Μουσικός του δρόμου, μητέρα 4 τεσσάρων παιδιών και βιοπληροφορικός: Η ιστορία της 29χρονης Δώρας Ζορμπά που παίζει πιάνο κάτω από την Ακρόπολη

Διασχίζοντας την Αποστόλου Παύλου, κάτω από τη φωτισμένη Ακρόπολη, η 29χρονη Δώρα Ζορμπά, μητέρα τεσσάρων παιδιών, μουσικός του δρόμου και ερευνήτρια βιοπληροφορικής, μετατρέπει μαζί με τον σύζυγό της έναν από τους πιο πολυσύχναστους δρόμους της Αθήνας σε μία μικρή, αυτοσχέδια συναυλία.

Η νεαρή γυναίκα, που έχει αναλάβει πολλούς και διαφορετικούς ρόλους, έγινε viral στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όταν εμφανίστηκε σε ένα βίντεο να παίζει πιάνο στον πεζόδρομο, έχοντας δίπλα της δύο από τα τέσσερα παιδιά της. Πολλοί ήταν εκείνοι που εντυπωσιάστηκαν από το γεγονός ότι συνδυάζει τόσες διαφορετικές ιδιότητες, με την ίδια να εξηγεί στο thetimes|- πώς ξεκίνησε η πορεία της και πώς καταφέρνει, στο τέλος της ημέρας, να «παντρεύει» τη μουσική με την επιστημονική έρευνα και τις οικογενειακές υποχρεώσεις.

@evi_aliferi Η Δώρα Ζορμπά, 28 ετών, μητέρα 4 παιδιών, φοιτήτρια ιατρικής ΕΚΠΑ, μας μάγεψε με τη μουσική της στη Διονυσίου Αεροπαγείτου και μας υπενθύμισε πως μια γυναίκα μπορεί να είναι ο,τι ονειρεύεται.. αρκεί να μη βρεθεί κάποιος να κόψει τα φτερά της #theoutsidepianist #streetart #musician #greek #pianist ♬ πρωτότυπος ήχος – evi_aliferi

Για τη Δώρα, η διαδρομή της δεν βασίζεται αποκλειστικά σε κάποιο σχέδιο που είχε. Στα 18 της δεν θα μπορούσε να φανταστεί όλα όσα έχει κατακτήσει σήμερα, μιας και τότε στα πλάνα της υπήρχαν η μουσική και η αναζήτηση μιας επιστημονικής κατεύθυνσης. Με την τέχνη και την επιστήμη να αποτελούν βασικούς πυλώνες της ζωής της, η γνωριμία με τον σύζυγό της ήρθε να προσθέσει στο κάδρο τη δημιουργία οικογένειας και μία πιο στενή επαφή με τη μουσική του δρόμου.

Η ιστορία γνωριμίας βγαλμένη από ελληνική ταινία

Η Δώρα και ο Σπύρος Σιμεγιάτος γνωρίστηκαν πριν από περίπου έξι χρόνια στον πεζόδρομο, εκεί όπου σήμερα παράγουν τέχνη και παράλληλα βιοπορίζονται. Η Αποστόλου Παύλου τους συνδέει λοιπόν, για περισσότερους από έναν λόγους, καθώς την περίοδο της πανδημίας, ανάμεσα στις δύο περιόδους καραντίνας, μια βόλτα της Δώρας στην Πνύκα την οδήγησε στη συνάντηση με τον άνθρωπο που αποφάσισε στην πορεία να παντρευτεί.

Περιγράφοντας την ιστορία της γνωριμίας τους, η Δώρα θυμάται: «Ήταν βράδυ και περπατούσα με μια φίλη μου, όταν ακούσαμε μουσική από μακριά. Ακολουθώντας τον ήχο, βρεθήκαμε ξαφνικά μπροστά στον Σπύρο, που έπαιζε πιάνο κάτω από τα φώτα, με πολλές φωνές γύρω του και κόσμο να χορεύει. Μαγεμένες από το σκηνικό, καθίσαμε να ακούσουμε ολόκληρη τη ζωντανή εμφάνιση. Κάποια στιγμή σηκώθηκα να ζητήσω ένα τραγούδι, τα “Ήσυχα βράδια” της Αρλέτας. Τότε, μια γυναίκα από την παρέα με αγκάλιασε και μου είπε ότι θα το παίξουν μόνο αν το τραγουδήσω κι εγώ μαζί τους. Έτσι, βρέθηκα ξαφνικά να τραγουδώ μαζί τους και αυτή ήταν η αφορμή για να έρθουμε κοντά με τον Σπύρο. Ανταλλάξαμε στοιχεία επικοινωνίας και τελικά τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους».

Η γνωριμία μετατράπηκε σταδιακά σε συνεργασία, με τον Σπύρο «να παίρνει στα σοβαρά» την ανάγκη της Δώρας να ασχοληθεί με τη μουσική, δίνοντάς της χώρο σε κάτι που είχε ήδη δημιουργήσει, το «Street Micro Concerts». Μέχρι τότε, η σχέση της με τη μουσική, η οποία ξεκίνησε στην εφηβεία, δεν ήταν σταθερή. Όπως εξηγεί η ίδια: «Στη δική μας περίπτωση, όλα άρχισαν από μια πολύ δυνατή μουσική επαφή. Σύντομα γίναμε αχώριστοι και μέσα από αυτή τη συνεργασία δημιουργήθηκαν σταδιακά και οι προϋποθέσεις για να χτίσουμε την οικογένειά μας».

«Χρειάζεται πολλή υπομονή για να αντιμετωπίσει κανείς όλες τις προκλήσεις που φέρνει η καθημερινότητα με τέσσερα μικρά παιδιά»

Η απόφαση της Δώρας να φέρει στον κόσμο τέσσερα παιδιά, τη 4χρονη Μαρίνα, τον 3χρονο Βαγγέλη, τον 2χρονο Λευτέρη και τον 7 μηνών Γιώργο, δεν αποτέλεσε τροχοπέδη στο να κυνηγήσει τα όνειρά της. Μπορεί η καθημερινότητα να είναι απαιτητική, η ίδια ωστόσο εξηγεί πως, με τον κατάλληλο προγραμματισμό και τη σωστή επικοινωνία και συνεργασία με τον σύζυγό της, τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.

«Χρειάζεται πολλή υπομονή για να αντιμετωπίσει κανείς όλες τις προκλήσεις και τα απρόοπτα που μπορεί να φέρνει η καθημερινότητα με τέσσερα μικρά παιδιά» λέει η ίδια, για να προσθέσει: «Έμαθα να προσαρμόζομαι: να ξεχωρίζω τι είναι πραγματικά επείγον, να βάζω προτεραιότητες και, κυρίως, να αποδέχομαι ότι δεν μπορούν να γίνονται όλα τέλεια. Η μητρότητα είναι γεμάτη προκλήσεις, αλλά προσφέρει και βαθιά αγάπη και ανταμοιβή».

Για τη Δώρα, μία ημέρα στο σπίτι δεν είναι σχεδόν ποτέ ίδια με την προηγούμενη. Η ίδια είχε βρει όμως τον τρόπο, να ανταποκρίνεται τόσο στις απαιτήσεις των σπουδών της, καθώς πρόσφατα ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της στη «Μοριακή Ιατρική – Βιοπαθολογία», όσο και στις ανάγκες της οικογένειάς της.

Περιγράφοντας μία ημέρα της, αναφέρει: «Το πρωί αρχίζει με το τάισμα, τις πάνες, το ντύσιμο και όλα όσα χρειάζονται τέσσερα μικρά παιδιά. Στη συνέχεια, προσπαθώ να εργαστώ στον υπολογιστή, συχνά με τα παιδιά να παίζουν δίπλα μου στο σαλόνι. Επειδή το ερευνητικό μου αντικείμενο περιλαμβάνει βιοπληροφορική και ανάλυση δεδομένων, μεγάλο μέρος της δουλειάς μπορεί να γίνει εξ αποστάσεως, οπότε χρειάζεται να μετακινούμαι στο εργαστήριο μόλις μία φορά την εβδομάδα. Παράλληλα, κάποιος πρέπει να μαγειρέψει, να καθαρίσει το σπίτι, να κάνει τα ψώνια, και η λίστα συνεχίζεται. Μέσα σε μία μέρα συνήθως δεν προλαβαίνουμε όλα όσα έχουμε προγραμματίσει. Έτσι, προσπαθούμε να εστιάζουμε στα βασικά και να απλοποιούμε, όσο μπορούμε, τη σύνθετη καθημερινότητα, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι κάτι άλλο θα μείνει λίγο πίσω».

«Μπορούμε να είμαστε μητέρες, σύντροφοι, επαγγελματίες και καλλιτέχνες»

Σε μία τόσο απαιτητική καθημερινότητα, με προθεσμίες, μελέτη, μαθήματα μουσικής και τέσσερα παιδιά στο σπίτι, η Δώρα Ζορμπά παραδέχεται πως ο ρόλος του συζύγου της και η κατανομή των υποχρεώσεων είναι καταλυτικοί, ώστε να μην μένει κανένας στόχος της πίσω: «Για μένα δεν πρόκειται για βοήθεια που προσφέρει ο ένας γονέας στον άλλον, αλλά για κοινή ευθύνη. Δεν κάνουμε πάντοτε ακριβώς τα ίδια. Μοιράζουμε όσα χρειάζονται ανάλογα με τις απαιτήσεις κάθε εβδομάδας» και συμπληρώνει «αυτό είναι σημαντικό ιδίως για τις γυναίκες: η ανάληψη περισσότερων ρόλων και ευθυνών δεν χρειάζεται να σημαίνει εγκατάλειψη των ονείρων μας. Μπορούμε να είμαστε μητέρες, σύντροφοι, επαγγελματίες και καλλιτέχνες. Τα παιδιά δεν σταματούν την προσωπική μας διαδρομή, γίνονται μέρος της και της προσπάθειάς μας να τους μεταδώσουμε τις αξίες, τις γνώσεις και τα όνειρά μας».

Τα Σαββατοκύριακα, όταν επιλέγουν να παίζουν για τον κόσμο που διασχίζει την Αποστόλου Παύλου, η κατανομή των ρόλων είναι εκείνη που φέρνει το τελικό αποτέλεσμα, με περαστικούς να σταματούν στιγμιαία ή ακόμα και να κάθονται στο πεζούλι απέναντί τους για να τους απολαύσουν. Μία βόλτα στον πεζόδρομο είναι λοιπόν αρκετή, για να αντιληφθεί κανείς πως το ζευγάρι όχι μόνο αγαπάει όλα όσα κάνει, αλλά έχει φροντίσει κάθε λεπτομέρεια ώστε να προσφέρει στο κοινό ένα πολύ καλά δουλεμένο μουσικό αποτέλεσμα.

Εκεί, τις περισσότερες φορές, η Δώρα κάθεται στο πιάνο, ενώ ο Σπύρος είναι εκείνος που αναλαμβάνει την πρακτική οργάνωση. Δεν είναι λίγες όμως και οι φορές, που το ζευγάρι ερμηνεύει μαζί ελληνικά τραγούδια, καθώς και ορισμένες πρωτότυπες συνθέσεις. Τις περισσότερες φορές έχουν μαζί τους δύο από τα τέσσερα παιδιά, ενώ τη φύλαξη των δύο μικρότερων αναλαμβάνουν οι γονείς της Δώρας, κυρίως η μητέρα της, ή κάποια επαγγελματίας φύλαξης.

«Δεν είναι αυτοσκοπός να εμφανίζεται ολόκληρη η οικογένεια στον πεζόδρομο για να δημιουργείται μια όμορφη εικόνα»

Όταν βρίσκονται μαζί τους και τα παιδιά, η μουσική εμφάνιση απαιτεί ακόμη μεγαλύτερη οργάνωση. Σε κάθε περίπτωση, η Δώρα εστιάζει στα πλεονεκτήματα της οικογενειακής συνύπαρξης στον πεζόδρομο: «Έχουμε δει ότι αυτό λειτουργεί καλά και για τα ίδια: βρισκόμαστε σε έναν ήσυχο πεζόδρομο χωρίς αυτοκίνητα, με αστυνομική παρουσία σε κοντινή απόσταση αν χρειαστεί, ενώ εκείνα χαίρονται τον χώρο, παίζουν και κοινωνικοποιούνται. Θα μας άρεσε, όσο μεγαλώνουν, να μπορούν να βρίσκονται συχνότερα όλα μαζί μας, εφόσον το χαίρονται και οι συνθήκες είναι κατάλληλες. Δεν είναι όμως αυτοσκοπός να εμφανίζεται ολόκληρη η οικογένεια στον πεζόδρομο για να δημιουργείται μια όμορφη εικόνα. Προηγούνται η ασφάλεια, η ξεκούραση και η διάθεση των παιδιών».

Η μουσική στον δρόμο είναι για τη Δώρα και τον Σπύρο ένα μέσο βιοπορισμού, με τις ευκολίες και τις δυσκολίες που αυτό συνεπάγεται. Ταυτόχρονα, προσπαθούν, έχοντας τα παιδιά μαζί τους, να τα φέρουν από μικρή ηλικία σε επαφή με τη σημασία της ανθρώπινης επικοινωνίας, κάτι που, όπως επισημαίνει η ίδια η μουσικός, μπορούν να νιώσουν: «Τα παιδιά δεν το αντιλαμβάνονται μόνο ως εργασία των γονιών τους. Τρώνε, παίζουν, τρέχουν σε έναν πεζοδρομημένο χώρο και βλέπουν ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών και από διαφορετικές χώρες να σταματούν, να χαμογελούν και να συνομιλούν μαζί μας. Η παρουσία τους είναι και επιλογή και πρακτική πραγματικότητα» καθώς δεν είναι πάντοτε δυνατό να τα προσέχει κάποιος».

Όταν όμως το παιχνίδι και η επαφή με τον κόσμο τελειώσουν, δίπλα στο πιάνο υπάρχει ένα καρότσι με δύο θέσεις για τα παιδιά, με το ζευγάρι να έχει προνοήσει ακόμη και για τον ύπνο τους: «Όταν κοιμούνται κοντά στα ηχεία, φορούν ειδικά ακουστικά προστασίας για τα αυτιά τους. Μας αρέσει να μη χωρίζεται εντελώς η μουσική από την οικογενειακή ζωή. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τα παίρνουμε μαζί με κάθε κόστος. Κάθε φορά κρίνουμε τι είναι καλύτερο για εκείνα».

Πώς συνυπάρχουν η μουσική του δρόμου και η επιστημονική έρευνα

Για ορισμένους, η μουσική και η επιστήμη μοιάζουν να ανήκουν σε δύο διαφορετικούς κόσμους, όμως η Δώρα έρχεται να αποδείξει το αντίθετο. Ο χρόνος για μελέτη δεν είναι πάντα δεδομένος, η 29χρονη ωστόσο, δεν σταματά να στοχεύει ψηλά, καθώς μοιράζεται το επόμενο ακαδημαϊκό της βήμα.

Πιο αναλυτικά, αναφέρει ότι «ο επόμενος ερευνητικός μου στόχος είναι ένα διδακτορικό με έμφαση στη Συστημική Βιολογία και σε μελέτες που συμβάλλουν στην κατανόηση ασθενειών και στην ανάδειξη πιθανών θεραπευτικών στόχων. Για μένα το διδακτορικό δεν είναι απλώς ένας ακόμη τίτλος. Είναι το επόμενο βήμα για να αποκτήσω μεγαλύτερη ερευνητική αυτονομία, να θέτω πιο σύνθετα ερωτήματα και να αναζητώ απαντήσεις, με την ελπίδα ότι η δουλειά μου θα αποκτήσει κάποτε πραγματική εφαρμογή στην ιατρική. Η μέχρι τώρα πορεία μου με έχει οδηγήσει όλο και περισσότερο προς αυτή την κατεύθυνση. Αναζητώ, λοιπόν, την κατάλληλη ευκαιρία και υποτροφία, ακόμη και στο εξωτερικό, γιατί θα ήθελα να γνωρίσω διαφορετικά ερευνητικά περιβάλλοντα και να εργαστώ σε ομάδες που βρίσκονται στην αιχμή αυτών των πεδίων».

Όσο για το πώς βρίσκει χρόνο για όλα αυτά, η απάντηση είναι απλή: «Ένα βήμα τη φορά, γιατί δεν γίνονται όλα ταυτόχρονα. Τελικά, νιώθω ότι και οι δύο αυτές πλευρές με συμπληρώνουν και αποτελούν αναπόσπαστα μέρη της ζωής μου».

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ