-|-
Η πτώση της ισοτιμίας του ευρώ με το δολάριο στο 1,12, σε χαμηλό σχεδόν 1,5 χρόνου από 1,18-1,19 που ήταν τον περασμένο Φεβρουάριο, δείχνει την πτώση της εμπιστοσύνης στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, η οποία αυξάνεται λόγω της κρίσης και απειλεί μεσοπρόθεσμα και την πορεία του χρέος.
Ως άμεση συνέπεια είχε μια έμμεση πρόσθετη αύξηση των τιμών της ενέργειας. Τούτο, διότι οι τιμές εισαγωγής των ενεργειακών προϊόντων, ανεξάρτητα από το νόμισμα αγοράς εκκαθαρίζεται σε όρους δολαρίου. Αυτό σημαίνει ότι τόσο το αργό πετρέλαιο όσο και το φυσικό αέριο έρχονται ακόμη πιο ακριβά στην αγορά και τελικά στη λιανική. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι αν κάνουμε εισαγωγή αργού πετρελαίου αξίας 100 δολαρίων, η χώρα πριν 1,5 χρόνο – όταν η ισοτιμία ευρώ / δολαρίου ήταν στο 1,19 – πλήρωνε στην πράξη 81 ευρώ, ενώ τώρα πληρώνει 89,8 ευρώ, καθώς το σκληρό ευρώ αποτελούσε, εκτός των άλλων, ασπίδα για τις ανατιμήσεις των ενεργειακών προϊόντων.
Η πτώση της ισοτιμίας γίνεται αργά αλλά σταθερά αλλά στο τέλος ο λογαριασμός για θέρμανση και μεταφορές μεγαλώνει. Ειδικά σε περιόδους ανόδου της κατανάλωσης, όπως είναι ο χειμώνας και εν μέσω μιας ενεργειακής κρίσης η οποία διανύει τον όγδοο μήνα με ακαθόριστη διάρκεια, ένταση και οδό διεξόδου, και οφείλεται στον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ με τον Ιράν.
Η πτώση της εμπιστοσύνης στο ευρώ επιταχύνεται από την πολιτική αστάθεια και τις βίαιες εξελίξεις που έχουν επιδεινώσει ένα ήδη κακό κλίμα. Η πολιτικοοικονομική κρίση στη Γαλλία, η οποία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία που στηρίζει το ευρώ, η πολιτική αστάθεια στην Ισπανία (την 4η μεγαλύτερη οικονομία της ΕΕ) η οποία οδεύει προς έκτακτες εκλογές, χωρίς να ξεχνά κανείς και τα πολιτικά προβλήματα, τα οποία δημιουργεί στη Γερμανία, την οικονομική ατμομηχανή της ΕΕ, η άνοδο του ακροδεξιού κόμματος “Εναλλακτική για τη Γερμανία”.
Ο κίνδυνος για το χρέος
Όλα αυτά, βρίσκουν την αντανάκλαση τους και στην αγορά χρήματος, η οποία εδώ και 2,5 μήνες, αντιδρά με μαζικές πωλήσεις ευρωπαϊκών ομολόγων, λόγω της γενικότερης αβεβαιότητας αλλά και των προβλημάτων στην Ευρώπη.
Ωστόσο, τις τελευταίες ημέρες φαίνεται ότι οι αγορές ανατιμολογούν το ρίσκο και εντός των ευρωπαϊκών ομολόγων, αναζητώντας τις ασφαλέστερες τοποθετήσεις. Όπως είναι φυσικό, την μεγαλύτερη πίεση δέχονται οι χώρες με το υψηλότερο χρέος όπως η Ελλάδα, η Ιταλία, η Γαλλία, η Ισπανία και το Βέλγιο. Ειδικά για την Ελλάδα όμως, οι πωλήσεις είχαν και ένα άλλο χαρακτηριστικό. Η στροφή των επενδυτών στα ασφαλέστερα γερμανικά ομόλογα είχε ως αποτέλεσμα από το spread με το γερμανικό Bund από 74 μονάδες βάσεις που ήταν πριν από 15 ημέρες, να αυξηθεί την Παρασκευή στις 110 μονάδες, για μειωθεί μετέπειτα στις 103-105 μονάδες, δηλαδή σε υψηλότερα επίπεδα από αυτά που είχαμε συνηθίσει ακόμη και μετά την έναρξη της κρίσης στον Περσικό.
Η διεύρυνση του spread μπορεί να μην είναι πολύ μεγάλη. Ωστόσο, είναι ένα δείγμα για το πώς μπορεί να “μοιραστούν” οι επενδυτές όσο διαρκεί η κρίση. Η Ελλάδα δεν έχει να ανησυχεί παρά μόνο για το γεγονός ότι το χρέος της είναι ακόμη το υψηλότερο στην ΕΕ, ενώ τα δημοσιονομικά μεγέθη της παραμένουν από τα ισχυρότερα εντός της. Από την άλλη, αν κάποιος θεωρήσει ότι η άνοδος είναι συγκυριακή, θα πρέπει να μπορεί να απαντήσει και πόσο θα διαρκέσει αυτή η “συγκυρία” και, στο μεταξύ, τι θα γίνει στην αγορά ομολόγων. Όσο για τα υψηλά ταμειακά διαθέσιμα, μπορούν να βοηθήσουν να γλυτώσουμε ως χώρα από δύσκολες καταστάσεις, αλλά κανείς δεν θέλει την πλήρη απόσυρση της Ελλάδας από τις αγορές.
