Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
H τελευταία ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ «Ο Αστερισμός του Σκύλου» και το πρωτότυπο θρίλερ φαντασίας «Το τέλος της Οδού Οουκ» ξεχωρίζουν στις νέες ταινίες της εβδομάδας στις οποίες θα βρούμε και αρκετές καλές επανεκδόσεις.
Βαθμολογία
5: εξαιρετική
4: πολύ καλή
3: καλή
2: ενδιαφέρουσα
1: μέτρια
0: απαράδεκτη
***
«Ο Αστερισμός του Σκύλου» (The Dog Stars)
Παραγωγή: ΗΠΑ/ Αγγλία, 2026
Σκηνοθεσία: Ρίντλεϊ Σκοτ
Ηθοποιοί: Τζέικομπ Ελόρντι, Τζος Μπρόλιν, Γκάι Πιρς κα.
Ο Μέγας Κύων, ή αλλιώς ο Αστερισμός του Σκύλου, ένας από τους λαμπρότερους αστερισμούς του νυχτερινού ουρανού, είναι εκείνος που θα μπορούσες να πεις ότι (πραγματικά ή συμβολικά) γίνεται ο «καθοδηγητής» του Χιγκ (Τζέικομπ Ελόρντι) στην εξερεύνηση του, για έναν καλύτερο κόσμο από αυτόν στον οποίο επί χρόνια ζει. Το έτος δραματουργίας της ιστορίας στην τελευταία ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ είναι το 2035 και κάποιος «ιός» που δεν διευκρινίζεται, έχει καταστρέψει τον πλανήτη Γη. Οι επιζώντες είναι χωρισμένοι σε δύο «κατηγορίες»: στη μια πλευρά εκείνοι που απλώς προστατεύουν τον χώρο τους χωρίς να θέλουν κανένα ξένο στοιχείο μέσα. Στην άλλη εκείνοι που λεηλατούν ότι βρουν μπροστά τους από αυτά που απέμειναν.
Ο Χιγκ ανήκει στην πρώτη κατηγορία αλλά καθότι νέος και μηχανικός θέλει να ξεφύγει από το παλιό αεροδρόμιο στο οποίο βρίσκεται «ταμπουρωμένος» μαζί με τον σύντροφό του, τον Μπάνγκλεϊ (Τζος Μπρόλιν), του οποίου η φιλοσοφία είναι «πρώτα πυροβολούμε και μετά κάνουμε ερωτήσεις». Μέσα στο μικρό αεροπλάνο του θα αναζητήσει το καλύτερο αύριο, μια πιο αξιοπρεπή ζωή σε έναν κόσμο που πεθαίνει. Υπάρχει όμως αξιοπρέπεια εκεί όπου όλα δείχνουν τελειωμένα;
Είτε υπάρχει είτε όχι, το πραγματικό ερώτημα είναι αν μας ενδιαφέρει να την βρούμε ή αν την έχουμε ήδη να τη μοιραστούμε και εκεί ακριβώς βρίσκεται η ουσία της ταινίας του Σκοτ που στηρίζεται στο μπεστ σέλερ του Πίτερ Χελερ με τον ίδιο τίτλο (κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις Εκδόσεις 21ου). Αντιπαραθέτοντας την βιαιότητα της γενικής ατμόσφαιρας με τη γαλήνη της φύσης που σιωπηλά υπομένει τα όσα συμβαίνουν, ο έμπειρος σκηνοθέτης γύρισε μια ταινία η οποία ενώ μοιάζει βυθισμένη στην κατήφεια και την απαισιοδοξία, σε παρασύρει με τον μικρό φανό της ελπίδας που κρατάει συνεχώς αναμμένο.
Ο «Αστερισμός του Σκύλου» έχει λιγότερη δράση απ ’όσο πιθανό να περιμένεις, όμως όταν αυτό συμβαίνει είναι ασυγκράτητη. Σκηνές όπως της επέλασης των βουβαλιών, ή εκείνη της αντιμετώπισης των μαχητών της «Νέας Φυλής» από τον Τζος Μπρόλιν σε one man show (σκηνή που έχει κάτι από ταινία Mad Max) δεν φεύγουν εύκολα από το μυαλό, κάτι που συμβαίνει γενικότερα με την ταινία που ανήκει στις πιο cool και ανθρώπινες ταινίες του δημιουργού της.
Βαθμολογία: 3
ΑΘΗΝΑ: ΟΛΑ ΤΑ VILLAGE – ΑΕΛΛΩ – ΑΘΗΝΑΙΟΝ – ΑΙΓΛΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ – ΑΛΕΞ ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ – CINE ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: CINEMA ONE – VILLAGE COSMOS κ.α.
***
«Το τέλος της οδού Οουκ» (The end of Oak street)
Παραγωγή: ΗΠΑ/ Καναδάς/ Αυστραλία, 2026
Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ
Ηθοποιοί: Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Αν Χάθαγουεϊ κ.α.
Το «Τέλος της Οδού Οουκ» είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες τρόμου και φαντασίας που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια και αυτό οφείλεται στο ότι ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ καταφέρνει να φτιάξει κάτι πέρα για πέρα δικό του με «δάνεια» από διάφορες κλασικές ταινίες του είδους.
Αν στη λέξη δεινόσαυρος το μυαλό σου πηγαίνει κατευθείαν στο «Τζουράσικ Παρκ» του Στίβεν Σπίλμπεργκ και αν ακούγοντας την λέξη «πουλιά» δεν μπορείς παρά να σκεφτείς τα «Πουλιά» του Άλφρεντ Χίτσκοκ και οι δύο ταινίες υπάρχουν μέσα στο «Τέλος της οδού Οουκ» χωρίς να σε ενοχλεί η υιοθέτηση της ιδέας τους.
Το σενάριο είναι αυτό που εδώ βοηθά. Κατά μια έννοια ένα «Τζουράσικ Παρκ» παρακολουθούμε, μόνο που εδώ το πάρκο το έχουν «φτιάξει» οι ίδιοι οι δεινόσαυροι μεταφέροντας στο παρελθόν, εκατομμύρια χρόνια πριν, την μικρή γειτονιά μιας κωμόπολης της αμερικανικής suburbia των eighties.
Από μόνο του αυτό μας φέρνει μπροστά στο κλασικό μυθιστόρημα φαντασίας του Χ. Τζ. Γουέλς «Η μηχανή του χρόνου» που επίσης έχει μεταφερθεί ποικιλοτρόπως στον κινηματογράφο, ενώ η τετραμελής οικογένεια που προσπαθεί να επιβιώσει (Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Αν Χάθαγουεϊ, Μέισι Στέλα, Κρίστιαν Κόνβερι), τι αν όχι την οικογένεια του «Poltergeist: Το πνεύμα του κακού» θυμίζει;
Οπότε έχουμε μια συρραφή από ιδέες άλλων ταινιών που αναπτύσσονται με διαφορετικό τρόπο σε μια καινούργια ιστορία, την ώρα που η δουλειά στα οπτικά εφέ είναι εξίσου εντυπωσιακή αν και όχι με κραυγαλέο τρόπο. Η σκηνή του τεράστιου ερπετού που έχει μπει στο σπίτι της οικογένειας και ελίσσεται στους διαδρόμους και τα δωμάτια χωρίς να αφήνει κανένα περιθώριο για να κινηθούν οι ήρωες έχει κάτι το μακάβρια αστείο και το ίδιο θα μπορούσες να πεις ότι συμβαίνει με όλες τις σκηνές των προϊστορικών πλασμάτων.
Βαθμολογία: 3
ΑΘΗΝΑ: ΕΛΛΗΝΙΣ – ΑΘΗΝΑΙΟΝ – ΣΙΝΕ ΦΙΛΟΘΕΗ – ΗΛΕΚΤΡΑ – ΑΕΛΛΩ – VILLAGE ΓΛΥΦΑΔΑ – ΑΡΤΕΜΙΣ – ΑΙΓΛΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ – ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ – ΦΟΙΒΟΣ – ΣΙΝΕ ΓΑΛΑΤΣΙ – ΑΛΣΟΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: CINEMA ONE – ΕΛΛΗΝΙΣ – ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ κ.α.
***
«Σεξ και αίμα στο Camp Miasma» (Teenage Sex and Death at Camp Miasma)
Παραγωγή: HΠΑ/ Kαναδάς/ Αγγλία, 2026
Σκηνοθεσία: Τζέιν Σένμπρουν
Ηθοποιοί: Γκίλιαν Άντερσον, Χάνα Αϊνμπίντερ κ.α.
Η σκιά της «Λεωφόρου της Δύσεως» (1950) του Μπίλι Γουάιλντερ, όπου η Γκλόρια Σουάνσον υποδύεται μια αποτραβηγμένη από τα εγκόσμια πρώην σταρ του σινεμά την οποία πλησιάζει ένας σεναριογράφος (Γουίλιαμ Χόλντεν) για να της προτείνει ένα comeback σκεπάζει το θρίλερ του non binary σκηνοθέτη Τζέιν Σένμπρουν: εδώ όλα ξεκινούν από ένα cult horror film περασμένων εποχών ονόματι Camp Miasma, το οποίο θέλει να ξαναγυρίσει με μια «άλλη ματιά», μια πολλά υποσχόμενη σκηνοθέτις (Χάνα Αϊνμπίντερ) που το λατρεύει. Για να τα καταφέρει θα πρέπει να πείσει την πρωταγωνίστρια της πρωτότυπης ταινίας (Γκίλιαν Άντερσον) να πρωταγωνιστήσει και πάλι, όμως αυτό φαίνεται να είναι η πιο δύσκολη αποστολή καθώς η τελευταία έχει αποτραβηχτεί από τα εγκόσμια και ζει μόνη κάπου στο ύπαιθρο…
Η ιδέα δεν είναι καθόλου άσχημη και η αλήθεια είναι ότι το πρώτο μέρος της ταινίας, όπου βλέπουμε την σκηνοθέτιδα να προσπαθεί να πετύχει τον στόχο της έχει πολύ ενδιαφέρον. Η ταινία κανει έξυπνες αναφορές στη λειτουργία των κινηματογραφικών στούντιο σήμερα και στο πόσο έχει επηρεάσει την σκέψη των ιθυνόντων η woke ατζέντα. Επίσης, είναι μια ταινία που θέλει να εξερευνήσει τη διαμόρφωση της σεξουαλικής ταυτότητας μέσα από εικόνες, φαντασιώσεις και εμμονές. Θα μπορούσε να είχε καταλήξει σε κάτι πραγματικά ξεχωριστό και ολοκληρωμένο αν το Τζέιν Σένμπρουν δεν είχε στο μυαλό του έναν περιορισμό της ταινίας σε queer πλαίσιο – και αυτό σημαίνει ότι από ένα σημείο και μετά, το «Σεξ και αίμα στο Camp Miasma» γίνεται απλώς ένας άλυτος σεναριακός αχταρμάς.
Βαθμολογία: 1 ½
ΑΘΗΝΑ: ΣΤΕΛΛΑ – ΑΝΕΣΙΣ – ΒΟΞ – ΔΑΦΝΗ – ΚΑΡΜΕΝ – ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ- ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ΑΠΟΛΛΩΝ – CINEMA ONE
***
«Γράμματα αγάπης» (Des preuves d’amour)
Παραγωγή: Γαλλία, 2025
Σκηνοθεσία: Αλίς Ντουάρντ
Ηθοποιοί: Έλα Ράμφ, Μόνια Τσόκρι κ.α.
Πόσο εύκολο είναι να γίνει κάποιος γονέας ενώ βρίσκεται σε ομόφυλο γάμο αλλά δεν είναι εκείνος που κυοφορεί; Καθόλου! Αποτελεί μια περίπλοκη, άχαρη και πέρα για πέρα γραφειοκρατική διαδικασία, τα στάδια της οποίας καταγράφει ένα προς ένα η σκηνοθέτις Αλίς Ντουάρντ στο σκηνοθετικό ντεμπούτο της σε μεγάλου μήκους παραγωγή. Με στόχο να δώσει μια πλήρη εικόνα επί του θέματος, ακόμα και με εκπαιδευτικό τρόπο, η Ντουάρντ Κοιτάζει το θέμα από την πλευρά της Σελίν, της υποψήφιας γονέα που δεν κυοφορεί και που υποδύεται η πολύ καλή Έλα Ράμφ. Σαν μαθητούδι, η Σελίν καλείται να δώσει «εξετάσεις», δίπλα στην έγκυο σύντροφό της Νάντια (Μόνια Τσόκρι).
Ωστόσο, όσο ιδανική γονέας δείχνει η κυοφορούσα, άλλο τόσο «προβληματική» φαίνεται να είναι η σύντροφός της και το γεγονός ότι για να γίνει γονέας θα πρέπει να συγκεντρώσει… συστατικές επιστολές από ανθρώπους που τη γνωρίζουν δίνει το τέμπο της ιστορίας που παρουσιάζει μια ποικιλία διαφορετικών οπτικών πάνω στο επίμαχο αυτό θέμα. Η Ντουάρτ μας θυμίζει ότι οι συνθήκες της ζωής βάζουν συχνά το συναίσθημα σε δεύτερο πλάνο αφού τον πρώτο λόγο έχουν οι βαρετές εξισώσεις οι οποίες πρέπει να βγουν σωστές, ειδάλλως τζίφος. Και αυτό, ίσως τελικά να είναι το πιο ουσιαστικό σημείο της ταινίας η οποία μετά την πρεμιέρα της στο περσινό Φεστιβάλ Καννών όπου ήταν υποψήφια για την Χρυσή Κάμερα έκανε φέτος την πανελλήνια πρώτη της στο φεστιβάλ Γαλλόφωνου κινηματογράφου όπου κέρδισε το βραβείο κοινού.
Bαθμολογία: 2
ΑΘΗΝΑ: CINE PARIS – TAINΙΟΘΗΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΦΛΕΡΥ ΚΑΛΛΙΘΕΑ – ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΧΑΛΑΝΔΡΙ – ΔΙΑΝΑ ΜΑΡΟΥΣΙ
***
Επανεκδόσεις
«Αποχαιρετισμός στα όπλα» (A Farewell to arms, ΗΠΑ, 1932)
Κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ένας Αμερικανός στρατιώτης που υπηρετεί στον ιταλικό στρατό ως οδηγός ασθενοφόρου, ερωτεύεται μια νοσοκόμα και καταφεύγει μαζί της στην Ελβετία.
Η νοσοκόμα θα φέρει στον κόσμο το παιδί τους, όμως η μοίρα δεν θα επιτρέψει στην ευτυχία τους να ανθίσει. Μουσειακής κυρίως αξίας, αυτή η πρώτη μεταφορά του κλασικού μυθιστορήματος του Ερνεστ Χέμινγουεϊ σκηνοθετήθηκε με ακαδημαϊκή συνέπεια από τον Φρανκ Μπροζέιγκ με τον Γκάρι Κούπερ στον σπαρακτικό ρόλο του στρατιώτη και την Ελεν Χέιζ στο πλευρό του.
Προτιμούμε ωστόσο μια από τις αρκετές εκδοχές που ακολούθησαν, εκείνη του 1957, όπου στους αντίστοιχους ρόλους έπαιξαν οι Ροκ Χάντσον και η Τζένιφερ Τζόουνς. Nα σημειωθεί ότι η ταινία που υπήρξε μεγάλη επιτυχία της χρονιάς της και υπήρξε αρκετά τυχερή γιατί γλίτωσε την αυστηρή εφαρμογή του Κώδικα Χέιζ το 1934, λόγω των ασυνήθιστα ειλικρινών για την εποχή της σκηνών σε ότι αφορά τη σεξουαλική ολοκλήρωση της σχέσης του ζευγαριού.
Βαθμολογία: 3
ΑΘΗΝΑ: STUDIO ART CINEMA
***
«Στάσου πλάι μου» (Stand by me, ΗΠΑ, 1987)
Τέσσερα αγόρια στην προ εφηβεία ωριμάζουν πρώιμα κατά τη διάρκεια της προσπάθειάς τους να ανακαλύψουν ένα πτώμα στην αμερικανική ύπαιθρο της δεκαετίας του 1950. Αυτό το οδικό ταξίδι θα βγάλει στην επιφάνεια πλευρές του χαρακτήρα τους που ούτε οι ίδιοι δεν γνώριζαν και θα διαμορφώσει, ριζικά, την υπόλοιπη ζωή τους.
Ενα διήγημα του Στίβεν Κινγκ ονόματι «The body», έδωσε την πρώτη ύλη στον Ρομπ Ράινερ για την δημιουργία μιας πραγματικά θαυμάσιας ψυχολογικής περιπέτειας, που δε θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι ανήκει στις ωραιότερες ταινίες ενηλικίωσης του κινηματογράφου εν γένει.
Επίσης, είναι η ταινία που ανέδειξε σε σταρ μέχρι τον πρόωρο θάνατό του το 1993 τον Ρίβερ Φίνιξ, κάτι που περιέργως δεν έγινε με τους υπόλοιπους τρεις της παρέας (Γουίλ Γουίτον, Κορεϊ Φέλντμαν και Τζέρι Ο’ Κόνελ).
Σήμερα απορείς πραγματικά που αυτή η ταινία σχεδόν αγνοήθηκε στα Οσκαρ της χρονιάς της με μόνο μία υποψηφιότητα για το Οσκαρ σεναρίου βασισμένου σε ξένο υλικό (Ρέινολντ Γκίντεον Μπρους Εβανς).
Βαθμολογία: 3 ½
ΑΘΗΝΑ: ATENE
***
«Πού είναι το σπίτι του φίλου μου;» (Where Is the Friend’s House?, Ιράν 1987)
Δέκα χρόνια πριν την διεθνή αναγνώρισή του με τον Χρυσό Φοίνικα για την «Γεύση του κερασιού» στο φεστιβάλ των Καννών, ο Ιρανός σκηνοθέτης Αμπάς Κιαροστάμι (1940 – 2016), ο εμψυχωτής του νέου ιρανικού κινηματογράφου που άρχισε να ανθίζει στα nineties γύρισε αυτήν την τρυφερή ταινία ενηλικίωσης που είναι το πρώτο μέρος της άτυπης «Τριλογίας του Κοκέρ».
Τοποθετώντας την ιστορία στο ορεινό Ιράν, ο σκηνοθέτης ακολουθεί την πορεία ενός οκτάχρονου αγοριού που θα περάσει έναν μικρό Γολγοθά προκειμένου να επιστρέψει το τετράδιο που κατά λάθος πήρε από τον φίλο του.
Όπως σε όλες τις ταινίες του Κιαροστάμι η αφετηρία της ιστορίας δεν είναι παρά η σπίθα για το «άναμα της φωτιάς» καθώς το οδοιπορικό του θαρραλέου αγοριού μετατρέπεται σε έναν καθρέφτη ολόκληρης της ιρανικής κοινωνίας.
Αξίζει δεν να σημειωθεί ότι η βραβευμένη με την Χάλκινη Λεοπάρδαλη στο φεστιβάλ του Λοκάρνο ταινία, το 2018 συγκαταλέχθηκε ανάμεσα στις 100 καλύτερες μη αγγλόφωνες όλων των εποχών από το BBC Culture.
Βαθμολογία: 3
ΑΘΗΝΑ: EKPAN
***
«Μυστικά και ψέματα» (Secrets and lies, Αγγλία, 1995)
Μια από τις πιο αναγνωρίσιμες ταινίες του βρετανικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 1990, τοποθετείται στο Λονδίνο της εργατικής τάξης όπου μιά μαύρη οδοντίατρος αναζητά τους πραγματικούς της γονείς μόνο και μόνο για να ανακαλύψει ότι μητέρα της είναι μια λευκή.
Η παρουσία της κόρης όμως, θα γίνει το οξυγόνο της αγράμματης, υστερικής η οποία θα νιώσει ότι ξυπνά από ένα λήθαργο ετών και θα βρει νέους στόχους στην ταλαιπωρημένη ζωή της. Μέσα σε κάτι παραπάνω από δύο ώρες, μέσα από πλάνα ατελείωτων δακρύων και ερμηνείες – φροντιστήριο για κάθε νέο ηθοποιό, ο Λι μελετά τα πρόσωπα που δένουν την ιστορία, όχι μόνο τη μάνα και την κόρη αλλά και το αδελφό της πρώτης και την λευκή κόρη της.
Σκιαγραφεί την εικόνα μιας αν μη τι άλλο μπερδεμένης και μίζερης αγγλικής κοινωνίας, η οποία αναζητά την ελπίδα κάπου στον ορίζοντα. Η ταινία που το 1995 απέσπασε τον Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών προτάθηκε για αρκετά Οσκαρ χωρίς να κερδίσει πουθενά.
Βαθμολογία: 4
ΑΘΗΝΑ: ΖΕΦΥΡΟΣ – ΑΜΙΚΟ – ΟΑΣΙΣ (ΠΑ – ΚΥ)
