Σε μία απόφαση της Σοφία Βεργκάρα αποδίδει ο πρώην σύζυγός της, Τζο Μανγκανιέλο, το γεγονός ότι βρίσκεται σήμερα στη ζωή.
Ο 49χρονος ηθοποιός, που έγινε γνωστός μέσα από τη σειρά «True Blood», αποκάλυψε στα απομνημονεύματά του, με τίτλο «Bloodlines», που μόλις κυκλοφόρησαν, ότι η 54χρονη σταρ διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην περιπέτεια της υγείας του, επιτρέποντας στους γιατρούς να αφαιρέσουν το παχύ έντερό του, το οποίο είχε υποστεί σοβαρή λοίμωξη, ενώ εκείνος βρισκόταν στο χειρουργείο, και να προχωρήσουν στη δημιουργία στομίας με την τοποθέτηση ειδικού σάκου συλλογής των κοπράνων.
Εκείνη την περίοδο, ο Μανγκανιέλο νοσηλευόταν αντιμετωπίζοντας ένα μυστηριώδες πρόβλημα υγείας. «Ενώ ήμουν υπό αναισθησία, τηλεφώνησαν στη Σοφία, η οποία, ως πλησιέστερος συγγενής μου, έπρεπε να αποφασίσει τι πίστευε ότι θα ήθελα να κάνουν οι γιατροί», έγραψε. «Πήρε τη σκληρή, αλλά σωτήρια για τη ζωή μου απόφαση να επιτρέψει την αφαίρεση ολόκληρου του παχέος εντέρου μου και τη δημιουργία ενός ανοίγματος στην κοιλιά μου, ώστε να εκτραπεί εκεί το λεπτό έντερο», θυμήθηκε.
Ο Μανγκανιέλο περιέγραψε ότι η Βεργκάρα βρισκόταν στο πλευρό του όταν ξύπνησε μετά τη «δεκάωρη επέμβαση» και του εξήγησε ότι «το χειρουργείο είχε σώσει τη ζωή μου, αλλά με είχε αφήσει με έναν σάκο στομίας για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα, ενδεχομένως και για πάντα».
Στη συνέχεια ανέφερε ότι: «Άπλωσα το χέρι μου, τον ψηλάφησα πάνω στην κοιλιά μου και εξέπνευσα ελαφρά. Μέσα στη μισοευφορία που μου προκαλούσαν τα φάρμακα, καταλάβαινα ότι είχα ξεγελάσει τον θάνατο, αλλά κάτω από αυτό το συναίσθημα άρχισε να αναδύεται ο φόβος ότι η ζωή που είχα χτίσει με τόσο κόπο και προσπάθεια είχε τελειώσει».
Joe Manganiello is looking back at the ‘lifesaving decision’ that ex-wife Sofía Vergara made for him while he was in surgery in his new book, ‘Bloodlines.’ https://t.co/4MN7XK5bJz
— Entertainment Weekly (@EW) October 13, 2026
Ο ηθοποιός είχε προηγουμένως απορρίψει το ενδεχόμενο να αποκτήσει σάκο στομίας, όταν οι γιατροί τού είχαν παρουσιάσει αυτή την επιλογή νωρίτερα την ίδια εβδομάδα, γνωρίζοντας ότι κάτι τέτοιο θα άλλαζε την εμφάνιση του σώματός του. «Η σκέψη ότι η ζωή μου είχε υποστεί μόνιμη ζημιά ήταν υπερβολικά δύσκολο να την αντέξω. Φυσικά, ένιωθα ανακούφιση που είχα επιτέλους λάβει διάγνωση και θεραπεία, αλλά σίγουρα δεν είχα θεραπευτεί, καθώς το εσωτερικό του εντέρου μου εξακολουθούσε, όπως φαινόταν, να είναι γεμάτο έλκη και οι δείκτες φλεγμονής μου ήταν εξαιρετικά υψηλοί», εξομολογήθηκε.
Στο πλαίσιο της θεραπείας του, του χορηγούνταν ενδοφλεβίως πρεδνιζόνη και παυσίπονα, ενώ είχε τοποθετημένους και πέντε καθετήρες για τις σωματικές του λειτουργίες κατά την ανάρρωσή του από την επέμβαση στην κοιλιακή χώρα, η οποία του είχε αφήσει μια μεγάλη ουλή στο κέντρο του κορμού του. «Είχα γίνει τόσο αδύναμος και αδύνατος, που η σπονδυλική μου στήλη εξείχε από την πλάτη μου και, καθώς δεν είχε απομείνει καθόλου μυϊκός ιστός για να λειτουργεί ως προστατευτικό στρώμα, ανέπτυξα επώδυνες κατακλίσεις σε όλο το μήκος της», εξήγησε.
«Από τις πληγές έτρεχε πύον, το οποίο κολλούσε στα σεντόνια του νοσοκομείου, με αποτέλεσμα να χρειάζεται να τις καλύπτουν συνεχώς με μέλι και ειδική αλοιφή. Δεν μπορούσα να συμπληρώσω δύο συνεχόμενες ημέρες χωρίς προβλήματα υγείας, κάτι που ήταν απαραίτητο για να πάρω εξιτήριο. Δεν ήμουν καν κοντά σε αυτό», πρόσθεσε σε άλλο σημείο του βιβλίου.
Ο Μανγκανιέλο δεχόταν επίσης συνεχή φροντίδα από το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό: «Οι νοσηλευτές βρίσκονταν διαρκώς στο δωμάτιό μου, μου χορηγούσαν φάρμακα, έλεγχαν τα ζωτικά μου σημεία, άλλαζαν τους επιδέσμους στην πλάτη μου, με έπλεναν κατά διαστήματα με σφουγγάρι, τρυπούσαν ασταμάτητα τα χέρια μου προσπαθώντας να βρουν φλέβες που δεν είχαν ακόμη καταρρεύσει και, τελικά, μου έμαθαν πώς να καθαρίζω και να αλλάζω τον σάκο της στομίας μου. Μετά τις πρώτες δύο εβδομάδες στο νοσοκομείο Cedars, είχα χάσει περίπου 27 κιλά, αλλά έμοιαζε σαν να είχα χάσει ακόμη περισσότερα».
Όταν αισθάνθηκε αρκετά καλά, ο Μανγκανιέλο άρχισε αμέσως να προσπαθεί να επαναφέρει το σώμα του σε καλή φυσική κατάσταση. Ξεκίνησε να περπατά στους διαδρόμους του ορόφου του νοσοκομείου, μεταφέροντας μαζί του τον ορό του και, όταν κατάφερε τελικά να συμπληρώσει δύο συνεχόμενες καλές ημέρες, πήρε εξιτήριο.

