Σινέ-MiC – Στα ξαφνικά, του Hamaguchi Ryūsuke [ΣΙΝΕΜΑ]

Σε πρότυπο παρισινό οίκο ευγηρίας η πολύπειρη διευθύντρια Μαρί-Λου [Βιρζινί Εφίρα] πλησιάζει στα όρια του συνδρόμου επαγγελματικής εξουθένωσης, burnout κατά το κοινώς λεγόμενον. Ένας υιός δραπέτης αυτιστικός, ο θεατρικός μονόλογος κι ο αποκλειστικός διάλογος που τον επακολουθούν, είναι η απαρχή μιας φιλίας με τη γιαπωνέζα σκηνοθέτιδα Μάρι Μορισάκι [Τάο Οκαμότο], η οποία της έχει εξομολογηθεί ότι βρίσκεται στο τελικό στάδιο επάρατης νόσου. Οι περίπατοι και οι συζητήσεις τους απλώνονται χρονικά και καλύπτουν το σώμα της ταινίας. Ερωτήματα και απαντήσεις, συνήθειες και οπτικές γωνίες, τάσεις και αντιστάσεις… όλα αμφισβητούνται και επανεξετάζονται.

Ο λόγος τους είναι σωματικός. Ο διάλογος σωματοποιείται και γίνεται πιο ουσιαστικός. Ποιος είναι φυσιολογικός; Όλοι κουβαλάμε κάποια τρέλα. Ποιος υγιής είναι άραγε στ’ αλήθεια ζωντανός; Ο μη υγιής ζει εντονότερα γιατί ρουφάει την κάθε μέρα. Η επίγνωση του θανάτου επιταχύνει τη σκέψη. H καθαρότητα του αργού λόγου είναι το κλειδί. Πολιτική φιλοσοφία, επικούρεια αντίληψη περί φύσεως, επικούρεια σκέψη και πράξη, φιλοσοφία της καθημερινότητας και η καθημερινή πράξη της φιλοσοφικής σκέψης. Φιλία, αδελφοσύνη, αλληλεγγύη, αλληλοβοήθεια, ανθρωπισμός, ανέπαφος ερωτισμός, πνευματικότητα, πυκνότητα σκέψης και νοημάτων.

Ο χρόνος δεν είναι γραμμικός, ιδιαίτερα σε μια ταινία. Εδώ βλέπουμε τη μη γραμμικότητα στο θέατρο και τη ζωή, μέσα από την μη γραμμική συμπύκνωση του κινηματογραφικού χρόνου. Με απόλυτα φυσικό τρόπο αντιλαμβανόμαστε ότι ο χρόνος πάλλεται, εμφανίζει πυκνώματα και αραιώματα, ταλαντώνεται όπως μια σούστα με πολλές σπείρες, έχει σπειροειδείς ανατάσεις και εκτάσεις, συστολές και διαστολές, αναστολές και συγκοπές. Ο διάβολος δεν υπάρχει [2023], δεν οδηγά κανείς τον άλλον [Drive My Car, 2021] και οι Ιστορίες της τύχης και της φαντασίας [2021] απουσιάζουν χάριν της ασφυκτικής καθημερινότητας που αυτορυθμίζεται.

Εντέλει, η ιδιόμορφη συνοίκηση των δύο αδελφών ψυχών αποβαίνει διακλαδικά επωφελής. Τέμνει και τέμνεται από τις εξελίξεις, διαμορφώνει και διαμορφώνεται, αναπλάθει και αναπλάθεται, λυτρώνει και λυτρώνεται. Ενεργητικές και παθητικές φωνές συγκλίνουν σε ένα μοντέλο πρότυπης συνύπαρξης, ενεργούς συμβίωσης, αμοιβαίας συνεισφοράς, ανταλλαγής σθενών και φορτίων. Το εδώ, το εκεί και το επέκεινα γεφυρώνονται με δεσμούς αλληλοκατανόησης, θετικής φόρτισης και δι-επαγγελματικής αποφόρτισης. Ο δυισμός γίνεται πολλαπλασιασμός διενέργειας και αυτενέργειας. Τα α-νόητα μετέρχονται ως αυτό-νόητα.

Ταινία-δοκίμιο και πολυεργαλείο που, εφόσον μελετηθεί, μπορεί να βοηθήσει στελέχη δομών κοινής ωφελείας, φιλοξενίας, υποδοχής, καταγραφής, διαμετακομιστικών κέντρων, κρατικών τε και μη δομών… στελέχη υψηλά ιστάμενα, προϊστάμενα, υφιστάμενα, στα όρια του ελέγχου ή και έξω από αυτά.