Ερχεται με μία Mercedes, από αυτές τις πασοκικές του ’80, και τον φαντάζομαι να κάνουμε το ραντεβού μας σε ένα απόμερο τραπέζι στο lounge του μοδάτου της εποχής ξενοδοχείου Χανδρής, χαμηλά στη Συγγρού, πίνοντας Chivas. Γελάει ελαφρώς, «ποτέ δεν μου άρεσαν οι πολυτέλειες, η μόνη που επέτρεπα στον εαυτό μου ήταν τα ταξίδια στο εξωτερικό, κυρίως για να βλέπω θέατρο στο Λονδίνο», διαχωρίζει τη θέση του. Το ραντεβού μας στην πραγματικότητα είναι στο εξίσου ατμοσφαιρικό θέατρο Altera Pars, όπου παρουσιάζει για τρίτη φορά στην καριέρα του την παράσταση «Κάθε Πέμπτη, κύριε Γκρην».
Θα ακουστεί κοινότοπο, αλλά όντως κινείται και λειτουργεί σαν έφηβος. Και καθώς η συνέντευξη γίνεται στον απόηχο της επετείου για την 28η Οκτωβρίου, η πρώτη αναφορά δεν θα μπορούσε παρά να είναι η συγκλονιστική μαρτυρία του ως παιδί-αυτόπτης μάρτυρας ενός ιστορικού γεγονότος.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: Ημουν έξι χρόνων και βρισκόμουν στην Τήνο όταν έγινε ο τορπιλισμός της «Ελλης» από τους Ιταλούς. Είδα το πλοίο να χτυπιέται και να βυθίζεται μπροστά μου. Είναι μια εικόνα που δεν ξεχνιέται. Ηταν μια πολύ δύσκολη εποχή. Θυμάμαι τη φτώχεια, την πείνα, ανθρώπους στους δρόμους να ζητούν κάτι να φάνε και νεκρούς. Υπήρχαν μέρες που τρώγαμε ό,τι βρίσκαμε. Μετά ήρθε και ο Εμφύλιος. Ολα αυτά τα γεγονότα σε σημαδεύουν, ειδικά όταν καταγράφονται στο μυαλό ενός παιδιού.
GALA: Τι σημαίνει για εσάς η επιστροφή σας ως κύριος Γκρην;
Γ.Κ.: Είναι ένας ρόλος που αγαπώ. Η παράσταση μιλά για τη συνάντηση δύο ανθρώπων διαφορετικών ηλικιών και νοοτροπιών, οι οποίοι αναγκάζονται να έρθουν κοντά. Φέτος, δίπλα μου είναι ο Ορέστης Τζιόβας. Μέσα από αυτή τη σχέση ανακαλύπτουν πράγματα ο ένας για τον άλλον, αλλά και για τον εαυτό τους. Είναι σημαντικό να καταλαβαίνουμε τον άλλον, ακόμη και όταν δεν συμφωνούμε μαζί του.
G.: Στην πραγματική ζωή, η συναναστροφή με νεότερους ανθρώπους τι σας προσφέρει;
Γ.Κ.: Οι νέοι άνθρωποι με κάνουν να αισθάνομαι ζωντανός. Δεν τους φέρνω εγώ κοντά μου, εγώ πήγα κοντά τους. Πρέπει να έχεις ανοιχτά τα μάτια σου και να μη θεωρείς ότι επειδή έχεις ζήσει περισσότερα τα ξέρεις όλα.
G.: Τι σας έχουν διδάξει οι νεότεροι άνθρωποι;
Γ.Κ.: Οτι δεν πρέπει να σταματάς να μαθαίνεις. Οι νέοι έχουν τη δική τους ματιά και τον δικό τους τρόπο να βλέπουν τον κόσμο. Αν τους ακούσεις, μπορείς να καταλάβεις πράγματα που δεν είχες σκεφτεί. Δεν πρέπει να κλείνεσαι στον εαυτό σου και να πιστεύεις ότι η δική σου εποχή ήταν η μόνη σωστή.
G.: Πώς αντιμετωπίσατε τον ρόλο σας ως πατέρας;
Γ.Κ.: Τα παιδιά μου είχαν πάντοτε τη δική τους προσωπικότητα. Ο γιος μου, ο οποίος είναι επαγγελματίας πιανίστας, παντρεύτηκε και μου χάρισε μια εγγονή και η κόρη μου σπούδασε εκείνο που ήθελε η ίδια. Πρέπει να αφήνεις τα παιδιά να αναπτύσσονται και να βρίσκουν τον δρόμο τους. Αυτό το μπαμπαδίστικο και το μαμαδίστικο δεν είναι ωραίο. Τα παιδιά πρέπει να χτίζουν μόνα τους την προσωπικότητά τους. Δεν μπορείς να αποφασίζεις εσύ για τη ζωή τους.
G.: Και ως ηθοποιός, ποια είναι η φιλοσοφία που ακολουθείτε;
Γ.Κ.: Πάντοτε προσπαθούσα να είμαι «φυσικός», χωρίς υπερβολές, χωρίς στόμφο, χωρίς τίποτα. Υποδυόμουν έναν ρόλο όπως θα τον ζούσε ο ήρωας, να βγαίνει το συναίσθημα μέσα από την ψυχή του. Δεν χρειάζεται να φωνάζεις ή να κάνεις μεγάλες κινήσεις για να συγκινήσεις τον θεατή. Το συναίσθημα πρέπει να είναι αληθινό.
G.: Υπήρξε κάποια παράσταση που σας έμεινε ιδιαίτερα;
Γ.Κ.: Σίγουρα κάθε παράσταση έχει τη δική της ιστορία και τη δική της θέση μέσα μου, αλλά κάποιες επιστρέφουν στη μνήμη πιο έντονα. Ο «Φανταστικός Κόσμος του Μακρυπόδη», που βασιζόταν στο αγγλικό μιούζικαλ «Billy Liar», είναι μία από αυτές. Το ανέβασα στο Θέατρο Διάνα, έναν πολύ μικρό χώρο, με έξι μουσικούς. Ηταν μια δουλειά που αγάπησα ιδιαίτερα.
G.: Οταν κοιτάζετε πίσω, υπάρχουν πράγματα για τα οποία μετανιώνετε;
Γ.Κ.: Ασφαλώς. Το λάθος μας είναι ότι πολλές φορές δεν μπαίνουμε στη θέση του άλλου. Οπως σας είπα, μεγάλωσα μέσα στην Κατοχή, σε δύσκολες συνθήκες. Οταν αργότερα βρέθηκα σε μια διαφορετική πραγματικότητα, ίσως κάποιες φορές παρασύρθηκα από την ελευθερία που δεν είχα γνωρίσει νωρίτερα. Ομως, όποια υπερβολή πάντα είναι λάθος. Χρειάζεται μέτρο σε όλα.
G.: Εχετε συμπληρώσει 65 χρόνια στο θέατρο. Τι σας κρατά ακόμη στη σκηνή;
Γ.Κ.: Το θέατρο είναι όλη μου η ζωή. Οταν βρίσκομαι στη σκηνή και αισθάνομαι την ανταπόκριση του κοινού, όταν τελειώνει η παράσταση και οι θεατές σηκώνονται όρθιοι, γεμίζει η ψυχή μου. Αυτό το πράγμα είναι όλη μου η ζωή. Αν βάλω τις παντόφλες μου και καθίσω πέντε λεπτά στον καναπέ, θα τελειώσω εκεί πάνω!
G.: Σας απασχολεί ο χρόνος που περνά;
Γ.Κ.: Ο χρόνος περνά για όλους. Δεν μπορείς να τον σταματήσεις, ούτε να κάνεις ότι δεν υπάρχει. Το θέμα είναι πώς ζεις και τι κάνεις με τον χρόνο που σου δίνεται. Εγώ συνεχίζω να δουλεύω, να σκέφτομαι, να γράφω. Εχω γράψει έργα και τα έχω βάλει στο συρτάρι μου. Δεν τα διαφημίζω, ούτε λέω δεξιά κι αριστερά τι κάνω. Γράφω επειδή το έχω ανάγκη.
G.: Σας έχει μείνει κάποια φράση από τη δουλειά σας που να συνοψίζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπετε τη ζωή;
Γ.Κ.: «Η ζωή συνεχίζεται». Ηταν μια φράση που έλεγα στο τέλος μιας σειράς. Και πράγματι, η ζωή συνεχίζεται. Συμβαίνουν πράγματα, χάνουμε ανθρώπους, περνάμε δυσκολίες, αλλά πρέπει να προχωράμε. Δεν σημαίνει ότι ξεχνάς όσα έζησες. Σημαίνει ότι συνεχίζεις να ζεις.
Brunello Cucinelli, πουλόβερ BOSS
και παντελόνι
Ralph Lauren, όλα, attica, The Department Store
G.: Την απώλεια της Μάρως Κοντού πώς τη βιώνετε, μετά από το πρώτο σοκ, τώρα που έχει περάσει κάποιο διάστημα;
Γ.Κ.: Με τη Μάρω γνωριζόμασταν από την «Οδό Ονείρων». Ημασταν φίλοι για πολλά χρόνια και είχαμε συνεργαστεί στο θέατρο, στην τηλεόραση, ακόμη και σε διαφημίσεις. Μέχρι σχεδόν το τέλος της ζωής της ήμασταν κοντά. Πολλές φορές κάθομαι στο σπίτι μου και νομίζω ότι υπάρχει ακόμη. Πάω να σηκώσω το τηλέφωνο για να της μιλήσω. Το μυαλό μου δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι έχει «φύγει». Ξυπνάω και νομίζω ότι υπάρχει, ότι μπορώ να την πάρω στο τηλέφωνο και να μιλήσουμε. Μέχρι την τελευταία στιγμή μιλούσαμε, μέχρι μία εβδομάδα πριν φύγει μιλούσα με έναν άνθρωπο που ήταν ζωντανός και πετούσε! Δυστυχώς, μου έκρυβε αυτό που είχε. Το έκρυβε από όλους. Ετσι ήταν η Μάρω…
G.: Πιστεύετε ότι υπάρχει κάτι μετά τον θάνατο;
Γ.Κ.: Είμαι χριστιανός και πιστεύω ότι τα πράγματα δεν τελειώνουν εδώ. Δεν μπορώ να πω ότι γνωρίζω τι ακριβώς συμβαίνει μετά, ούτε ποιος είναι ο σκοπός της ζωής. Η επιστήμη δεν έχει εξηγήσει ακόμη τα πάντα. Ηρθαμε δηλαδή για να χαθούμε; Δεν μπορώ να το πιστέψω. Κάποιος λόγος υπάρχει, τον οποίο δεν έχουμε ανακαλύψει.
G.: Τι σας βαραίνει περισσότερο όταν κάνετε τον απολογισμό σας;
Γ.Κ.: Δεν έκανα κακίες, δεν μίσησα. Αν κάποιος μου κάνει κάτι κακό, μπορεί να το ξεχάσω. Εκείνο που μένει στη συνείδησή μου είναι όταν εγώ έχω πληγώσει κάποιον, ακόμη και αν δεν το έκανα επίτηδες, αλλά από απροσεξία. Αν κάνω κάτι και υπόκειμαι συνέπειες, λέω στον εαυτό μου «καλά να σου κάνουν» – και το εννοώ. Το ευχαριστιέμαι γιατί τουλάχιστον το πληρώνω. Δεν θέλω να κουβαλάω μέσα μου την ιδέα ότι αδίκησα έναν άνθρωπο και δεν το αναγνώρισα.
G.: Τι κρατάτε τελικά από όλη αυτή τη μεγάλη διαδρομή ζωής;
Γ.Κ.: Να μην κάνεις κακό, να μην υπερβάλλεις και να προσπαθείς να καταλαβαίνεις τους άλλους. Να συνεχίζεις να δουλεύεις όσο μπορείς και να μη θεωρείς τίποτα δεδομένο. Η ζωή είναι γεμάτη πράγματα που δεν μπορείς να ελέγξεις. Αυτό που μπορείς να ελέγξεις είναι ο τρόπος με τον οποίο φέρεσαι στους ανθρώπους ◆
Grooming: Ελευθερία Σαββοπούλου. Συνεργασία Styling: Μάρκος Μουζάκης. Η φωτογράφηση πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Altera Pars ( Μεγ. Αλεξάνδρου 123, Αθήνα, τηλ.: 210 3410011)
