαλί” διάλεξε τον πρώτο δρόμο, τον δύσκολο, με τις όποιες συνέπειες. Τα αντανακλαστικά της κοινωνίας μας, δυστυχώς, είναι ακόμα μουδιασμένα. Συχνά κρύβονται πίσω από τον φόβο και τη βολική σιωπή του “δεν με αφορά”. Όταν όμως κλείνεις τα μάτια, γίνεσαι μέρος του προβλήματος. Κι αυτό η Βαγγελιώ αρνήθηκε να το κάνει.
Η «Θάλασσα από Γυαλί» κινείται σε ένα κινηματογραφικό περιβάλλον που συνδυάζει το κοινωνικό δράμα με στοιχεία αστυνομικού θρίλερ και νουάρ. Πώς προσεγγίσατε ερμηνευτικά έναν κόσμο όπου η ένταση, η απειλή και η ψυχολογική αστάθεια αποτελούν βασικά συστατικά της αφήγησης; Χρειάστηκε να αλλάξετε κάτι στον τρόπο με τον οποίο συνήθως δουλεύετε έναν ρόλο;
Ναι, συνυπάρχουν τα είδη που αναφέρετε, και θα σας πω ότι με ενθουσίασε το γεγονός ότι ο χαρακτήρας της Βαγγελιώς βρίσκεται σε συνθήκες ταινίας δράσης, στο χειμωνιάτικο τοπίο της Εύβοιας! Εκεί απελευθερώνεται το βάρος της ζωής που έζησε, εκεί συναντιέται με τον θαρραλέο εαυτό της.
Η Βαγγελιώ είναι μια γυναίκα που έχει περάσει μεγάλο μέρος της ζωής της εγκλωβισμένη σε μια καθημερινότητα υποχρεώσεων, φροντίδας και προσωπικών στερήσεων. Ο θάνατος του συζύγου της μοιάζει, παραδόξως, να λειτουργεί ως αφετηρία μιας νέας ζωής. Πόσο δύσκολο ήταν να προσεγγίσετε αυτή την αντιφατική συνθήκη, όπου το πένθος συνυπάρχει με την αίσθηση της απελευθέρωσης;
Θα σας πω κάτι προσωπικό. Θυμήθηκα τη μητέρα μου, η οποία αγαπούσε πολύ τον πατέρα μου και τον φρόντισε με απίστευτη αφοσίωση τα τελευταία έξι χρόνια της ζωής του, επειδή εκείνος δεν μπορούσε να περπατήσει. Όταν ο πατέρας μου έφυγε από τη ζωή, το πρώτο πράγμα που έκανε η μητέρα μου ήταν να πάει μόνη της εκδρομή για μια εβδομάδα στην Κεφαλλονιά. Το είχε ανάγκη! Αυτή η μνήμη με βοήθησε να καταλάβω τη Βαγγελιώ. Αυτή η συνύπαρξη του πένθους με την ανάγκη να ανασάνεις και να ξαναβρείς τον εαυτό σου δεν είναι αντίφαση· είναι η ίδια η ζωή.
Η σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στη Βαγγελιώ και τη Βίκυ βασίζεται σε μια απρόσμενη συνάντηση δύο γυναικών διαφορετικών γενεών, οι οποίες όμως μοιράζονται μια κοινή εμπειρία καταπίεσης. Πιστεύετε ότι η μεταξύ τους σύνδεση λειτουργεί περισσότερο ως μια σχέση μητρικής προστασίας ή ως μια συνάντηση δύο ανθρώπων που αναγνωρίζουν ο ένας στον άλλον τη δική τους ανάγκη για σωτηρία;
Όταν η Βαγγελιώ έρχεται αντιμέτωπη με τη βία που η εικοσάχρονη Βίκυ υφίσταται από τον πατέρα της, η ανάγκη να την βοηθήσει είναι ενστικτώδης. Γίνεται αυτή τη φορά μία μητέρα απαλλαγμένη από τον φόβο, μια μητέρα που έχει μια δεύτερη ευκαιρία να κάνει το σωστό. Ό,τι δεν μπόρεσε να προσφέρει στους γιους της – και γι’ αυτό αισθάνεται πάντα υπόλογη, πάντα ένοχη, που δεν τους προστάτεψε από τον βίαιο πατέρα τους, που αρνιόταν να παραδεχτεί αυτό που της συνέβαινε μια ζωή – θα το προσφέρει στη Βίκυ.
Η ταινία πραγματεύεται την ενδοοικογενειακή βία όχι ως ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά ως ένα βαθιά ριζωμένο κοινωνικό φαινόμενο που συχνά καλύπτεται από τη σιωπή, την ανοχή και τον φόβο. Πόσο σημαντικό θεωρείτε ότι είναι να αναδεικνύονται τέτοιες ιστορίες μέσα από τον κινηματογράφο, χωρίς να μετατρέπονται απλώς σε ένα μέσο πρόκλησης συναισθηματικής φόρτισης στον θεατή;
Ο πόνος που μπορεί να προκαλέσει ο άνθρωπος στον άνθρωπο είναι ένα ζήτημα διαχρονικό, που μας αφορά όλους: την πολιτική, την κοινωνία, την τέχνη. Η τέχνη, και συγκεκριμένα ο κινηματογράφος, μπορεί να φωτίσει τις σκοτεινές πλευρές, να σπάσει τη σιωπή και να επιδράσει στην ψυχή μας.
Ένα από τα ενδιαφέροντα στοιχεία της ιστορίας είναι ότι η Βαγγελιώ, παρά την ηλικία και τις εμπειρίες της, δεν παρουσιάζεται ως μια γυναίκα που έχει χάσει τη διάθεση να διεκδικήσει τη ζωή της. Αντιθέτως, μοιάζει να ανακαλύπτει εκ νέου τον εαυτό της μέσα από μια απρόσμενη περιπέτεια. Πιστεύετε ότι η κοινωνία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τις γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας σαν να έχει ολοκληρωθεί η προσωπική και συναισθηματική τους διαδρομή;
Υπάρχουν πολλές εκφράσεις που δείχνουν και κάτι διαφορετικό, όπως: η τρίτη ηλικία στο περιθώριο, τα περήφανα γηρατειά, τα ανήμπορα άσπρα κεφάλια, οι αιώνιοι έφηβοι… Και όλες ανταποκρίνονται σε μια πλευρά της ανθρώπινης κατάστασης που σχετίζεται με τα χρόνια που έχουμε βαδίσει σ’ αυτή τη γη! Δεν ξέρω… ο χρόνος είναι μια απόλυτη τιμή, αλλά η ψυχή πετάει ελεύθερη!
Το παραθαλάσσιο τοπίο της ταινίας, ένα τουριστικό θέρετρο μακριά από την καλοκαιρινή τουριστική περίοδο, δημιουργεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα εγκατάλειψης και απομόνωσης. Πώς επηρέασε το συγκεκριμένο περιβάλλον την ερμηνεία σας; Νιώθατε ότι το τοπίο λειτουργούσε σχεδόν ως προέκταση της εσωτερικής κατάστασης της Βαγγελιώς;
Η θάλασσα στην ταινία είναι ένας καθρέφτης που πάνω της προβάλλεται όλη της η ζωή. Εκεί χτίζεται η σχέση της με τη Βίκυ και η θάλασσα είναι το όριο της απελευθέρωσής τους.
Η «Θάλασσα από Γυαλί» εμπνέεται, μεταξύ άλλων, από κινηματογραφικά έργα όπως το «Θέλμα και Λουίζ» και «Ο Ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές», αλλά μεταφέρει τον πυρήνα αυτών των ιστοριών σε ένα σύγχρονο ελληνικό κοινωνικό περιβάλλον, με δύο γυναίκες στο επίκεντρο. Πώς αντιλαμβάνεστε τη θέση της ταινίας μέσα σε αυτή την κινηματογραφική παράδοση; Και θεωρείτε ότι η ιστορία της Βαγγελιώς και της Βίκυς έχει κάτι να πει ειδικότερα στις γυναίκες της σημερινής ελληνικής κοινωνίας;
Δεν μου έρχονται στο νου ελληνικές ταινίες με ένα παρόμοιο θέμα, πιστεύω ότι αυτό, το 2026, το κάνει ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Ο τρόπος που δρουν αυτές οι δύο γυναίκες υπακούει στις απαιτήσεις της μυθοπλασίας της συγκεκριμένης ταινίας. Η “Θάλασσα από Γυαλί” θα συναντηθεί στις αίθουσες με το κοινό στις 12 Νοεμβρίου για να ταξιδέψει μαζί του. Και θα τελειώσω με ένα στίχο του Σεφέρη: “Η θάλασσα, θρυμματισμένο γυαλί”. Σας ευχαριστώ πολύ.
INFO
Η «Θάλασσα από Γυαλί» κυκλοφορεί την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου σε διανομή Weird Wave.
