Γιατί πρέπει να πείσουμε τις εταιρείες διανομής ότι μας αρέσει το ντοκιμαντέρ;

Θα ήταν εντυπωσιακό αν δεν έχετε ακούσει απολύτως τίποτα για το «You Can See Everything». Το νέο ντοκιμαντέρ των Νέιθαν Φίλντερ («The Rehearsal») και Λανς Όπενχαϊμ («Primetime») είναι μια από τις πιο πολυσυζητημένες κυκλοφορίες της χρονιάς. Σε τέτοιο βαθμό που, αν έχουμε πιάσει σωστά τον παλμό της Ακαδημίας, ο Κρίστοφερ Νόλαν ίσως θα έπρεπε να αρχίσει να φοβάται για το Όσκαρ της «Οδύσσειας». Παρά την εντυπωσιακή πορεία, τις διθυραμβικές κριτικές αλλά και τις επίμονες απαιτήσεις του κοινού ώστε η ταινία να έρθει στην Ελλάδα, η διανομή της ταινίας στις ελληνικές αίθουσες ακόμη δεν είναι σίγουρη. Γιατί πρέπει το ελληνικό κοινό να προσπαθήσει τόσο πολύ για να αποδείξει στις εταιρείες διανομής πως πραγματικά θέλει να παρακολουθήσει ένα ντοκιμαντέρ;

Ο Φίλντερ δεν είναι το μοναδικό «θύμα». Στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας, υπήρξαν δύο ντοκιμαντέρ που πολύ γρήγορα βγήκαν sold out. Αν νομίζετε πως διακρίνετε το FOMO στην ψηφιακή μου φωνή, δεν κάνετε λάθος. Η «Ιστορία του Τσιμέντου» του Τζον Γουίλσον είναι η φυσική συνέχεια του κινηματογραφιστή στη μεγάλη οθόνη, με τον Φίλντερ να υπογράφει την παραγωγή. Προηγήθηκε το «How to With John Wilson», η σειρά που έφτιαξε για το HBO, έχει 100% στο Rotten Tomatoes και χαρακτηρίζεται ως επιτυχία. Μέχρι τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, δεν υπάρχει κανένας προγραμματισμός για τη διανομή του ντοκιμαντέρ στην Ελλάδα.

Διαβάστε περισσότερα

Διαβάστε περισσότερα

Ένα ακόμη παράδειγμα είναι ο «Οδηγός Ουτοπίας για Διεστραμμένους», η τρίτη συνεργασία ανάμεσα στη σκηνοθέτρια Σόφι Φάινς και τον φιλόσοφο Σλάβοϊ Ζίζεκ (το 2006, το ντουέτο κυκλοφόρησε το «The Pervert’s Guide to Cinema», ενώ έξι χρόνια μετά έκαναν μαζί το «The Pervert’s Guide to Ideology»). Άλλο ένα sold out στο φεστιβάλ, λίγο πιο αναμενόμενο, καθώς ο Σλοβένος έχει αποτελέσει μια σταθερή και αναγνωρίσιμη φιγούρα στο ιντερνετικό κόσμο, ακόμη και για εκείνους που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τη φιλοσοφία ή την ψυχανάλυση.

Δεν προσπαθώ να ισχυριστώ πως μια μοναδική προβολή παρουσιάζει το ίδιο ρίσκο όσο θα παρουσίαζε μια συντονισμένη έξοδος στις αίθουσες. Ο ενθουσιασμός που δημιουργεί το φεστιβάλ και η αποκλειστική ατμόσφαιρα μιας προβολής για την οποία μετά βίας προλαβαίνεις να πάρεις εισιτήριο, είναι δύσκολο να αναπαραχθούν υπό κανονικές συνθήκες. Μπορούμε, ωστόσο, να συμφωνήσουμε στο γεγονός πως το ενδιαφέρον του κοινού υπάρχει. Πολλές μυθοπλαστικές ταινίες δεν βρίσκουν ποτέ το δρόμο τους στους κινηματογράφους χωρών με μικρότερες αγορές. Λίγα είδη, όμως, είναι τόσο παραγνωρισμένα όσο το ντοκιμαντέρ.

Πάντως, δεν χρειάζεται να στρέψουμε καν το βλέμμα μας προς τα έξω. Η Ελλάδα έχει, άλλωστε, μια παράδοση στο ντοκιμαντέρ: οι συμμετοχές ελληνικών παραγωγών στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης πληθαίνουν κάθε χρόνο, ενώ υπάρχουν αξιόλογα ελληνικά ντοκιμαντέρ για όσους έχουν τα μάτια να τα δουν.

Φέτος, είδαμε την «Επιστροφή στην Πατρίδα» των Χρύσα Τζελέπη και Άκη Κερσανίδη, όπου ένας Γερμανός ψυχίατρος επισκέπτεται τη Γερμανία μετά από χρόνια αυτοεξορίας και επεξεργάζεται την εθνική του ντροπή. Το περιβαλλοντικό «Η Ύβρις της Ανθρωπότητας» του Γιώργου Αυγερόπουλου, με δύο επιστήμονες που βλέπουν τους πάγους να λιώνουν μπροστά στα μάτια τους. Ή, πιο πρόσφατα, το «Δεν Κοστίζει Τίποτα», μια αναγκαία ματιά στη φαινομενικά αθώα δωρεά ωαρίων.

Διαβάστε περισσότερα

Όπως και να ‘χει, δεν είναι ο σκοπός αυτού του κειμένου το να κουνήσει το δάχτυλο στους διανομείς. Ίσως η απάντηση κρύβεται στην κλίμακα της προβολής. Υπάρχουν εταιρείες που πραγματικά πιστεύουν στα ντοκιμαντέρ, όπως το CineDoc, το οποίο φέρνει στους κινηματογράφους ελληνικές και ξένες παραγωγές. Υπάρχουν, επίσης, όλα τα μουσικά και συναυλιακά ντοκιμαντέρ (συνήθως k-pop), τα οποία γεμίζουν ασφυκτικά τις αίθουσες του Village. Κανένα από αυτά δεν μένει στις αίθουσες τόσο πολύ όσο η «Οδύσσεια», αλλά αυτή η μικρή μερίδα του κοινού που ενδιαφέρεται γι’ αυτά, τα υποστηρίζει. Το ερώτημα είναι, μήπως πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε διαφορετικά την απήχηση που μπορεί να έχει το σινεμά τεκμηρίωσης στο ευρύ κοινό;