Τι ξεχωρίσαμε στο 49ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας;

Φέτος, ήταν πολλές οι ταινίες με τις οποίες κοινό και κριτική επιτροπή ήρθαν σε απόλυτη ταύτιση, την οποία μοιράζεται και το «α».

Για άλλη μια χρονιά, το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας έφερε νέους κινηματογραφιστές στη γραφική πόλη της βόρειας Ελλάδας, οι οποίοι έδειξαν τις (συχνά πρώτες) ταινίες τους με περίσσιο πάθος και ενθουσιασμό. Στην 49η διοργάνωσή του, κάποιες ταινίες ξεχώρισαν από το κοινό, άλλες από την επιτροπή και σε πολλά σημεία οι δύο αυτοί ζωτικοί πόλοι του Φεστιβάλ συμφώνησαν απόλυτα.

Από τις βραβευμένες

Το πιο χειροπιαστό παράδειγμα σύμπνοιας κοινού και κριτικής επιτροπής είναι σαφώς το “Wheel to Live” της Βίκυς Αναστασιάδου, το οποίο σήκωσε, μεταξύ άλλων, τόσο το Βραβείο Κοινού, όσο και τον Χρυσό Διόνυσο, το μεγάλο βραβείο του Εθνικού Διαγωνιστικού Τμήματος. Πραγματικά πώς να μην αγγίξει και συγκινήσει τους πάντες η βαθιά ανθρώπινη και αληθινή ιστορία του Νίκου Τσογγίδη, σεναριογράφου και πρωταγωνιστή της ταινίας; Ο ίδιος έμεινε ανάπηρος μετά από ένα ατύχημα και η ταινία ακολουθεί ήσυχα, σχεδόν ντοκιμαντερίστικα, την μυθοπλαστική εκδοχή του εαυτού του να προσπαθεί να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα μέσα στο κέντρο αποκατάστασής του.

Οι “Αδέσποτοι” της Αναστασίας Γκίβαλου, είναι μια ακόμη ταινία που κίνησε το ενδιαφέρον αμφότερου του κοινού και της κριτικής επιτροπής, με την τελευταία να της δίνει το Βραβείο Σκηνοθεσίας. Ακολουθούμε τον Ορέστη, αντιρρησία συνείδησης, ο οποίος αρχίζει να αναθεωρεί τη στάση του, όταν τα πρόστιμα από την άρνηση στράτευσης κοντεύουν να του στερήσουν το πατρικό του. Ένα επίκαιρο  ζήτημα που δε θίγεται συχνά και, μάλιστα, μέσα από το πρίσμα ηθικών αξιών. Η επιτροπή τίμησε και την ερμηνεία του Νικόλα Δροσόπουλου με το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας.

Η Αλεξάνδρα Ματθαίου, μετά την πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών του Φεστιβάλ των Καννών 2026, ήρθε με την ταινία “Free Eliza (Notes on an Anatomical Imperfection)” στο Φεστιβάλ Δράμας και κέρδισε τόσο το Βραβείο Σεναρίου και το Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας για τη Γρηγορία Μεθενίτη, όσο και μια Υποψηφιότητα για το Βραβείο Ταινίας Μικρού Μήκους της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Η Ελίζα εργάζεται σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο, μια θέση που απαιτεί να είναι διαρκώς χαμογελαστή στους πελάτες. Όμως, εκείνη αδυνατεί να χαμογελάσει. Με ευδιάκριτο τον σαρκασμό προς την τουριστική βιομηχανία αλλά και στο toxic positivity, η ταινία πλάθει ένα πορτραίτο μιας αναπάντεχα και αφοπλιστικά ασυμβίβαστης ηρωίδας.

O “Σκύλος” του Κωνσταντίνου Δέμη είναι ένα από τα animation του φετινού προγράμματος που πραγματικά ξεχώρισαν. Κεντρικός ήρωας ένας φτωχός άνδρας που, πάνω στην πείνα του, εντοπίζει έναν γείτονα να πετάει λίγη πίτσα στα σκουπίδια. Παίρνοντας τη βαριά απόφαση να βγει από το σπίτι και να την συλλέξει από τον κάδο, ξεκινά μια αγωνιώδη περιπέτεια σε μια πόλη αφιλόξενη για ανθρώπους σαν κι αυτόν. Με το ιδιαίτερο στυλ της, προσιδιάζοντας σε stop-motion χωρίς να είναι, η ταινία έλαβε Ειδική Μνεία Animation από την κριτική επιτροπή.

Από το Εθνικό Σπουδαστικό Τμήμα ξεχωρίσαμε σίγουρα την ταινία που κέρδισε το μεγάλο Βραβείο Καλύτερης Ταινίας “Φρίντα Λιάππα”, το “Find Fenia” της Λίλας Μπάρμπα. Η Φένια και η Νίκη έχουν αναπτύξει μια φιλία από αυτές που συνεννοείσαι με τα μάτια. Απρόσμενα μετά από ένα ατύχημα με το αυτοκίνητο, η Φένια εξαφανίζεται χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος πίσω της. Η Νίκη μένει να αναρωτιέται τι (της) συνέβη, προσπαθώντας να συνηθίσει σε μια ζωή χωρίς εκείνη. Αστεία και με ευρηματικό σενάριο που δεν μένει ανεκμετάλλευτο από τα κινηματογραφικά εργαλεία, η ταινία μάς φέρνει αντιμέτωπους με μια διαφορετική ταινία ενηλικίωσης – αν μπορούμε να της βάλουμε αυτή την “ταμπέλα”.

Στο “Meltdown”, η Ευγενία Παπαζήση μάς συστήνει τρεις φίλους, δύο κορίτσια κι ένα αγόρι, που, εν μέσω τρομερού καύσωνα, προσπαθούν να την παλέψουν δουλεύοντας ως κλόουν σε παιδικά πάρτι, όσο παρατηρούν το δέρμα τους να βγάζει ένα παράξενο σημάδι. Θα μπορούσε να εξελιχθεί άνετα και σε body horror αλλά ακόμη και για τόσο που μπλέκεται το σωματικό με το ψυχολογικό, αρκεί για να δώσει μια ξεχωριστή άποψη στην ιστορία αυτή και να λάβει τελικά το Βραβείο Σεναρίου.

Από τις μη βραβευμένες

Φυσικά ένα βραβείο δεν κάνει τη διαφορά και, όπως επισήμανε και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ, Γιώργος Αγγελόπουλος: “Δεν είναι μόνο το αγαλματίδιο που μετράει, αλλά η ίδια η ταινία σας… Συγχαρητήρια γιατί έχετε νικήσει”. Οπότε, ας δούμε και κάποιες ταινίες που ξεχωρίσαμε (και, που ίσως αδικήθηκαν λίγο).

Στον “Πακετά” του Ερμόλαου Φωτίου, ένας νεαρός ντελιβεράς με οικονομικά προβλήματα, βρίσκεται σε τρομερό αδιέξοδο όταν ένα πακέτο με ναρκωτικά που μεταφέρει αχρηστεύεται μετά από ένα ατύχημα. Ένα action thriller που έκανε όσους βρισκόμασταν στην αίθουσα να κρατάμε την ανάσα μας για την τύχη του ήρωα. Σασπένς, δυνατές ερμηνείες και δύσκολα εξωτερικά πλάνα, εκτελεσμένα με μεγάλη μαεστρία, συνέβαλαν στο να δημιουργηθεί μια ταινία είδους που θα μπορούσε να γίνει και μεγάλου μήκους ταινία.

Από genre υπήρχε και το western στο φετινό πρόγραμμα και, συγκεκριμένα, οι “Τρύπες” του Πέτρου Καλφαμανώλη για δύο φίλους που σκάβουν ασταμάτητα μια κοιλάδα με σκοπό να βρουν τον θησαυρό που κάποιους μακαρίτης τους άφησε. Ένα έξυπνο σενάριο, με έντονη θεατρικότητα και σαφές κλείσιμο του ματιού στο “Περιμένοντας τον Γκοντό”, η ταινία αυτή έφερε το western στην Ελλάδα, χωρίς καν να το καταλάβουμε.

Ακόμη μια ταινία που ξεχωρίσαμε ήταν το “Κεράσι” της Ευτυχίας Μανώλα, για ένα ιδανικό καλοκαίρι σε ελληνικό νησί όπου η κεντρική ηρωίδα κάνει ελεύθερο κάμπινγκ, φλερτάρει και τελικά αναπολεί όλες αυτές τις στιγμές. Η ταινία μίλησε στις αισθήσεις, πλημμυρίζοντας την αίθουσα με την αίσθηση του καλοκαιριού με εντελώς αβίαστο τρόπο.