Τζένη Διαγούπη: «Δεν αξίζει η ζωή αν δεν πεθάνουμε και λίγο από έρωτα» – Η ηθοποιός εξηγεί γιατί δεν θεωρεί τον εαυτό της καλλιτέχνη

Υπάρχει ένα μπαρ όπου, για να μπεις, υπάρχει μόνο μία προϋπόθεση: να αφήσεις έξω από την πόρτα τις ταμπέλες και τα «πρέπει». Αυτό είναι το Vagina Hood. Ένα μαγαζί που χωράει τις ιστορίες όλων των ανθρώπων και έχει τον δικό του μύθο.  Ανάμεσα στις γυναίκες που μπαίνουν μέσα και η «Πίτσα» (ή Καλλιόπη για όσους επιμένουν να την αποκαλούν έτσι). Μια γυναίκα που βρέθηκε μέσα στο μπαρ γιατί ψάχνει το γιο της. Τα υπόλοιπα έρχονται μόνα τους…

Με αφορμή την παράσταση, η Τζένη Διαγούπη η οποία υποδύεται την «Πίτσα» μιλάει στο thetimes|-.gr με τον δικό της, μοναδικά ακομπλεξάριστο και ευθύ λόγο. Χωρίς φίλτρα, η ηθοποιός ξεκαθαρίζει: «Δεν είμαι καλλιτέχνης, έχω ΚΑΔ!» ενώ αναφέρεται στη θέση της γυναίκας, την αποδοχή και τα στερεότυπα, στέλνοντας το πιο ηχηρό μήνυμα: ότι η ζωή, τελικά, δεν αξίζει αν δεν «πεθάνεις και λίγο από έρωτα». 

Θα μας πείτε δύο λόγια για την Πίτσα που υποδύεστε στην παράσταση Vagina Hood;

Η Πίτσα είναι μια γυναίκα σημερινή. Ζει στην Καλαμάτα. Είναι επιτυχημένη επιχειρηματίας, έχει κομμωτήριο. Έμεινε χήρα πολύ νέα και μεγάλωσε μόνη της την κόρη και τον γιο της. Ουσιαστικά είναι μια γυναίκα η οποία δεν βρήκε ποτέ τον έρωτα μέσα στο γάμο της. Δεν τον αγάπησε αλλά ούτε και εκείνος την αγάπησε. Δεν πέρασε όμως άσχημα μαζί του, απλά δεν ένιωσε τι σημαίνει «είμαι ερωτευμένη». Δεν είχε μια ερωτική ζωή που να την κάνει να καταλάβει τι σημαίνει ικανοποίηση. Κάποια στιγμή, έξι μήνες αφού έφυγε ο άντρας της, πήρε το αυτοκίνητο να πάει μια βόλτα ενώ έβρεχε και ενεπλάκη σε τρακάρισμα με έναν νεαρό ο οποίος οδηγούσε μηχανή. Αυτός ο νεαρός της άλλαξε τη ζωή για δυόμιση χρόνια. Μαζί του κατάλαβε τι σήμαινε έρωτας και επιθυμία αλλά κάποια στιγμή τον… βαρέθηκε! Δεν ήθελε άλλο οπότε έμεινε μόνη της. Αγαπάει πάρα πολύ τα παιδιά της. Ο γιος της είναι ομοφυλόφιλος. Είναι μια μάνα που έχει προστατεύσει αρκετά το παιδί της και έχει δεχθεί αυτό που αισθάνεται. Προσπάθησε να τον βοηθήσει και να τον κάνει και καλύτερο άνθρωπο. Έρχεται στην Αθήνα για εκείνον και του φέρνει και φανουρόπιτα. Η Πίτσα είναι πολύ καλή μαγείρισσα. Θα κερνάμε και φανουρόπιτα στην παράσταση! Είναι μια γυναίκα που έχει στοιχεία από πολλές γυναίκες μαζί. Η Πίτσα ήρθε στη ζωή μου με έναν τρόπο πολύ ωραίο γιατί με τα κορίτσια, τη Ζέτα Δούκα και τη Δώρα Χρυσικού, γνωρίζομαι πάρα πολλά χρόνια.

Ο γιος της Πίτσας είναι ομοφυλόφιλος. Στην κοινωνία του σήμερα, το 2026, οι μητέρες αποδέχονται πιο εύκολα τον σεξουαλικό προσανατολισμό του παιδιού τους; Ζούμε σε μια εποχή που θεωρητικά θεωρείται πιο ανοιχτόμυαλη και με μεγαλύτερο σεβασμό στη διαφορετικότητα.

Δεν είμαστε ανοιχτόμυαλοι. Απλώς, θεωρώ και βλέπω ότι η δική μου γενιά —εγώ είμαι στα 52 μου— αλλά και οι γυναίκες που είναι 10 χρόνια μικρότερες από μένα, ανάλογα το πού ζει η καθεμία και πώς έχει μεγαλώσει, προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει στο παιδί τους. Δεν θα βάλω μέσα το μορφωτικό της επίπεδο, γιατί για μένα δεν παίζει κανένα ρόλο αν έχει πανεπιστημιακή μόρφωση ή οικονομική επιφάνεια για να μεγαλώσει τα παιδιά της με σωστές αξίες και αρχές.
Τώρα, για την αποδοχή, δεν ξέρω να στο απαντήσω με βεβαιότητα. Το 2026 μου φαίνεται ακραίο —όχι ότι δεν συμβαίνει— να πει μια μάνα στο παιδί της «φύγε από το σπίτι» όταν εκείνο της μιλήσει για τον σεξουαλικό του προσανατολισμό. Δεν νομίζω ότι η κοινωνία μας έχει πάει μπροστά. Όχι, δεν έχει πάει.

Η Πίτσα απαντάει σε όσα ονόματα τελειώνουν σε –ίτσα, αλλά επίσης ακούει και στο «Α! Πάχυνες»…

Η Πίτσα ήταν στοχοποιημένη γιατί ήταν παχουλή. Η μάνα της, όταν η Πίτσα ήταν 15 χρονών, έφτιαξε φανουρόπιτα, για να βρει κάποιον να παντρευτεί, για να μην… μείνει στο ράφι. Νομίζω πως αυτό δεν είναι μακρινό. Δεν έχει αλλάξει η ελληνική νοοτροπία πολύ σε αυτό το θέμα.

Υπάρχει δηλαδή ακόμα η ταμπέλα της «γεροντοκόρης»;

Δεν υπάρχει πλέον αυτή η έννοια γιατί η γυναίκα δουλεύει. Και δεν δουλεύει γιατί χειραφετήθηκε αλλά γιατί δεν γίνεται αλλιώς.

Το Vagina Hood είναι μια παράσταση με πάρα πολλά μηνύματα.

Όντως, έχει πάρα πολλά. Να μιλήσω όμως για την Πίτσα: περνάει μηνύματα, για παράδειγμα, σχετικά με το παιδί της ή με το σώμα της. Περιγράφει πώς αυτό το σώμα —που όλοι το κοροϊδεύανε, και αυτό συμβαίνει στην πραγματικότητά μας— κουβάλησε τα πάντα. Την αρρώστια της μάνας της, την απουσία του συζύγου της, την ανατροφή των παιδιών, το κομμωτήριο. Δεν είναι δηλαδή μια γυναίκα που καθόταν στο σπίτι. Αγωνιζόταν.

Στο επίκεντρο της παράστασης είναι η γυναίκα. Τι θέλει να μας δείξει το Vagina Hood; Ότι η γυναίκα μπορεί να διεκδικήσει εκ νέου τη θέση της στην κοινωνία;

Η κοινωνία έχει κάνει ανθεκτικές τις γυναίκες. Δεν ξέρω αν το θέλουμε αυτό ή όχι, αλλά μπορούμε να τα καταφέρουμε. Πιστεύω βαθιά ότι, αν οι γυναίκες ήταν σε υψηλότερα αξιώματα, ο κόσμος θα ήταν λίγο διαφορετικός. Οι γυναίκες λειτουργούν καλύτερα γιατί το μυαλό λειτουργεί διαφορετικά. Είναι άλλη η σκέψη και άλλη η λύση που θα δώσουν.
Δεν πιστεύω ότι κάνουμε το έργο για να αλλάξουμε τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Εμείς θέλουμε να κάνουμε καλύτερη την κοινωνία αυτήν τη στιγμή, όχι τη θέση της γυναίκας. Και ποιος θα μπορούσε να κάνει καλύτερη την κοινωνία; Πολλές γυναίκες μαζί. Γι’ αυτό και αγωνιζόμαστε.

Είμαστε κοντά στο να γίνει πράξη αυτό ή υπάρχει μεγάλη μερίδα των γυναικών που έχει πειστεί ότι δεν μπορεί να κάνει ένα βήμα παραπέρα από αυτό που η κοινωνία της λέει να κάνει;

Νομίζω ότι έχουμε ακόμα, λίγο, το «να βγάλει η μία το μάτι της άλλης». Και σε σχόλια αν το δεις, συνήθως τα χειρότερα σχόλια που απευθύνονται σε μια γυναίκα είναι γραμμένα από γυναίκες. Αυτό πρέπει να προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε μεταξύ μας. Να πούμε: «Κορίτσια, μεταξύ μας να λέμε τα καλά!». Να μην θάβουμε η μία την άλλη, να μην έχουμε αυτή την κόντρα. Πολλές το έχουμε αποφασίσει και το κάνουμε.

Το Vagina Hood είναι ένα μπαρ που όταν μπαίνεις μέσα αφήνεις απ΄έξω «ταμπέλες» και «πρέπει».

Έτσι πρέπει. Για να είσαι ελεύθερος και να δεχθείς αυτά που θα ακούσεις και αυτά που θα δεις.

Μπορεί να υπάρξει κοινωνία χωρίς ταμπέλες και πρέπει;

Όχι, δεν μπορεί. Μπορεί κάποια πράγματα να λειανθούν. Δεν ξέρω αν θα υπάρξει ολική αλλαγή, αλλά να λειανθούν, ναι. Θεωρώ ότι βρίσκουν δρόμο, αλλά δεν πιστεύω ότι θα αλλάξει η κοινωνία. Σχετικά με το «θέλω» και το «πρέπει», χρειαζόμαστε πολλή συζήτηση με ειδικούς. Χρειαζόμαστε ομαδική ψυχοθεραπεία σαν χώρα!

Έχετε κάνει εσείς ψυχοθεραπεία;

Όχι.

Κάθε βράδυ μπαίνετε σε έναν άλλον ρόλο, δίνετε κομμάτια του εαυτού σας. Αυτό είναι ψυχοφθόρο.

Είναι ψυχοφθόρο, αλλά με τα χρόνια και με την οργάνωση μαθαίνεις να μην το βάζεις μέσα σου. Πιο πολύ ψυχοφθόρα είναι τα γύρω-γύρω από τη δουλειά: αν θα πάρεις τα ένσημά σου, αν θα πληρωθείς, αν θα πάει καλά η δουλειά κ.λπ. Αν αυτά λύνονται, το συναίσθημα για τον κάθε ρόλο και την κάθε παράσταση νομίζω ότι μεταβολίζεται καλύτερα. Μπορεί να ακούγεται πρακτικό, αλλά είναι η αλήθεια. Εδώ υπάρχει μια συναισθηματική ανασφάλεια, οπότε σπάνια σηκώνεσαι να φύγεις από κάτι που σε φέρνει σε δύσκολη θέση. Λες «ας τελειώσει η παράσταση και δεν θα ξανασυνεργαστώ με αυτούς ή με αυτή τη συνθήκη».

Έχετε κάνει δηλαδή υποχωρήσεις για να έχετε δουλειά;

Ναι! Πάρα πολλές. Έχω βάλει πολύ νερό στο κρασί μου. Δεν μπορώ να πω όχι σε δουλειές γιατί πρέπει να επιβιώσω. Βέβαια, έχω κάνει κι άλλες δουλειές για να επιβιώσω ενώ έχω αυτή τη δουλειά.

Έχω την εντύπωση, πως στο θέατρο επιλέγετε έργα που έχουν πιο βαθύ μήνυμα ενώ στην τηλεόραση επιλέγετε πιο κωμικές δουλειές.

Δεν ξέρω τι σημαίνει η λέξη «επιλέγω». Συνήθως, όταν μου προτείνεται μια δουλειά, βλέπω αν έχει αξιοπρέπεια αυτός που μου την προτείνει, με όλη την έννοια της λέξης. Δεν με ενδιέφερε ποτέ αν είναι μεγάλος ή μικρός ο ρόλος. Δεν επιλέγω. Τα πράγματα έρχονται και με βρίσκουν. Είναι θέμα τύχης, όχι θέμα επιλογής.  Δεν νομίζω ότι έχω κάνει κάποια «επιλογή» στην επαγγελματική μου πορεία — δεν θα πω καλλιτεχνική πορεία, γιατί δεν μου αρέσει αυτή η φράση. Είναι θέμα τύχης αυτά που με έχουν βρει, όχι θέμα επιλογής. Επιλογή θα είχα κάνει αν είχα τέσσερα σενάρια και έπρεπε να διαλέξω το ένα. Όταν ουσιαστικά έχεις ένα πράγμα, δεν επιλέγεις. Βλέπεις αν αυτό το ένα σού ταιριάζει ή όχι. Κάποιες φορές μπορεί να κάνεις υπομονή ή να πεις «όχι», ακόμα κι αν δεν έχεις τα προς το ζην. Εδώ είναι το challenge. Το θέατρο και η τηλεόραση είναι ένας αγώνας κοινωνικός και επαγγελματικός.

Γιατί δεν σας αρέσει η έκφραση καλλιτεχνική πορεία;

Είναι επάγγελμα. Είμαι επαγγελματίας ηθοποιός. Δεν είμαι καλλιτέχνης, δεν μου αρέσει αυτή η λέξη. Έχω ΚΑΔ! Ο καλλιτέχνης είναι γενική έννοια. Δεν είμαι της ευρύτερης έννοιας. Θέλω την ειδική!

Είστε ένας άνθρωπος με πλούσια κοινωνική δράση.

Αυτά μας έχουν φάει!

Γιατί το λέτε αυτό;

Άμα έχεις κοινωνική φωνή, κάποιες φορές αυτό σε καταπιέζει. Σκέφτεσαι και λες «τι είπα τώρα;»

Έχετε κοινωνική φωνή αλλά δεν έχετε κομματικοποιηθεί.

Πολιτική θέση έχω στα πράγματα αλλά κομματική όχι. Δεν μου αρέσει αυτό. Γιατί να πω τι ψηφίζω; Ποιον αφορά; Επίσης, από όλους αυτούς που είναι στην πολιτική, μπορεί κάτι να με ενδιαφέρει. Δεν με καλύπτει μόνο ένα πράγμα ή μόνο μια κατάσταση. Ξέρω πολύ καλά τι δεν θα ψήφιζα ποτέ αλλά δεν νομίζω ότι αφορά κάποιον να το πω. Εκτιμώ πρόσωπα, αν όμως κάποιο από αυτά τα πρόσωπα είναι σε ένα κομματικό φάσμα που αντιδρά με τη ψυχή μου δεν θα το ψηφίσω.

Θέλω να στείλετε ένα μήνυμα στους αναγνώστες μας ως Πίτσα από το Vagina Hood.

Θα πω μια ατάκα από την παράσταση που η Πίτσα σκέφτηκε πολύ και της την είχε πει ο γιος της. «Δεν αξίζει η ζωή αν δεν πεθάνουμε και λίγο από έρωτα, γράφτα όλα!»

Το VaginaHood επιστρέφει από τις 16 Οκτωβρίου στο Shamone Club

Σοφία Πελεκάνου

27.09.2026, 13:03

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ