Δριμεία κριτική στη στάση των απεσταλμένων του Ντόναλντ Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ, απέναντι στη Ρωσία και την Ουκρανία ασκεί η βρετανική Telegraph, σε άρθρο-σχόλιο του Χάμις ντε Μπρετόν-Γκόρντον.
Όπως αναφέρει ο αρθρογράφος, καθώς ο πόλεμος στην Ουκρανία πλησιάζει προς το πέμπτο έτος, κάθε σοβαρή προσπάθεια τερματισμού της αιματοχυσίας πρέπει να είναι ευπρόσδεκτη. Ωστόσο, όπως σημειώνει, υπάρχει “τεράστια διαφορά” ανάμεσα στην επιδίωξη της ειρήνης και στην απαίτηση από το θύμα να παραδοθεί στον επιτιθέμενο.
Η Telegraph υποστηρίζει ότι οποιαδήποτε προσπάθεια εξαναγκασμού του Κιέβου σε εδαφικές παραχωρήσεις, προκειμένου να ικανοποιηθεί ο Βλαντίμιρ Πούτιν, θα αποτελούσε προσβολή προς τον ουκρανικό λαό και ταυτόχρονα επικίνδυνη πρόσκληση για μια ευρύτερη σύγκρουση στην Ευρώπη.
“Ο Πούτιν βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο”, αναφέρει χαρακτηριστικά ο αρθρογράφος, εκτιμώντας ότι το γεγονός πως οι Αμερικανοί απεσταλμένοι Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ εμφανίζονται να προσπαθούν να του προσφέρουν “σανίδα σωτηρίας” θα πρέπει να προκαλεί ανησυχία.
Σύμφωνα με τον ίδιο, εάν πρόκειται τελικά για μια προσπάθεια να εξασφαλίσει ο Ντόναλντ Τραμπ μερικούς επιπλέον πόντους δημοτικότητας ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ, τότε η όλη επιχείρηση εμφανίζεται “άκομψη και ύπουλη”. Εάν, αντίθετα, υπάρχει πίσω της μια σοβαρή στρατηγική, “είναι εξαιρετικά δύσκολο να δει κανείς ποια μπορεί να είναι”.
Η διαφορετική εικόνα σε Μόσχα και Κίεβο
Ο αρθρογράφος εστιάζει ιδιαίτερα στην εικόνα που έδωσαν οι δύο απεσταλμένοι στις επαφές τους με τις δύο πλευρές.
Ο Γουίτκοφ, ο βασικός διαπραγματευτής του Τραμπ, έχει ταξιδέψει πολλές φορές στη Μόσχα, αλλά πραγματοποίησε μόλις μία επίσκεψη στο Κίεβο, την Κυριακή. Για την Telegraph, αυτό κάθε άλλο παρά συνιστά ισορροπημένη προσέγγιση στη διαμεσολάβηση μεταξύ δύο χωρών, “ιδιαίτερα όταν η μία έχει εισβάλει στην άλλη”.
Στη Μόσχα, Γουίτκοφ και Κούσνερ εμφανίστηκαν, σύμφωνα με το σχόλιο, σχεδόν “γοητευμένοι από την παρουσία του Πούτιν”, ανταλλάσσοντας χαμόγελα, επαίνους και εκδηλώσεις φιλικότητας με τον Ρώσο πρόεδρο.
Στο Κίεβο, αντίθετα, οι αγκαλιές τους με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, έναν ηγέτη εν καιρώ πολέμου που επί σχεδόν τέσσερα χρόνια αγωνίζεται για την επιβίωση της χώρας του, χαρακτηρίζονται “άβολες και ντροπιαστικές”.
“Ο συμβολισμός ήταν δύσκολο να αγνοηθεί”, σημειώνει ο αρθρογράφος.
Οι Γουίτκοφ και Κούσνερ ταξίδεψαν απευθείας στη Μόσχα με το Air Force Two. Ο Ζελένσκι είχε εγγυηθεί την ασφαλή διέλευσή τους προς την Ουκρανία, όμως, καθώς η Ρωσία συνεχίζει να καταρρίπτει οτιδήποτε εντοπίζει στον ουκρανικό εναέριο χώρο, οι δύο Αμερικανοί μπορούσαν να ταξιδέψουν μόνο μέχρι την Πολωνία και από εκεί να συνεχίσουν με τρένο.
Οι εδαφικές απαιτήσεις της Μόσχας
Παρά τις θετικές δηλώσεις που προέρχονται από την Ουάσινγκτον και άλλες πλευρές, υποστηρίζει η Telegraph, ελάχιστα έχουν αλλάξει στην πραγματικότητα.
Ο Πούτιν εξακολουθεί να απαιτεί ολόκληρο το Ντονμπάς, καθώς και την αναγνώριση των εδαφών που έχει καταλάβει παράνομα η Ρωσία από το 2014, συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας.
Ο Ζελένσκι, από την πλευρά του, έχει καταστήσει εξίσου σαφές ότι η παράδοση κυρίαρχου ουκρανικού εδάφους στον Ρώσο εισβολέα αποτελεί υπαρξιακό ζήτημα για τη χώρα του. “Ειλικρινά, θα έπρεπε να αποτελεί υπαρξιακό ζήτημα και για την Ευρώπη”, γράφει ο αρθρογράφος.
Ακόμη και τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης, σύμφωνα με το σχόλιο, φαίνεται να αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα, με σχολιαστές να υποστηρίζουν ανοιχτά ότι ο Τραμπ χρειάζεται μια γρήγορη ειρηνευτική συμφωνία πολύ περισσότερο από τον Πούτιν.
Αυτό, σημειώνει η Telegraph, αποτελεί από μόνο του μια αρκετά καλή αποτίμηση της ισορροπίας ισχύος στις διαπραγματεύσεις.
Η πίεση στη Ρωσία
Η ρωσική στρατηγική, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, παραμένει γνώριμη: η Μόσχα εκτιμά ότι οι παρατεταμένες επιθέσεις στις ενεργειακές υποδομές και στην καθημερινή ζωή των Ουκρανών θα κάμψουν τελικά το ηθικό τους.
Ο ίδιος παραλληλίζει τη συγκεκριμένη μεθοδολογία με εκείνη που, όπως υποστηρίζει, εφαρμόστηκε στη Συρία, με στόχο την άσκηση τόσο μεγάλης πίεσης στον πληθυσμό ώστε τελικά να ζητήσει από την ίδια του την κυβέρνηση να παραδοθεί.
Ωστόσο, η εικόνα για την Ουκρανία, σύμφωνα με την Telegraph, δεν είναι συνολικά τόσο δυσοίωνη.
Η Ρωσία δυσκολεύεται ολοένα περισσότερο να προστατεύσει τις πόλεις της και, κυρίως στον πόλεμο των drones στο εσωτερικό της ρωσικής επικράτειας, η Ουκρανία έχει επιτύχει, όπως εκτιμά ο αρθρογράφος, κάτι που προσεγγίζει την τοπική αεροπορική υπεροχή.
Παράλληλα, υποστηρίζει ότι η ρωσική οικονομία αντιμετωπίζει αυξανόμενες πιέσεις. Ακόμη και οι ρωσικές εφημερίδες κάνουν όλο και συχνότερα λόγο για φτώχεια και οικονομικές δυσκολίες.
Το Κρεμλίνο μπορεί να αποκρύπτει τις απώλειες, να λογοκρίνει τις αρνητικές ειδήσεις και να παράγει προπαγάνδα, αναφέρει, όμως δεν μπορεί επ’ αόριστον να κρύβει μια οικονομία που δυσκολεύεται να στηρίξει μια πολεμική μηχανή η οποία καταναλώνει τεράστιες ποσότητες ανθρώπινου δυναμικού και υλικού.
“Η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει την ισορροπία”
Το “τσίρκο Γουίτκοφ-Κούσνερ”, όπως το χαρακτηρίζει ο αρθρογράφος, κινδυνεύει να επιβεβαιώσει τον φόβο ότι η αμερικανική στήριξη προς την Ουκρανία επί Τραμπ παραμένει περισσότερο “θερμός αέρας παρά σκληρή στρατιωτική ισχύς”.
“Εάν η Ουάσινγκτον δεν αλλάξει την κατάσταση, η Ευρώπη πρέπει να το κάνει”, σημειώνει.
Όπως αναφέρει, υπάρχουν ήδη σαφείς ενδείξεις ότι οι ευρωπαϊκές χώρες είναι διατεθειμένες να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση. Τα βρετανικής κατασκευής drones, σημειώνει, έχουν ολοένα σημαντικότερο αντίκτυπο στις επιχειρήσεις βαθιά μέσα στη Ρωσία, αποδεικνύοντας ότι η ευρωπαϊκή τεχνολογία και ευρηματικότητα μπορούν να διαδραματίσουν ουσιαστικό ρόλο.
Ο αρθρογράφος προειδοποιεί επίσης ότι η Ευρώπη βρίσκεται ήδη αντιμέτωπη με έναν εξελισσόμενο υβριδικό πόλεμο με τη Ρωσία. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, όπως σημειώνει, προειδοποιεί εκ νέου ότι είναι πιθανός ένας ευρύτερος πόλεμος στην Ευρώπη και, κατά την άποψή του, οι σχετικές προειδοποιήσεις θα πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά.
Η ευθύνη, σύμφωνα με την Telegraph, περνά πλέον στην Ευρώπη, η οποία διαθέτει συνολικά την οικονομική βαρύτητα, τη βιομηχανική δυναμικότητα και, ολοένα περισσότερο, τη στρατιωτική τεχνολογία για να αλλάξει την ισορροπία.
Αυτό που χρειάζεται η Ουκρανία τον φετινό χειμώνα, καταλήγει ο αρθρογράφος, δεν είναι λόγια συμπαράστασης από δυτικούς πολιτικούς, αλλά αναχαιτιστικά, drones, πυρομαχικά, συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας και ό,τι άλλο απαιτείται ώστε να αντιμετωπίσει μια ακόμη ρωσική εκστρατεία εναντίον των πολιτικών υποδομών της.
Εφόσον η Ευρώπη παράσχει αυτή τη στήριξη, υποστηρίζει, η Ουκρανία θα μπορέσει να συνεχίσει να πολεμά από θέση ισχύος, η οποία αποτελεί, κατά τον ίδιο, τη μοναδική βάση πάνω στην οποία μπορεί να οικοδομηθεί μια διαρκής ειρήνη.
Εάν η Ευρώπη βρει τελικά το σθένος της, το ερώτημα την άνοιξη μπορεί να είναι εάν ο ρωσικός λαός είναι διατεθειμένος να υπομείνει ακόμη έναν χρόνο του καταστροφικού πολέμου του Πούτιν και εάν τελικά είναι η Μόσχα, και όχι το Κίεβο, αυτή που θα αναζητά νέο ηγέτη, καταλήγει ο αρθρογράφος.
