Ανταπόκριση από το 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Νέος Φατίχ Ακίν, μια feelgood κωμωδία κι ένα πειραματικό horror

Ο Φατίχ Ακίν στο Ολύμπιον / Φωτογραφία από την ιστοσελίδα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, filmfestival.gr

Ακόμα ένα σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη σημαίνει αρκετές ώρες μέσα στις σκοτεινές αίθουσες και το 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου φροντίζει να μην μας αφήνει παραπονεμένους. Τις τελευταίες μέρες ξεχωρίσαμε ένα μεταφυσικό ρομαντικό δράμα από τον Φατίχ Ακίν, μια feelgood ιστορία για τις οικογένειες που διαλέγουμε και ένα παράξενο μείγμα τρόμου, ντοκιμαντέρ και μαύρης κωμωδίας με πρωταγωνιστή έναν διάσημο δολοφόνο. Δείτε μερικές από τις ταινίες που παρακολουθήσαμε:

Έρωτας για φαντάσματα

Μια από τις πιο πολυαναμενόμενες προβολές ήταν το «Ghost Song» του Φατίχ Ακίν. Στο σημερινό Αμβούργο, η Φαράσα και ο Φάρις είναι δύο εικοσάχρονοι που γνωρίζονται σε ένα πάρτι και αμέσως μαγνητίζονται ο ένας από τον άλλο. Το ρομάντσο τους θα έχει άδοξο τέλος όταν η Φαράσα εμπλακεί σε ένα δυστύχημα και χάσει ξαφνικά τη ζωή της το ίδιο βράδυ. Όμως, αποφασισμένο να μην εγκαταλείψει τον Φάρις, το πνεύμα της κοπέλας βρίσκει τον τρόπο να επικοινωνήσει μαζί του από την άλλη πλευρά: για σαράντα μέρες, θα μπορεί να τον συναντάει στα όνειρά του. Όσο ο έρωτάς τους ανθίζει, οι δύο νέοι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα που τους χωρίζει.

Η ιδέα ενός πνεύματος κι ενός ανθρώπου που ερωτεύονται σε μια ασπρόμαυρη γερμανική πόλη δημιουργεί γρήγορα συνειρμούς για τα «Φτερά του Έρωτα» του Βιμ Βέντερς. Ωστόσο, ο Ακίν επιχειρεί εδώ μια πιο σύγχρονη προσέγγιση και επικεντρώνεται σε έναν generation Z έρωτα. Στην ταινία, οι μεσοανατολικές μελωδίες και τα τέκνο κομμάτια μπλέκονται, με τον ίδιο τρόπο που η Φαράσα είναι μια νεαρή γυναίκα που αποφασίζει συνειδητά να εκφράσει τη μουσουλμανική της πίστη φορώντας χιτζάμπ. Η ταινία χάνει, πάντως, στον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται το φλέγον ζήτημα στην παράδοξη σχέση των πρωταγωνιστών -το πώς θα καταφέρουν να παραμείνουν μαζί μετά το πέρας των σαράντα ημερών, το οποίο μοιάζει επιτηδευμένο- ενώ, η μεταξύ τους αφοσίωση, παιδική. 

Οικογένειες για outsiders

Σε ένα νησί της Σκωτίας, ένας αδερφός και μια αδερφή ζουν μακριά από τον πολιτισμό, αποφασισμένοι να κρατήσουν τους επισκέπτες έξω από το νησί τους. Όταν ένας δημόσιος υπάλληλος έρχεται να τους πείσει να μετεγκατασταθούν στην ηπειρωτική χώρα, η Άιλα και ο Σάντι θα τον δουν ως μια απειλή στην προσεκτικά προστατευμένη νησιώτικη ζωή τους.

Στον «Παρείσακτο» του Λούις Πάξτον, outisders δεν είναι μόνο τα δύο αδέρφια, αλλά κι ένας Ντόναλ Γκλίσον που προσπαθεί να τους πείσει να αλλάξουν τη ζωή τους για μια καθημερινότητα που ούτε ο ίδιος είναι σίγουρος πως αξίζει. Η ζωή στο ηπειρωτικό Ηνωμένο Βασίλειο έρχεται μαζί με μια αποξενωτική ρουτίνα που είναι δύσκολο να την υπερασπιστεί, παρά τις αντικειμενικές δυσχέρειες του νησιού. Ο Πάξτον βρίσκει το χιούμορ μέσα στην παράξενη κατάσταση, τοποθετώντας ένα νέο πλαίσιο γύρω από τις καπιταλιστικές μας συνήθειες, τις οποίες μοιάζει να επανεξετάζει με την ίδια διερευνητική διάθεση που παρουσιάζει τους αλλόκοτους χαρακτήρες του. Χαζά αστεία που με κάποιον τρόπο δουλεύουν, οικογένεια που διαλέγεις αντί για-ή και μαζί με- την οικογένεια που σου έτυχε και μια αθεράπευτα feelgood ενέργεια, συνδυάζονται σε ένα ντεμπούτο που είναι σίγουρο πως θα σας κάνει έστω να δακρύσετε.

Ένα πειραματικό χόρορ

Για κάτι εντελώς διαφορετικό, το «Στιγμιότυπο» του Τζόζεφ Άρτσερ είναι ένα ντεμπούτο αρκετά… κουλό. Ειδωμένο μέσα από μια κάμερα μικροσκοπικής οπής (pinhole camera), είναι κάτι ανάμεσα σε mockumentary/χόρορ/μαύρη κωμωδία που λαμβάνει χώρα στο Λονδίνο του 1888, όταν ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης βρισκόσταν στο απόγειο της δολοφονικής δράσης του. 

Από ένα σημείο και μετά, η στρογγυλή εικόνα δίνει την εντύπωση κολπατζίδικου εφέ, ενώ χαρακτήρες που εμφανίζονται και εξαφανίζονται χωρίς κανέναν λόγο κάνουν την τρίτη πράξη δύσκολη στην παρακολούθηση. Πάντως, το ντεμπούτο του Άρτσερ δεν επιτρέπει στο θεατή να μη θαυμάσει την αφοσίωση στη γοτθική του ατμόσφαιρα και τις εξαιρετικές ερμηνείες από όλο το καστ. Ίσως το φιλόδοξο πρότζεκτ να έμοιαζε πιο ολοκληρωμένο σε ένα διαφορετικό φορμά, όπως αυτό της μικρού μήκους.