Κριτική ταινίας: «Αναγέννηση» – Εκεί όπου το όνειρο είναι παράνομο

Τίτλος ταινίας: «Αναγέννηση»

Σύνοψη: Στην αιρετική αυτήν ταινία, βρισκόμαστε σ’ έναν κόσμο όπου το να ονειρεύεσαι…μικραίνει τη ζωή. Ωστόσο, κάποιοι συνεχίζουν να το πράττουν, σε καθεστώς παρανομίας. Θα επιβιώσουν, τελικά, από το κυνηγητό;

Σκηνοθεσία: Μπι Γκαν

Παίζουν: Τζάκσον Γι, Μαρκ Τσάο, Σου Κι

Μιλώντας για τον Κινέζο σκηνοθέτη Μπι Γκαν, έχουμε να κάνουμε με έναν δημιουργό ο οποίος στηρίζει το έργο του στις εντυπωσιακές εικόνες, όπως αρμόζει σε ένα φιλμ προορισμένο για τη μεγάλη οθόνη. Σε μια εποχή όπου το «ονειρεύεσαι» είναι παράνομο, αφού θέτει σε κίνδυνο τη ζωή των ανθρώπων, κάποιοι επιμένουν.

Μέσα από πέντε ιστορίες ονείρου, ο σκηνοθέτης βρίσκει την ευκαιρία να απλώσει γενναιόδωρα την κατασκευαστική του ικανότητα. Το όνειρο, ακολουθώντας τη βουδιστική  παραβολική φιλοσοφία, γίνεται μια φλόγα που λιώνει ένα κερί, δηλαδή τη ζωή του ανθρώπου. Οι επαναστάτες, οι διεκδικητές του ονείρου, κυνηγούνται με τέτοιον τρόπο, σα να είναι επικίνδυνοι για τη «δημόσια υγεία». Αυτό προσφέρει τη δυνατότητα χρήσης ακόμη και σκηνών βίας. Είναι εκεί όπου αρχίζει να εκτίθεται η γνώριμη προβληματική του Μπι Γκαν σε σχέση με τον χρόνο, όπως τη γνωρίσαμε σε προηγούμενες ταινίες.

Όλα διαρκούν περίπου έναν αιώνα, όσο και η ζωή της έβδομης τέχνης. Όσο για το «γνωρίσαμε», είναι μάλλον υπερβολικό ως ρήμα, αφού πρόκειται για έναν αγαπημένο των κριτικών και των «μερακλήδων» του κινηματογράφου, όχι όμως και του κοινού. Δικαιολογημένα, κατά πολύ. Την ώρα που οι μισές ταινίες γίνονται αντικείμενα θέασης σε μικρές οθόνες, πού να χωρέσουν στριμωγμένες αυτές του Μπι Γκαν. Βέβαια, κουβαλούν μεγάλες δόσεις αυταρέσκειας και πειραματισμού, έτσι που να καταλαμβάνουν πολύ μεγαλύτερο χρόνο από την κινηματογραφική αντοχή (το φιλμ ξεπερνάει τις δυόμιση ώρες σε διάρκεια). Όσοι σπεύσουν να συναντηθούν μαζί τους, σίγουρα θα πρέπει να γνωρίζουν ότι θα έχουν την ευκαιρία να βουτήξουν κι αυτοί στα όνειρα, χωρίς να απαιτείται αναλυτική ερμηνεία τους.

Γίνεται ήδη ορατό πως δεν έχουμε να κάνουμε με μια ιδιαίτερα πρωτότυπη σύλληψη, έχουμε όμως μια πρωτότυπη εκτέλεση. Δεν υπάρχει κινηματογραφικό είδος που να μην παρελαύνει μπροστά από τα μάτια μας, αφού το ξεδίπλωμα των πέντε ονείρων-ιστοριών βασίζεται στη μίμηση και στην ανάπτυξη ανάλογων παραδειγμάτων του παρελθόντος. Αυτό, κατ’ αρχάς, μπορεί να είναι γοητευτικό, ωστόσο και κοινότοπο θα το χαρακτηρίζαμε και γρήγορα εξαντλείται. Εάν ερωτηθεί ο ίδιος ο σκηνοθέτης, ασφαλώς θα αναφερθεί στην παραμικρή λεπτομέρεια του έργου, προσφέροντας τις απαραίτητες εξηγήσεις. Ίσως θα δικαιολογήσει τη χρονική έκταση ως απαραίτητη για τον παραλληλισμό της με την έννοια του χρόνου, την οποία διαπραγματεύεται. Κι αυτή, όμως, βρίθει αυθαιρεσιών.

Στην προσπάθεια να αποδειχθεί η δυνατότητα του κινηματογράφου να υπερβαίνει τον χρόνο ως γραμμική έννοια (δεκτόν), εισέρχεται στα χωράφια της σχετικότητας (απαράδεκτον).  Αν το σινεμά ως τέχνη από τη φύση του είναι όνειρο, η κινηματογραφική ταινία, αυτή καθ’ εαυτή, υπακούει στον τρόπο που διαβάζει τον χρόνο η καθημερινότητά μας. Και οι κοντά τρεις ώρες της αφήγησης μοιάζουν να το αγνοούν.

Αξιολόγηση: ***

Διαβάστε επίσης:

Ατύχημα για τη Σελίν Ντιόν σε συναυλία της – Παραπάτησε κι έπεσε στη σκηνή (Video)

«Avengers: Doomsday»: Έντονες φήμες για συμμετοχή της Sandra Hüller στο εντυπωσιακό cast της ταινίας

Ταινίες Πρώτης Προβολής: Τρόμος, περιπέτεια και «The Social Reckoning» (Videos)

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ