8:23
27/8
 |
Στον θάνατο ημέρας, ένας ολόφωτος αρτίστας, που μένει στην ιστορία για πολλά παραπάνω από έναν ρόλο, δεν είναι πια κοντά μας.
Από τον Ηλία Δημόπουλο
Το πιο εύκολο βιογραφικό για τον Τιμ Κέρι, μια μεγάλη φάτσα του σινεμά μας, αλλά και μια μεγάλη φωνή, μια αξέχαστη άρθρωση, ιδίως όταν ήθελε να την υπερτονίσει, είναι η αναφορά στο Rocky Horror Picture Show. Αυτό είναι το επίτευγμα για το οποίο τον γνωρίζουν όλοι, αυτό είναι το σημείο αναφοράς του midnight screening, αυτή είναι η ηρωική και ανίκητη προϊστορία του Τ στο LGBTQ της μόλις πρόσφατης συνέχειας. «Το γλυκό τραβεστί από την τρανσεξουαλική Τρανσυλβανία» («χα χα»), μπορεί να ήρθε μετά τις ανδρόγυνες μορφές του Μπόουι, αλλά μαζί μ’ εκείνες, τα έξοχα του Ίνο (circa πρώιμοι Roxy), τις αβάντες του Μαρκ Μπόλαν (και μερικών ακόμα) ήταν η συνεισφορά του σινεμά σε μια αναγνώριση κοινωνική, σε μια αποθέωση κινηματογραφική. Είναι σαφές. Το glam punk και η εποχή του δεν θα ήταν ίδια χωρίς αυτό που έφτιαξε ο Τιμ Κέρι με τον ρόλο του. Τα υπόλοιπα ήταν πράγματι ιστορία…
Ωστόσο ο Κέρι, αυτός ο ‘very private gentleman’, που ποτέ δεν απασχόλησε έστω μονόστηλο με τερτίπια προσωπικής ζωής (είδατε δύσμοιροι σταρλετίστες, γίνεται), καθώς είχε ταλέντο ο άνθρωπος, έκανε πολλά περισσότερα. Διέπρεψε στο Θέατρο στο οποίο έπαιζε από τα τέλη του ’60 (Hair και δεν συμμαζεύεται) και δεν το εγκατέλειψε παρά μόνο όταν η ζωή αποφάσισε να είναι τόσο αγενής μαζί του. Έκανε ασταμάτητη Τηλεόραση. Έκανε ακατάπαυστα φωνητικούς ρόλους (σε Σινεμά, Τηλεόραση, videogames και αναρίθμητα audiobooks). Έκανε ακόμα και δίσκους – έχοντας πίσω του και παραγωγούς διαμετρήματος, πρώτα τον Μπομπ Έζριν, έπειτα τον μεγάλο Μάικλ Κέιμεν, άλλη ιστορία αυτά. Και, βέβαια, δώρισε και στις ταινίες μας κάμποση από την ταλαντούχα λάμψη του.
Στο σινεμά ποιος δεν θυμάται τον Κέρι στην Άννι του Τζον Χιούστον, αφού είχε περάσει και από την Κραυγή του Σκολιμόφσκι, είναι βέβαια πίσω από κιλά προσθετικών στον Θρύλο του Ρ. Σκοτ, την ίδια χρονιά (1985) μέγιστη απόλαυση στο μέγιστο διασκεδαστικά Clue, «κόντρα» (λόγω…σοβαρότητας) γ’ ρόλος στο Κυνήγι του Κόκκινου Οκτώβρη, επιστροφή στην «αρθρωτική» απόλαυση στο Oscar κοντά στον Σλάι, μέσα στο 2ο Home Alone, κάπου εκεί κοντά στον Τραμπ που ακόμα έμοιαζε να μας διασκεδάζει, έκτακτος Καρδινάλιος Ρισελιέ σε χαζούληδες Τρεις Σωματοφύλακες, Long John Silver αλλά για τα Μάπετς και το Νησί των Θησαυρών τους (μα τι ωραία!), Γκόμεζ στην Οικογένεια Άνταμς του ’98, εγώ λέω ότι δεν του πήγαινε και τόσο (#teamΡαούλ Τζούλια), ήταν και στο αδίκως ξεχασμένο Kinsey του Κόντον, ενώ βέβαια, γυρίζοντας πίσω το ρολόι, ουδείς ποτέ ξέχασε, κι ας πασχίζουν στο Χόλιγουντ, τον αυθεντικό Πένιγουαϊζ, στο τηλεοπτικό It του 1990.
Χώρεσα τον Κέρι σε μια παράγραφο; Όχι, θα ήταν άσεμνο, θα ήταν και λάθος. Γιατί τόση παρουσία, τέτοιο μπρίο, τόσο σαρδόνιο πλατύ χαμόγελο, τέτοια σκηνική ευστροφία και έξοχο θράσος απέναντι σε όποιον «πρωταγωνιστή» (κι ας μην του δόθηκε στ’ αλήθεια ένας πρέπων αριθμός καλών ευκαιριών), δεν είναι απλά καθαρή ευχαρίστηση, είναι και ένδειξη υγείας μιας πολυμορφικής παραγωγής. Ο Κέρι έφερνε από μόνος του πολλά πρόσωπα στο σινεμά μας, κι ας κάποτε αμαρτήσαμε λέγοντας ότι τυποποιήθηκε – το ΄λεγε και ο ίδιος που πάλεψε πολλά χρόνια να ξεφορτωθεί επαγγελματικά το Rocky Horror.
Η ζωή ήταν σκληρότατη απέναντί του, όχι μόνο τον καθήλωσε το 2012, τον κατέστησε και πρακτικά ανήμπορο για 14 ολόκληρα χρόνια. Ας βάλουμε όμως το κεφάλι στην άμμο ως προς αυτό. Μέσα σε αυτήν βλέπουμε πάντα τις ταινίες του, στ’ αυτιά ηχεί πάντα ο μοναδικός τρόπος εκφοράς των συμφώνων του, στα μάτια μας και ιδίως τα δικά του υπάρχει αρκετή σκανδαλιά να μας συντροφεύει πάντα.
