«Τα Κάλαντα του Σκρουτζ»: Ο Τάι Γουέστ δίνει στο παραμύθι του Ντίκενς τη γοτθική εκδοχή που του άξιζε

Αν η πιο γνωστή χριστουγεννιάτικη ιστορία της λογοτεχνίας είναι η γέννηση του Χριστού όπως την αφηγείται το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο της Καινής Διαθήκης, τότε η αμέσως επόμενη πιο δημοφιλής πρέπει να είναι αυτή του Εμπενίζερ Σκρουτζ στα «Κάλαντα των Χριστουγέννων». Η νουβέλα του Κάρολου Ντίκενς εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1843 και έχει από τις αρχές του 20^ου αιώνα διασκευαστεί σε δεκάδες θεατρικά, ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, αποκτώντας φέτος την γοτθική κινηματογραφική εκδοχή που της άξιζε.

Ο ειδικός στο σινεμά νέου τρόμου Τάι Γουέστ σκηνοθετεί το «Τα Κάλαντα του Σκρουτζ» («Ebenizer»), ένα instant χριστουγεννιάτικο classic φαντασίας, στο οποίο ο Τζόνι Ντεπ υποδύεται έναν Σκρουτζ, πιο σκοτεινό και ταυτόχρονα πιο ευάλωτο από ποτέ.

Διαβάστε περισσότερα

Ο Εμπενίζερ Σκρουτζ δε χρειάζεται συστάσεις. Πρόκειται για τον πιο σκληρόκαρδο, τσιγκούνη άνθρωπο του Λονδίνου, τον οποίο γνωρίζουμε μια Παραμονή Χριστουγέννων στα τέλη των 1830s. Ο γερο-Σκρουτζ περνάει την μέρα μαζί με «το άλλο του μισό», τον επίσης μισάνθρωπο συνεταίρο του, Τζέικομπ Μάρλεϊ (Ίαν ΜακΚέλεν) στο παγωμένο για λόγους οικονομίας λογιστικό γραφείο τους.

Οι δυο τους, πίνουν αλκοόλ, γκρινιάζουν για τα καταναγκαστικά «χαρούμενα» Χριστούγεννα, και κακομεταχειρίζονται όποιον βρεθεί απέναντι τους, από τον εργατικό υπάλληλό τους Μπομπ Κράτσιτ (Ρούπερτ Γκριντ) και τον καλοπροαίρετο ανηψιό του Σκρουτζ, Φρεντ (Σαμ Κλάφλιν), μέχρι τους επαίτες στο δρόμο που προκαλούν στον πρωταγωνιστή αισθήματα περισσότερο αηδίας παρά συμπόνιας.

Ο Μάρλεϊ πεθαίνει εκείνη την Παραμονή και η απώλειά του αφήνει τον Σκρουτζ πιο μόνο απ’ ότι αντέχει, στοιχειώνοντάς τον όλο και περισσότερο καθώς μεγαλώνει και πλησιάζει, και εκείνος, τον θάνατο. Χρόνια αργότερα το φάντασμα του Μάρλεϊ εμφανίζεται μπροστά στον γεροτσιγκούνη, εγκλωβισμένο στις ασήκωτες αλυσίδες που συμβολίζουν όλα τα κακά που έκανε εν ζωή.

Αυτή η ιδέα της αιώνιας φυλακής θορυβεί τον Σκρουτζ, ο οποίος ετοιμάζεται να υποδεχθεί μέσα στη νύχτα τρία πνεύματα που θα τον κάνουν να θυμηθεί την ζεστασιά της αγάπης, να συμπονήσει άλλους ανθρώπους και να τρομοκρατηθεί τόσο από τον εαυτό του, που θα ξυπνήσει ένας εντελώς αλλαγμένος.

Η ιστορία είναι γνωστή, όμως ο τρόπος που την «σχεδιάζει» ο Τάι Γουέστ είναι αρκετά πρωτότυπος, σύγχρονος και αισθητικά καθηλωτικός. Η γοτθική αισθητική διαφαίνεται στα κοστούμια, τη μουσική και τα σκηνογραφικά που αναπαριστούν ένα πραγματικά ανατριχιαστικού Λονδίνου, αλλά απογειώνεται μέσω των πνευμάτων.

Η Άντρεα Ράζμποροου ταιριάζει εξαιρετικά στο κάδρο ως η θλιβερά λευκή φιγούρα που οδηγεί τον Σκρουτζ σε ένα παρελθόν-σύμβολο κάθε χαμένης ευκαιρίας και κάθε λάθους επιλογής που οδήγησε σε έναν δυσκίνητο τωρινό εαυτό. Ο Τραμέλ Τίλμαν παίρνει την σκυτάλη ως το αχόρταγο βαρύ παρόν του Σκρουτζ και του δίνει πρόσβαση στις πραγματικότητες άλλων τις οποίες ως τώρα αγνοούσε, ενώ ένα απελπιστικά κατάμαυρο φάντασμα/παράφρονας του δείχνει ένα μέλλον τόσο σκοτεινό όσο το ίδιο το πνεύμα.

Ο Σκρουτζ του Γουέστ δείχνει να στέκεται απέναντι σε όλα όσα αντικρίζει με έναν φόβο που έρχεται σε εντυπωσιακή αντίθεση με την σκληρότητα του χαρακτήρα, προδίδοντας σε αυτόν μια ευαλωτότητα που μας επιτρέπει να έρθουμε κοντά του πολύ πριν αλλάξει τον τρόπο που αντιμετωπίζει τον κόσμο – τον συμπονούμε όσο είναι ακόμα «αντιήρωας».

Σε αυτό βοηθάει το γεγονός πως το βάρος της αφήγησης πέφτει στο παρελθόν του, στα χρόνια που ήταν απλώς Εμπενίζερ (αυτός είναι και ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας), πριν καταλήξει ο γερο-Σκρουτζ που όλοι ξέρουμε.

Το κεφάλαιο «Το Πρώτο Από τα Τρία Πνεύματα», και το πιο ολοκληρωμένο τόσο σεναριακά όσο και οπτικά, σκιαγραφεί το ψυχογράφημα ενός παιδιού που τραυματίστηκε, ενός νεαρού που βρήκε τον σωτήριο έρωτα και τον άφησε να φύγει, και ενός άνδρα που επέλεξε την μοναξιά και καταδικάστηκε σε αυτήν. Στο «μερικές φορές είναι προτιμότερο να λυγίζεις από το να σκληραίνεις», η ζυγαριά έγειρε σχεδόν ανεπανόρθωτα στο δεύτερο.

Ίσως δε χρειαζόμασταν μια ακόμα διασκευή του κλασσικού παραμυθιού. Όμως το νέο φιλμ του Γουέστ μένει πιστό στο πρωτότυπο κείμενο, τιμά τη διαχρονικότητα του και τολμά μια σύγχρονη διασκευή του, αναπάντεχα αστεία και πρωτοφανώς οικεία, συστήνοντας τον Σκρουτζ σε νέες γενιές που – ας μη γελιόμαστε – πολύ πιθανό να μη διαβάσουν ποτέ τη νουβέλα του Ντίκενς.

Ένα instant classic για όλες τις ηλικίες, «Τα Κάλαντα του Σκρουτζ» ήρθαν για να μάθουν οι καινούριοι και να νοσταλγήσουν οι παλιοί. Κάποιοι θα μπουν σχεδόν αναγκαστικά στη διαδικασία να θυμηθούν πως κάποτε ήταν παιδιά, πως ο χρόνος περνάει και πως τα Χριστούγεννα είναι μια καλή ευκαιρία για αναθεώρηση. Κάποιοι άλλοι χρειαζόντουσαν απλώς μια ακόμα χριστουγεννιάτικη ταινία με τον Τζόνι Ντεπ για back-to-back γιορτινές προβολές μαζί με τον υπέροχο «Ψαλιδοχέρη» του Τιμ Μπάρτον. 

Το «Τα Κάλαντα του Σκρουτζ» κυκλοφορεί στους κινηματογράφους στις 12 Νοεμβρίου από την Feelgood Entertainment. Διαβάστε περισσότερες κριτικές για τις ταινίες που παίζονται.