Πέθανε ο σπουδαίος διανοούμενος, Στέλιος Ράμφος σε ηλικία 87 ετών

Υπήρξε μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες και παρεμβατικές μορφές της σύγχρονης ελληνικής διανόησης – Είχε γράψει πάνω από 30 βιβλία ενώ τον απασχόλησε ιδιαίτερα η ερμηνεία του ελληνισμού σε συνδυασμό με την επίδραση που άσκησαν το Βυζάντιο και η ορθόδοξη παράδοση στη διαμόρφωση της νεοελληνικής συνείδησης

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών ο συγγραφέας και φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939, σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ το 1965 μετέβη στο Παρίσι, όπου συνέχισε τις σπουδές του στη Φιλοσοφία. Από το 1969 έως το 1974 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Βενσέν, προτού επιστρέψει και εγκατασταθεί οριστικά στην Ελλάδα.

Με ένα εκτεταμένο συγγραφικό έργο που απλώθηκε σε πολλές δεκαετίες, ο Στέλιος Ράμφος ασχολήθηκε συστηματικά με ζητήματα φιλοσοφίας, θρησκείας, ψυχολογίας, ιστορίας και ελληνικής ταυτότητας. Στο επίκεντρο της σκέψης του βρέθηκε ιδιαίτερα η ερμηνεία του ελληνισμού και η προσπάθεια κατανόησης της επίδρασης που άσκησαν το Βυζάντιο και η ορθόδοξη παράδοση στη διαμόρφωση της νεοελληνικής συνείδησης.

Στη μακρά πνευματική διαδρομή του επιχείρησε να συνδέσει την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, τη χριστιανική και πατερική παράδοση και τη σύγχρονη δυτική σκέψη, αναζητώντας τα βαθύτερα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας. Ταυτόχρονα, οι παρεμβάσεις του στη δημόσια συζήτηση για την πολιτική, την Παιδεία, τη θρησκεία και τη σχέση του ατόμου με τη συλλογικότητα προκαλούσαν συχνά έντονο διάλογο και αντιπαραθέσεις.

Υπήρξε πολυγραφότατος, με περισσότερα από 30 βιβλία και μελέτες, ενώ για χρόνια πραγματοποιούσε διαλέξεις και κύκλους μαθημάτων με μεγάλη απήχηση στο κοινό. Μεταξύ των έργων του περιλαμβάνονται βιβλία στα οποία διερεύνησε από την αρχαία ελληνική σκέψη και την Ορθοδοξία έως το συλλογικό φαντασιακό και τις ψυχολογικές ρίζες της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.

Η παρουσία του δεν περιορίστηκε στον ακαδημαϊκό ή συγγραφικό χώρο. Για δεκαετίες συμμετείχε ενεργά στον δημόσιο διάλογο, μέσα από ομιλίες, συνεντεύξεις και δημόσιες παρεμβάσεις, αναπτύσσοντας συχνά αιχμηρές θέσεις για τις παθογένειες αλλά και τις δυνατότητες της ελληνικής κοινωνίας.

Ο θάνατός του κλείνει ένα σημαντικό κεφάλαιο της σύγχρονης ελληνικής πνευματικής ζωής, αφήνοντας πίσω ένα εκτεταμένο έργο και μια σκέψη που, είτε προκαλούσε συμφωνία είτε έντονη διαφωνία, επιδίωκε σταθερά να θέσει στο επίκεντρο το ερώτημα της ελληνικής αυτογνωσίας.