Συγκλονίζει η εξομολόγηση της Αντριάνα Σκλεναρίκοβα στο Gala: Η κακοποίηση από τον πατέρα της και δύο πρώην συντρόφους της

Είτε Σκλεναρίκοβα είτε Καρεμπέ, το τοπ μόντελ με τα πόδια που κατείχαν ρεκόρ Γκίνες για το μήκος τους, είναι και λίγο η δική μας Αντριάνα. Ωστόσο, από τα τρία χρόνια της στην Ελλάδα έχει κρατήσει μόνο το επώνυμο του ποδοσφαιριστή πρώην άνδρα της. Τώρα, στα 55 της, γράφει ένα βιβλίο για τον έρωτα, τον οποίο επιτέλους βρήκε στο πρόσωπο του Γάλλου τραγουδιστή Μαρκ Λαβουάν. Στο «Σ’ αγαπώ γιατί σ’ αγαπώ και αυτό είναι το παν» («Je t’aime parce que je t’aime et voilà tout»), που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο στη Γαλλία, μιλάει και για το αντίθετο του έρωτα, που είναι η κακοποίηση, την οποία βίωσε και ως παιδί από τον πατέρα της αλλά και ως ενήλικη από δύο συντρόφους της. Σήμερα μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα στο Μαρακές, όπου βρίσκεται το ξενοδοχείο της και πηγαίνει σχολείο η κόρη της, στο Μονακό, όπου είναι η μόνιμη κατοικία της, και στο Παρίσι, όπου είναι η δουλειά της στο μόντελινγκ. Τη βρήκαμε στο Μαρακές, ένα πρωινό που μόλις είχε αφήσει την 8χρονη Νίνα στο δημοτικό.

GALA: Γιατί διαλέξατε το Μαρόκο;
ΑΝΤΡΙΑΝΑ ΚΑΡΕ--ΣΚΛΕΝΑΡΙΚΟΒΑ: Ήρθα στο Μαρακές επειδή εδώ ήταν η δουλειά του πρώην άνδρα μου και χτίσαμε μαζί το ξενοδοχείο μας. Ανακάλυψα μια χώρα με ωραίους ανθρώπους, πολύ ήλιο και ποιότητα ζωής. Τώρα περνάω τον μισό χρόνο εδώ επειδή η κόρη μου πηγαίνει στο σχολείο και τον άλλο μισό στο Μονακό. Τα τρία πρώτα χρόνια της που μέναμε αποκλειστικά στο Μονακό ήταν υπέροχα. Λατρεύω την εγγύτητα στη θάλασσα, την ασφάλεια, τις μικρές αποστάσεις, όπου μπορείς να κάνεις τα πάντα με τα πόδια. Το βουνό είναι πολύ κοντά, το αεροδρόμιο της Νίκαιας βρίσκεται δίπλα, έχει αμέτρητες επιλογές για πολιτισμό, εκθέσεις, εκδηλώσεις. Και το επίπεδο της εκπαίδευσης είναι πολύ υψηλό.

G: Ο ρόλος σας ως μητέρα τι θέση κατέχει στη ζωή σας;
A.K.-ΣΚΛ.: Είναι το νόημα της ζωής μου. Εχω μόνο ένα παιδί και έγινα μητέρα σε μεγάλη ηλικία, στα 46 μου. Καταλαβαίνετε πόσο άλλαξαν οι προτεραιότητές μου. Εγινα καλύτερος άνθρωπος και θέλω να της προσφέρω την καλύτερη μάνα. Φοβόμουν πάντα τη μητρότητα γιατί μεγάλωσα σε ένα προβληματικό περιβάλλον με έναν πατέρα που ήταν βίαιος. Κατά συνέπεια, απέφευγα συστηματικά να αναλάβω τον ρόλο της μητέρας, και γι’ αυτό η επιθυμία να το τολμήσω μου ήρθε πολύ αργά. Ηταν λάθος μου γιατί θα μπορούσα να έχω κάνει περισσότερα παιδιά.

G.: Ισως το να κάνουμε παιδιά είναι ένας τρόπος να θεραπεύσουμε την παιδική ηλικία.
A.K.-ΣΚΛ.: Σίγουρα, αλλά αυτό δεν το γνωρίζουμε προτού μας συμβεί. Μια κακή παιδική ηλικία είναι ένα πολύ βαθύ τραύμα που καθορίζει όλη μας τη ζωή. Τρεφόμαστε από αυτή την αρνητική εμπειρία. Η γέννηση της κόρης μου κατάφερε να τα βάλει όλα στη θέση τους. Αλλαξε τα πάντα, άλλαξε τον τρόπο που σκέφτομαι, άλλαξε ακόμα και τον τρόπο που λειτουργεί το σώμα μου. Εγινα ο άνθρωπος που έπρεπε να είμαι, αν δεν είχα υποστεί την κακοποίηση του πατέρα μου. Τώρα πια ζω με το τραύμα μου, αλλά δεν τρέφομαι από αυτό, δεν το χρησιμοποιώ ως δικαιολογία για ό,τι μου συμβαίνει. Δεν είμαι πια το θύμα, είμαι η μάνα.

G.: Σας έχει συμβεί στη ζωή σας να υπάρξετε και πάλι το θύμα μιας βίαιης συμπεριφοράς;
A.K.-ΣΚΛ.: Ναι, σε δύο σχέσεις μου. Ακόμη και πρόσφατα έζησα έναν εφιάλτη. Στην αρχή όλα είναι ροζ και μετά βρισκόμαστε μέσα σε μια κατάσταση που δεν πρέπει να δεχόμαστε. Ο χώρος μας περιορίζεται από κάτι που ονομάζεται «αγάπη» και αναγκαζόμαστε να υποστούμε συμπεριφορές που είναι απαράδεκτες. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε τον εαυτό μας για χάρη μιας σχέσης. Πρέπει να σεβόμαστε πρώτα απ’ όλα εμάς τους ίδιους. Τώρα πια είμαι προσεκτική και προσπαθώ να προειδοποιώ και την κόρη μου ώστε να αναγνωρίζει εγκαίρως όλες τις κόκκινες σημαίες. Αν πρέπει να της μάθω μόνο ένα πράγμα, είναι αυτό. Επειδή θέλω αυτή τη γνώση να τη μοιραστώ με όσο περισσότερο κόσμο γίνεται, έγραψα ένα βιβλίο για την αγάπη και μίλησα με πολλούς ειδικούς που εξηγούν πώς μπορούμε να αναγνωρίζουμε την κακοποιητική συμπεριφορά από τα πολύ πρώιμα σημάδια.

G.: Πιστεύετε ότι έχετε βρει τον έρωτα στην τωρινή σας σχέση;
A.K.-ΣΚΛ.: Ναι, είμαι βέβαιη. Είναι αστείο γιατί είμαι 55 χρόνων και όταν περπατάω στον δρόμο μαζί με τον σύντροφό μου, με σταματάνε και μου λένε πόσο χαίρονται που βλέπουν τον έρωτα με σάρκα και οστά. Μου λένε ότι έχουν απογοητευτεί, ότι δεν ελπίζουν πια ότι θα τους συμβεί μετά από κάποια ηλικία και ότι η ιστορία μου τους κάνει να ελπίζουν. Γι’ αυτό έγραψα βιβλίο για τον έρωτα. Εχω ανάγκη την αγάπη, θέλω να κολυμπάω στην αγάπη, οπότε αποφάσισα να μάθω τα πάντα γι’ αυτήν. Πώς γεννιέται, πώς εκφράζεται στο σώμα, πώς μπορεί να κάνει κακό. Μίλησα με πολλούς επιστήμονες, αλλά και με ανώνυμα πρόσωπα που μου διηγήθηκαν το δικό τους βίωμα. Εμαθα πολλά από αυτή τη διαδικασία.

G.: Μιλήσατε για την ηλικία σας. Τι έχει αλλάξει μεγαλώνοντας;
A.K.-ΣΚΛ.: Σίγουρα το σώμα. Ομως δεν θα άλλαζα με τίποτα την ωριμότητα, τις εμπειρίες, την αγάπη για τον εαυτό μου, τον τρόπο που βλέπω πλέον τον κόσμο. Νιώθω τόσο πλούσια, ακόμα και οι σχέσεις και τα συναισθήματα είναι πιο πλούσια τώρα. Δεν έχω μπει ακόμα στην εμμηνόπαυση για να βιώσω τη μείωση των ορμονών, αλλά κάνω μια εκπομπή με τον δρα Σιμές και στο θέμα της σεξουαλικότητας έχουμε πει ότι υπάρχουν ορμονικές λύσεις που μπορούν να ρυθμίσουν αυτά τα προβλήματα. Δεν είναι ταμπού να μιλάμε γι’ αυτό και οι γυναίκες έχουν δικαίωμα να ζητήσουν βοήθεια για μια καλή σεξουαλική ζωή μετά τα 50. Οπως λέω και στο βιβλίο μου, «κανείς δεν θα με φέρει σε οργασμό στον τάφο μου».

G.: Πώς έχει εξελιχθεί η σχέση σας με την ομορφιά;
A.K.-ΣΚΛ.: Ζω με την ηλικία μου. Το ότι γερνάω σημαίνει ότι είμαι ζωντανή. Ομως είμαι προνομιούχος γιατί έχω έναν σύντροφο που του αρέσω ακριβώς όπως είμαι. Και αυτό αλλάζει πολλά, επειδή υπάρχουν άνδρες που βρίσκουν μονίμως ελαττώματα στην εμφάνιση των γυναικών. Το έχω βιώσει και είναι κάτι που τώρα πια δεν θα το ανεχόμουν. Αν τολμήσει κανείς να κριτικάρει την εικόνα μου, θα διαγραφεί αμέσως από τη ζωή μου. Ακόμα και τα σχόλια που βλέπω στα κοινωνικά δίκτυα για την εμφάνιση των ανθρώπων πρέπει να ποινικοποιηθούν.

G.: Δοκιμάσατε αισθητικές επεμβάσεις;
A.K.-ΣΚΛ.: Εκανα μία ή δύο φορές μπότοξ, αλλά ένιωσα πολύ περίεργα, δεν μου πήγαινε καθόλου. Θέλω το πρόσωπό μου να κινείται. Δεν μου αρέσουν ούτε τα αυξητικά υλικά που γεμίζουν τις ρυτίδες γιατί πιστεύω ότι διογκώνουν το πρόσωπο. Εχω μια σλαβική φυσιογνωμία και τα χαρακτηριστικά μου είναι ήδη μεγάλα, δεν χρειάζεται να τα φουσκώσω κι άλλο. Ούτε το λίφτινγκ με ενδιαφέρει, δεν κρίνω αυτούς που το κάνουν, αλλά εγώ δεν το χρειάζομαι. Δεν κάνω τίποτα για την ομορφιά μου, μόνο καμιά φορά που με καλούν ινστιτούτα αισθητικής και πηγαίνω για καθαρισμό και περιποίηση. Η μοναδική κρέμα που βάζω είναι μία της κόρης μου. Γράφει πάνω Moisturizing Milk της Uriage και είναι για πρόσωπο και σώμα. Δεν βάζω ούτε αντηλιακό, μου φαίνεται πολύ παχιά η υφή τους. Επίσης δεν βγαίνω στον ήλιο, τον αντιπαθούσα από μικρή. Και τον ήλιο και τη ζέστη. Κάνω όμως πολλά μασάζ, τα λατρεύω. Καθώς μένω μέσα στο ξενοδοχείο, μπορώ να κάνω και δύο ώρες κάθε πρωί.

G.: Εχει αλλάξει ο τρόπος που ντύνεστε με τα χρόνια;
A.K.-ΣΚΛ.: Οχι, γιατί το μόνο που με νοιάζει είναι να περνάω απαρατήρητη. Θέλω να φοράω τα πιο απλά ρούχα για να μη με προσέχουν. Περπατάω στον δρόμο με το κεφάλι σκυμμένο, συνήθως με ένα κασκέτο, έτσι ώστε να καθυστερήσω όσο μπορώ το να με αναγνωρίσουν. Δεν φοράω ποτέ τακούνια ή κάτι φανταχτερό. Βέβαια, όταν πηγαίνω σε μια εκδήλωση, ντύνομαι εντελώς διαφορετικά. Εκεί διαλέγω ό,τι θέλω.

G.: Εχετε αγαπήσει τη μόδα;
A.K.-ΣΚΛ.: Την έχω λατρέψει και ακόμα τη λατρεύω γιατί εξακολουθώ να εργάζομαι στον χώρο. Η μόδα μού έχει δώσει τα πάντα. Ξεκίνησα μόνη από μια ξένη χώρα, χωρίς να μιλάω γαλλικά, έχοντας αφήσει πίσω μου την οικογένεια και τους φίλους μου, και κατάφερα με πολλή δυσκολία να ξεχωρίσω ανάμεσα σε χιλιάδες όμορφα κορίτσια. Ηταν μια περιπέτεια που με κάνει σήμερα να νιώθω περήφανη για τον εαυτό μου – και δεν ξέρω αν θα είχα την ίδια διαδρομή σε έναν άλλο τομέα. Πρόκειται για έναν κόσμο γεμάτο δημιουργικούς ανθρώπους από διάφορους τομείς, οι οποίοι επινοούν τις τάσεις και κάνουν πραγματικότητα αυτό που έχουν οραματιστεί και του οποίου αποτελώ κι εγώ ένα μέρος. Είναι μεγάλη τύχη να μπορώ να βρίσκομαι κι εγώ μέσα στο όνειρό τους. Οταν ο Μιγκλέρ με είχε ντύσει με το φόρεμα της Χίμαιρας, ένιωθα εξωγήινη, δεν πατούσα στη γη. Ηταν μοναδική στιγμή.

G.: Τι αναμνήσεις έχετε από την Ελλάδα;
A.K.-ΣΚΛ.: Την αγαπώ. Εζησα τρία χρόνια στην Ελλάδα, έμενα σ’ ένα υπέροχο σπίτι στη Βούλα. Θυμάμαι το φως της Αττικής που ήταν λίγο ροζ. Εκανα και διακοπές στα νησιά, αλλά για πολύ λίγο. Δεν έχω πάει στη Μύκονο, μόνο σε κάποια παραλία κοντά στη Θεσσαλονίκη και σ’ ένα νησί με ηφαίστειο (σ.σ.: Σαντορίνη). Μου άρεσαν το φαγητό, οι άνθρωποι. Είστε απλοί και χαρούμενοι, υπάρχουν παντού μουσική και μια μονίμως γιορτινή ατμόσφαιρα. Εγώ όμως έκανα μοναχική ζωή, δεν είχα φίλους, περνούσα πολύ χρόνο στο σπίτι με τους τρεις σκύλους μου. Μόνο για τη δουλειά μου έφευγα και ταξίδευα. Ημουν τότε παντρεμένη με τον Κριστιάν Καρεμπέ και ήταν η φάση της ζωής μου όπου αφιερωνόμουν εντελώς στους άνδρες. Προσαρμοζόμουν στον ρυθμό τους, στο πρόγραμμά τους. Ακόμη και στον δεύτερο γάμο μου, με τον πατέρα της κόρης μου, δεν είχα κανέναν δικό μου φίλο. Από τότε που έγινα μητέρα, αυτό έχει αλλάξει. Η φιλία για μένα είναι ένα είδος έρωτα που κρατάει μια ζωή. Είναι μάλιστα ανώτερη από τον έρωτα, γιατί ο φίλος δεν σου ζητάει ποτέ να αλλάξεις ◆

Συνέντευξη στη Μαρίλη Ευφραιμίδη

Φωτογράφος Michele Bloch-Stuckens

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ