H φωτογραφία της Ρούλας Κορομηλά από τα «20 και κάτι…»: Την κοιτάζω με ηρεμία και καμάρι, δεν πρόδωσα εκείνο το κορίτσι

Μια φωτογραφία της από τα «20 και κάτι…» δημοσίευσε στο Instagram η Ρούλα Κορομηλά μεταφέροντας, παράλληλα, τον «προβληματισμό» και τη «θλίψη» με αφορμή τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη «για το πόσο εφήμερη και απρόβλεπτη είναι η ζωή βλέποντας με πόνο καρδιας και την ξαφνική και σύντομη διαδρομή νέων ανθρώπων που αγαπήσαμε».

«Η απώλεια του Μαζωνάκη μας συγκλόνισε και γίνεται συλλογικό πένθος. Ποσο πολύτιμη είναι η ευαίσθητη ψυχή και πόσο αβάσταχτη η μοναξιά κρυμμένη πίσω από ένα χαμόγελο. Κανείς δεν πρέπει να είναι μόνος στα δύσκολα. Αυτα σκέφτομαι» γράφει η Ρούλα Κορομηλά.

Ειδικά για τη φωτογραφία που ανήρτησε, η παρουσιάστρια γράφει «τν κοιτάζω και νιώθω μια βαθειά ηρεμία και καμάρι. Γιατί μέσα από δυσκολίες, σκαμπανεβάσματα και ανηφόρες δεν έχασα την ανθρωπιά μου και το μεγαλύτερο κατόρθωμα μου είναι ότι δεν πρόδωσα εκείνο το κορίτσι. Έσφιξα τα δόντια μου, κράτησα την δύναμη μου και επέλεξα τον σεβασμό προς όλους και την αγάπη προς τον συνάνθρωπο».

Η ανάρτηση της Ρούλας Κορομηλά

Όταν όλα γύρω μας κινούνται ανατρεπτικά και με γρήγορους ρυθμούς το μυαλό μου πολλές φορές αναζητά και νοσταλγεί την ηρεμία στα παλιά. Ίσως βέβαια να φταίει ο προβληματισμός και η θλίψη για το πόσο εφήμερη και απρόβλεπτη είναι η ζωή βλέποντας με πόνο καρδιάς κ την ξαφνική κ σύντομη διαδρομή νέων ανθρώπων που αγαπήσαμε. Ευαισθητοποιείσαι. Θρηνείς. Αναθεωρείς και συνειδητοποιείς ξανά πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Η απώλεια του Μαζωνάκη μάς συγκλόνισε κ γίνεται συλλογικό πένθος. Πόσο πολύτιμη είναι η ευαίσθητη ψυχή κ πόσο αβάσταχτη η μοναξιά κρυμμένη πίσω από ένα χαμόγελο. Κανείς δεν πρέπει να είναι μόνος στα δύσκολα. Αυτά σκέφτομαι. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ένιωσα την ανάγκη να γυρίσω τον χρόνο πολύ πίσω και να μοιραστώ αυτή τη φωτογραφία κάπου στα 20 κ κάτι… Τότε που δεν με ήξερε κανείς. Την κοιτάζω και νιώθω μια βαθιά ηρεμία και καμάρι. Γιατί μέσα από δυσκολίες, σκαμπανεβάσματα και ανηφόρες δεν έχασα την ανθρωπιά μου κ το μεγαλύτερο κατόρθωμά μου είναι ότι δεν πρόδωσα εκείνο το κορίτσι. Έσφιξα τα δόντια μου, κράτησα τη δύναμή μου κ επέλεξα τον σεβασμό προς όλους και την αγάπη προς τον συνάνθρωπο.

Αυτή η ζωή είναι μικρή. Όταν κάποια στιγμή αποχωρήσουμε το μόνο που θα έχει σημασία, το μόνο που θα έχουμε αφήσει πίσω μας είναι η ζεστασιά που θα αισθάνεται κάποιος όταν προφέρει το όνομά μας.

Με την καρδιά γεμάτη για τη διαδρομή και ευγνώμων για το πριν και το τώρα… Ας αγαπάμε, ας σεβόμαστε κ ας αφήσουμε όμορφες αναμνήσεις στις καρδιές των ανθρώπων που αγγίξαμε… Η καλοσύνη και η αγάπη φωτίζει κ το πιο βαθύ σκοτάδι γύρω μας. Νομίζω.

Θα ήθελα πολύ να ξέρω εσείς τι κρατάτε ως φυλαχτό στις δικές σας ανηφόρες…

ΥΓ. Πίσω από τα φώτα, τη λάμψη κ τους προβολείς κανείς δεν ξέρει τι βιώνει μια ψυχή. Ας μην κρίνουμε εύκολα…

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ