Με τον ιδιαίτερα σκληρό τίτλο “Σταυροφορικό Κοινοβούλιο”, ο αρθρογράφος της τουρκικής εφημερίδας Μιλλιέτ, Οζάι Σεντίρ, εξαπολύει σφοδρή επίθεση κατά του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για το ψήφισμα σχετικά με καταγγελίες σεξουαλικής βίας σε βάρος Ελληνοκυπρίων γυναικών και κοριτσιών κατά τη διάρκεια των γεγονότων του 1974.
Ο Σεντίρ υποστηρίζει ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο λειτουργεί ως “χριστιανική λέσχη” και κατηγορεί τους ευρωπαϊκούς θεσμούς ότι υιοθετούν μονομερή στάση όταν στο επίκεντρο βρίσκεται η Τουρκία.
Το επίμαχο κείμενο προωθήθηκε από την Επιτροπή Δικαιωμάτων των Γυναικών και Ισότητας των Φύλων, με εισηγήτρια την Ελληνίδα ευρωβουλευτή Ελεονώρα Μελέτη.
Ο αρθρογράφος επιχειρεί να αντιπαραβάλει τις καταγγελίες για το 1974 με βιαιοπραγίες που, όπως αναφέρει, διαπράχθηκαν κατά μουσουλμανικών πληθυσμών στα Βαλκάνια και εναντίον Τουρκοκυπρίων πριν από την τουρκική εισβολή.
Επικαλείται ειδικότερα τις διώξεις των Τσάμηδων στην Ήπειρο κατά την περίοδο 1944-1945 και κατηγορεί το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ότι αποφεύγει να εξετάσει τις καταγγελίες της αλβανικής πλευράς λόγω της ιδιότητας της Ελλάδας ως κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
“Για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν έχουν σημασία ούτε οι μουσουλμάνες γυναίκες της Αλβανίας ούτε οι Τουρκοκύπριες που υπέστησαν βία”, ισχυρίζεται ο Σεντίρ, κατηγορώντας τις Βρυξέλλες για θρησκευτική και πολιτική μεροληψία.
Ο Τούρκος αρθρογράφος επεκτείνει την κριτική του και στις προσπάθειες επανέναρξης των συνομιλιών για το Κυπριακό.
Υποστηρίζει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, εξαιτίας της στάσης της, δεν μπορεί να θεωρηθεί ουδέτερος παράγοντας και δεν θα πρέπει να συμμετέχει ούτε με καθεστώς παρατηρητή σε μια νέα διαπραγματευτική διαδικασία.
Αναφέρεται στα γεγονότα στα χωριά Μαράθα, Σανδαλάρη και Αλόα, καθώς και στα γεγονότα στον Άγιο Βασίλειο, υποστηρίζοντας ότι τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εναντίον της τουρκοκυπριακής κοινότητας αποσιωπώνται.
Παράλληλα, επικαλείται τις παρεμβάσεις της Ιταλίδας ευρωβουλευτή Cecilia Strada και του Κύπριου ευρωβουλευτή Γιώργου Γεωργίου, οι οποίοι, σύμφωνα με τον ίδιο, μίλησαν για τον “κοινό πόνο” των δύο κοινοτήτων και επέκριναν τη μονομερή πολιτική αξιοποίηση των τραυματικών γεγονότων.
Ο Σεντίρ αναγνωρίζει ότι μετά την τουρκική στρατιωτική επιχείρηση του 1974 καταγράφηκαν περιστατικά σεξουαλικής βίας. Ισχυρίζεται, ωστόσο, ότι δεν υπήρξε συστηματική πολιτική από τον τουρκικό στρατό και ότι οι ευθύνες αφορούσαν μεμονωμένα πρόσωπα ή τοπικές ένοπλες ομάδες.
Οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί του αρθρογράφου δεν συνοδεύονται στο δημοσίευμα από αναλυτική παράθεση των εγγράφων ή των εκθέσεων στις οποίες φέρεται να βασίζονται.
Ο αρθρογράφος επιτίθεται και στην Αθήνα, συνδέοντας το Κυπριακό με το Αιγαίο και τις ελληνοαλβανικές σχέσεις.
Κατηγορεί την Ελλάδα ότι χαρακτηρίζει το τουρκικό casus belli “απειλή πολέμου”, ενώ η ίδια, όπως υποστηρίζει, διατηρεί σε νομική ισχύ εμπόλεμη κατάσταση με την Αλβανία από το 1940.
Καταλήγοντας, ο Σεντίρ υποστηρίζει ότι οι Βρυξέλλες έχουν χάσει τη σημασία τους για την Τουρκία, πέραν του ρόλου τους ως έδρας του ΝΑΤΟ, και επαναλαμβάνει τη βαριά κατηγορία ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση λειτουργεί περισσότερο ως “χριστιανική λέσχη” παρά ως ουδέτερος ευρωπαϊκός θεσμός.
Το άρθρο αποτυπώνει το κλίμα οργής που επιχειρεί να καλλιεργήσει μέρος του τουρκικού Τύπου μετά το ευρωπαϊκό ψήφισμα, μεταφέροντας τη συζήτηση από τις καταγγελίες για τα γεγονότα του 1974 σε μια συνολική επίθεση κατά της Ελλάδας, της Κυπριακής Δημοκρατίας και των ευρωπαϊκών θεσμών.
