Στο «Coyote vs. Acme» ο Γουίλ Ι. Κογιότι γίνεται ένας σύγχρονος Δαυίδ

Όταν ήμασταν παιδιά, η δράση του Γουίλ Ι. Κογιότι ήταν πλαισιωμένη ως το αποτέλεσμα της άπληστης, ατομικιστικής φύσης του. Το πεινασμένο ζώο έμοιαζε να αξίζει τις καταστροφές που του συνέβαιναν, περίπου λες και η πανούργα διάθεσή του να πρέπει να αντισταθμιστεί από μία τιμωρία. Άλλωστε, όλοι ήξεραν πως το Ρόουντρανερ ήταν ο «καλός» της ιστορίας, ένα αβίαστα άπιαστο ζωάκι που κανείς δεν ήξερε με βεβαιότητα σε ποιο είδος ανήκει. Το «Coyote vs. Acme», η νέα ταινία του Ντέιβ Γκριν («Χελωνονιντζάκια ΙΙ») έρχεται να βάλει τέλος στην άδικη συκοφαντία του χαρακτήρα του κύριου Κογιότι, συνδυάζοντας live-action και animation στοιχεία.

Έπειτα από χρόνια χρήσης των ελαττωματικών συσκευών, εκρηκτικών και λοιπών βοηθημάτων της μεγάλης εταιρείας Acme, ο Γουίλ αποφασίζει επιτέλους να κινηθεί νομικά εναντίον της. Ένας ταπεινός (και τρισδιάστατος) δικηγόρος, ο Κέβιν (Γουίλ Φόρτε) τον βοηθάει να καταθέσει αγωγή κατά της εταιρείας, εκπροσωπούμενης από τον νταή συμφοιτητή του, Μπάντι Κρέιν (Τζον Σίνα).  Οι δύο ήρωες θα διεκδικήσουν δικαιοσύνη όχι μόνο για τον κογιότ, αλλά για όλα τα κινούμενα σχέδια που έχουν αδικηθεί από την εταιρεία και τις ανήθικες πρακτικές της. 

Ησυχία στο ακροατήριο

Το έχω πει μερικές φορές και θα το ξαναπώ. Μπορεί να μην είναι ακόμη σαφές, αλλά βρισκόμαστε στην εποχή που η ατομική ευθύνη έχει πεθάνει. Στην κοσμοθεωρία μου, το «Coyote vs. Acme» μπαίνει στη λίστα με εκείνες τις ταινίες που αποδεικνύουν πως τα στούντιο έχουν αρχίσει να επανεκτιμούν τη σημασία του κοινού που μπορεί να προσελκύσει μια ταινία βασισμένη σε.. ημι-ριζοσπαστικές ιδέες. 

Και λέω «ημί», διότι, από τη μία πλευρά, οι νομικές μάχες τύπου Δαυίδ-εναντίον-Γολιάθ έχουν βρει τη θέση τους στις καρδιές του κοινού (βλέπε «Erin Brockovich»). Από την άλλη, δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε μια δικαστική μάχη «ριζοσπαστική», ακόμη κι όταν το παιχνίδι είναι στημένο προς όφελος του ισχυρού. 

Μικροί μου μιλένιαλς

Ωστόσο, ο περισσότερος κόσμος δεν θα κατευθυνθεί προς τις αίθουσες για να δει τον Γουίλ να δικαιώνεται – αν, τελικά, καταφέρει να δικαιωθεί. Το «Coyote vs. Acme» προσπαθεί με κάθε τρόπο να ξυπνήσει τη νοσταλγία μας για τα πρωινά του σαββατοκύριακου και τις ώρες που περνούσαμε μπροστά από την τηλεόραση βλέποντας παιδικά. Και τα καταφέρνει περίφημα: όχι μόνο ενσωματώνει στην αφήγηση όλους τους ήρωες,  καθένα με τις παραξενιές και τα ιδιαίτερα γνωρίσματά του, αλλά αδράττει την ευκαιρία να διορθώσει τα κακώς κείμενα. Σε μια χαρακτηριστική σκηνή, η γιαγιά του Τουίτι αναφέρεται στιγμιαία στον μέχρι πρότινος θεωρούμενο «καζανόβα» Πέπε λε Πιου ως «κακοποιητή». Μας πήρε μερικά χρόνια μέχρι να φτάσουμε στο συμπέρασμα, αλλά επιτέλους τα καταφέραμε.

Το «Coyote vs. Acme» συνδυάζει τέλεια τους πραγματικούς χαρακτήρες με τους ζωγραφισμένους ήρωες, αξιοποιώντας σχέδια φτιαγμένα από ανθρώπους, χωρίς τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης σε κανένα σημείο της διαδικασίας. Το  αποτέλεσμα είναι διασκεδαστικό και, ανά στιγμές, συγκινητικό. Ακριβώς αυτό που θα περιμέναμε από μια ταινία που διαχειρίζεται την κληρονομιά των ηρώων της με ενδιαφέρον, επεκτείνοντας την ιστορία τους με έναν τρόπο που βγάζει νόημα σήμερα. 

Το «Coyote vs. Acme» κυκλοφορεί στους κινηματογράφους στις 28 Οκτωβρίου από τη Feelgood. Διαβάστε περισσότερες κριτικές για τις ταινίες που παίζονται.