«Primetime»: Η επεισοδιακή «πτώση» του Κρις Χάνσεν είναι εθιστική

Δε γίνεται κάθε χρονιά να είναι η χρονιά του Ρόμπερτ Πάτινσον, αλλά φέτος μάλλον είναι. Το «The Drama» του Κρίστοφερ Μπόργκλι τον βρήκε ανανεωμένο και ανάλαφρο, στην «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν η ερμηνεία του όχι μόνο ξεχώρισε, αλλά δημιούργησε και μερικά αξέχαστα meme, ενώ αργότερα μέσα στον χρόνο θα τον παρακολουθήσουμε και στο τρίτο μέρος του «Dune» του Ντενί Βιλνέβ. Με τα Όσκαρ να αναγνωρίζουν φέτος περισσότερες από μια ερμηνείες του ίδιου ηθοποιού, ο δρόμος για το πρώτο του χρυσό αγαλματίδιο είναι ανοιχτός. Αυτή την εβδομάδα, θα δούμε στους κινηματογράφους την ταινία που βρίσκει τον Βρετανό ηθοποιό στην πιο δημιουργική του διάθεση, το «Primetime» του Λανς Όπενχαϊμ.

Πρόκειται για την άνοδο και την πτώση του Κρις Χάνσεν, του παρουσιαστή της τηλεοπτικής σειράς «To Catch a Predator». Τα μέλη της ομάδας του Χάνσεν, προσποιούμενα πως είναι δεκατριάχρονα παιδιά, χρησιμοποιούσαν το ίντερνετ για να εντοπίσουν ενήλικες που έψαχναν σεξουαλικές σχέσεις με ανήλικους. Όταν η εκπομπή καταφέρνει να μπει στην πιο περιζήτητη ώρα στο πρόγραμμα του καναλιού, ο Χάνσεν γίνεται εμμονικός με την ιδέα ενός μεγάλου και δύσκολου να προσεγγιστεί στόχου, ο οποίος θα αποδείξει την αξία της δουλειάς του και θα εκτοξεύσει τα τηλεοπτικά νούμερα.

Το βλέμμα μέσα από την κλειδαρότρυπα

Ο Όπενχαϊμ και ο Πάτινσον συνθέτουν κομμάτι-κομμάτι το πορτραίτο ενός άντρα που έχει παρασυρθεί από τη φιλοδοξία του σε τέτοιο βαθμό που η περσόνα του τον ακολουθεί σε όλες τις σκοτεινές γωνιές της ζωής του. Οπτικά, το «Primetime» ακολουθεί την εμμονή και τη φιλοδοξία του πρωταγωνιστή του: τεχνητά χρώματα, τηλεοπτική υφή, ο κόκκος του φιλμ, τα υποκείμενά που βρίσκονται μονίμως ανάμεσα στην καθαρότητα και τη θολούρα. Είναι συνεχείς υπενθυμίσεις πως κι εμείς είμαστε μονάχα θεατές, συνεργοί στην ηδονοβλεψία.

Από την ερμηνευτική πλευρά, ο Βρετανός ηθοποιός ενσαρκώνει απολύτως τον πανικό, την υποκρισία και αυτόν τον παράξενο συνδυασμό ανασφάλειας και φαινομενικής αλαζονείας του «προστάτη των αθώων» Χάνσεν. Υπάρχει κάτι γλοιώδες και ανατριχιαστικό στον ρόλο του παρουσιαστή, ο οποίος δεν φαίνεται να παλεύει ποτέ με το ηθικό δίλημμα που θέτει το πλαίσιο για τα ριάλιτι των αρχών του 21^ου αιώνα: σε τι βαθμό μπορείς να εκμεταλλευτείς τις ζωές των ανθρώπων που έχεις απέναντί σου για την ψυχαγωγία και το προσωπικό σου κέρδος;

Δεν μπορείς να πέσεις αν δεν έχεις ανέβει ποτέ

Πάντως, το θρίλερ του Όπενχαϊμ θα μπορούσε να θεωρηθεί έως και «hit piece». Ο Χάνσεν δεν παρουσιάζεται ποτέ ως ένας άνθρωπος που σταδιακά χάνεται μέσα στη μεγαλομανία του, αλλά κάποιος που βρίσκεται εξαρχής παγιδευμένος σε αυτή. Η δικαιολογία πως θέλει να «καθαρίσει τον κόσμο από ένα αρχέγονο κακό» φαίνεται ακόμη πιο κακόγουστη όταν στέκεται δίπλα στην πηγαία ανάγκη του για αναγνώριση και επιβεβαίωση.

Η πορεία του παρουσιαστή είναι μάλλον η αρνητική εκδοχή αυτής του «Ντίκοϊ Νταν» (Σκάιλερ Γκιζόντο), δηλαδή του νεαρού ηθοποιού που υποδύεται το έφηβο αγόρι και βλέπει στην εκπομπή μια ευκαιρία να απογειώσει την καριέρα του. Εκεί που ο ενορχηστρωτής Χάνσεν μοιάζει αηδιαστικός, ο Νταν μπορεί να προκαλέσει μονάχα λύπηση, ως θύμα της βιομηχανίας στην οποία έχει βρεθεί.

Το «Primetime» κάνει ακριβώς αυτό που υπόσχεται να κάνει και το σόου από το οποίο εμπνεύστηκε. Φωτίζει τους χαρακτήρες που πρωταγωνίστησαν σε μια εκπομπή που τρέφεται από την προσωπική τραγωδία και την διαπόμπευση, επιλέγοντας το θέαμα με κάθε κόστος. Μπορεί ανά στιγμές να γίνεται γκροτέσκο, αλλά τι να κάνουμε; Αυτή είναι η σόου μπίζνες.

To «Primetime» κυκλοφορεί στους κινηματογράφους στις 10 Οκτωβρίου από τη Spentzos Film. Διαβάστε περισσότερες κριτικές εδώ.