Σκοτεινά αστυνομικά μυστήρια, ανατρεπτικές ιστορίες απάτης, οικογενειακά δράματα βασισμένα σε αληθινά γεγονότα και μαύρες κωμωδίες που έγιναν cult. Ο αργεντίνικος κινηματογράφος έχει αποδείξει πως μπορεί να αφηγείται ιστορίες με παγκόσμια απήχηση. Συγκεντρώσαμε πέντε χαρακτηριστικά δείγματα του αργεντίνικου σινεμά που αξίζει να μπουν στη watchlist σου.
1. Το Μυστικό στα Μάτια της (El secreto de sus ojos, 2009)
Ένα από τα σημαντικότερα έργα του σύγχρονου αργεντίνικου κινηματογράφου, που τιμήθηκε με το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 2010. Ο συνταξιούχος δικαστικός υπάλληλος Μπενχαμίν Εσπόσιτο αποφασίζει να γράψει ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε μια υπόθεση βιασμού και δολοφονίας που παρέμεινε ανεξιχνίαστη και συνεχίζει να τον στοιχειώνει έπειτα από 25 χρόνια. Η αναζήτηση της αλήθειας τον φέρνει ξανά κοντά στην πρώην προϊσταμένη του και στα ανείπωτα συναισθήματα που τους συνδέουν.
Ο σκηνοθέτης Juan José Campanella συνδυάζει υποδειγματικά ένα καλογραμμένο αστυνομικό μυστήριο με μια συγκινητική ερωτική ιστορία, ενώ παράλληλα σχολιάζει την πολιτική διαφθορά και το σκοτεινό κλίμα της Αργεντινής λίγο πριν από τη στρατιωτική δικτατορία. Η περίφημη μονοπλάνη σκηνή καταδίωξης στο γήπεδο ποδοσφαίρου έχει ήδη κατακτήσει τη θέση της ανάμεσα στις πιο εμβληματικές στιγμές του σύγχρονου κινηματογράφου. Πρωταγωνιστούν: Ricardo Darín, Soledad Villamil, Guillermo Francella.
2. Εννέα Βασίλισσες (Nueve Reinas, 2000)
Αν σου αρέσουν οι ταινίες με έξυπνες κομπίνες και ανατροπές, οι Εννέα Βασίλισσες είναι το απόλυτο “must-watch”. Δύο μικροαπατεώνες γνωρίζονται τυχαία στους δρόμους του Μπουένος Άιρες και αποφασίζουν να συνεργαστούν για να πουλήσουν σε έναν πλούσιο συλλέκτη μια σειρά από εξαιρετικά σπάνια –πλαστά φυσικά– γραμματόσημα.
Ο Fabián Bielinsky σκηνοθετεί ένα απολαυστικό παιχνίδι εξαπάτησης, όπου κανείς δεν είναι αυτός που δείχνει και κάθε νέα εξέλιξη ανατρέπει όσα πίστευε μέχρι εκείνη τη στιγμή ο θεατής. Πίσω όμως από την καταιγιστική πλοκή, η ταινία αποτυπώνει με οξυδέρκεια το κλίμα οικονομικής ανασφάλειας και δυσπιστίας που επικρατούσε στην Αργεντινή λίγο πριν από τη μεγάλη οικονομική κρίση του 2001. Ένα από τα πιο ευφυή crime films των τελευταίων δεκαετιών με τους Ricardo Darín και Gastón Pauls.
3. Η Φαμίλια (El Clan, 2015)
Το El Clan βασίζεται σε μια ανατριχιαστική, αληθινή ιστορία που συγκλόνισε την Αργεντινή τη δεκαετία του ’80. Στο επίκεντρο βρίσκεται η οικογένεια Puccio, η οποία κάτω από τη βιτρίνα μιας απολύτως φυσιολογικής, μεσοαστικής οικογένειας, οργάνωνε απαγωγές και δολοφονίες πλούσιων πολιτών, κρατώντας τους ομήρους μέσα στο ίδιο τους το σπίτι.
Ο Guillermo Francella παραδίδει μια ανατριχιαστική ερμηνεία ως ο πατριάρχης Arquímedes, ένας άνθρωπος που χρησιμοποιούσε τις διασυνδέσεις του με τις μυστικές υπηρεσίες της πρόσφατης δικτατορίας για να δρα ανενόχλητος. Ο Pablo Trapero κέρδισε τον Αργυρό Λέοντα Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Βενετίας. Η ταινία ξεχωρίζει για τον ηλεκτρισμένο ρυθμό της και τη χρήση αντιφατικής, χαρούμενης pop/rock μουσικής πάνω από τις πιο σκοτεινές σκηνές της.
4. Το Σπίτι του Αγγέλου (La casa del ángel, 1957)
Για να γνωρίσει κανείς τις ρίζες του αργεντίνικου κινηματογράφου, δύσκολα θα βρει καλύτερη επιλογή από το La casa del ángel. Βασισμένη στο μυθιστόρημα της Beatriz Guido, η ταινία ακολουθεί την 14χρονη Άνα, η οποία μεγαλώνει σε ένα αυστηρό, βαθιά θρησκευόμενο περιβάλλον, όπου κάθε έκφραση επιθυμίας συνοδεύεται από ενοχές και καταπίεση.
Με έντονες επιρροές από τον ευρωπαϊκό μοντερνισμό, ο Leopoldo Torre Nilsson χρησιμοποιεί εξπρεσιονιστικό φωτισμό, πρωτότυπες γωνίες λήψης και μια υποβλητική ατμόσφαιρα για να καταγγείλει την υποκρισία της αριστοκρατικής κοινωνίας του Μπουένος Άιρες. Η συμμετοχή της στο Φεστιβάλ Καννών συνέβαλε καθοριστικά στη διεθνή αναγνώριση του αργεντίνικου σινεμά. Πρωταγωνιστούν οι Elsa Daniel και Lautaro Murúa.
5. Περιμένοντας τη Νεκροφόρα (Esperando la carroza, 1985)
Κλείνουμε με το απόλυτο cult φαινόμενο της Αργεντινής. Το Esperando la carroza του Alejandro Doria είναι μια ξεκαρδιστική μαύρη κωμωδία που σατιρίζει ανελέητα τον θεσμό της παραδοσιακής οικογένειας.
Όταν η ηλικιωμένη “Mamá Cora” εξαφανίζεται, τα παιδιά της πιστεύουν πως πέθανε και ξεκινούν τις προετοιμασίες για την κηδεία της. Αυτό που ακολουθεί είναι ένα αδιανόητο γαϊτανάκι παρεξηγήσεων, καβγάδων και ξεκαρδιστικών καταστάσεων. Ανήκει στο είδος του grotesco criollo (τοπικό γκροτέσκο), ενός ιδιαίτερου αργεντίνικου θεατρικού και κινηματογραφικού ύφους που συνδυάζει το χιούμορ με το δράμα και την κοινωνική σάτιρα. Η ταινία είναι γεμάτη με υστερικές ερμηνείες, φωνές και απίστευτες ατάκες που οι Αργεντίνοι χρησιμοποιούν στην καθημερινότητά τους ακόμα και σήμερα. Πίσω από το γέλιο, όμως, κρύβεται μια αιχμηρή κριτική για τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία αντιμετωπίζει τους ηλικιωμένους, αλλά και για τις εύθραυστες ισορροπίες της οικογένειας.
