Κανονίζει στα τηλέφωνα τι θα φορέσει ο Δημήτρης, ο μεγάλος της γιος, στο κόκκινο χαλί του Φεστιβάλ της Βενετίας, καθώς η ταινία μικρού μήκους στην οποία πρωταγωνιστεί μπήκε στο διαγωνιστικό τμήμα.
Λίγο μετά, στέλνει τηλεφωνικές αγάπες στον Γιώργο, τον μικρότερο, ο οποίος μόλις είχε φτάσει στη Βαρκελώνη, όπου θα σπουδάσει Υψηλή Γαστρονομία. Θυμάται με ακρίβεια πού σταμάτησε ο λόγος της, συνεχίζει σαν άλογο κούρσας να αρθρώνει ακέραιες σκέψεις που ακροβατούν στο φτερό της έμφυτης καλλιέργειας και του αγορίστικου τσαγανού της. Και όλα αυτά, έπειτα από μια πολύωρη φωτογράφιση και μια ήδη κουραστική μέρα με διάφορα οικογενειακά που τη στροβιλίζουν τους τελευταίους μήνες.
Μια σημείωση πριν ξεκινήσουμε με τα θεατρικά της: ως παιδί που έζησε στη μετεφηβεία του τη θρυλική «Αναστασία», την τηλεοπτική σειρά που έκανε πάταγο στα early 90s, στο τσακ δεν την αποκάλεσα δυο-τρεις φορές με αυτό το όνομα. Αλλά, αν κρίνω και μόνο από τη μυρωδιά που αφήνει στο πέρασμά της η προσωπικότητά της, το Μυρτώ τής πάει τόσο πολύ.
GALA: Η περσινή παράσταση της Βαλέριας Δημητριάδου είχε μεγάλη επιτυχία και εμπορικά – φανταζόμαστε όλοι και η φετινή. Η απόφασή σας να συμμετάσχετε στο «Deadlift» ήταν περισσότερο θέμα οικονομικής ασφάλειας, καλλιτεχνικής πρόκλησης ή και τα δύο;
ΜΥΡΤΩ ΑΛΙΚΑΚΗ: Εννοείται ότι σταθμίζω και τον παράγοντα της παραγωγής που υπάρχει από πίσω, καθώς ζω από αυτή τη δουλειά. Ο βασικός λόγος, όμως, ήταν κυρίως καλλιτεχνικός. Εχω δει αρκετές δουλειές της Βαλέριας και μου αρέσει πάρα πολύ η δουλειά της. Είχα ακούσει, επίσης, πολύ καλά λόγια γι’ αυτήν ως άνθρωπο, κάτι που για μένα είναι πολύ σημαντικό. Και όλα αυτά επιβεβαιώνονται στο έπακρο τώρα που έχουμε κάνει ήδη αρκετές πρόβες. Τη θαυμάζω φοβερά. Είναι ένα απίστευτα ταλαντούχο πλάσμα. Γράφει τα έργα της, τα σκηνοθετεί, γράφει τη μουσική, είναι η ίδια ηθοποιός, μπορεί ταυτόχρονα να παίζει σε μια άλλη παράσταση, είναι μαμά και είναι πάντα με το χαμόγελο.
G.: Είχατε κάνει ποτέ κάποια επιλογή κυρίως για τα χρήματα;
Μ.ΑΛ.: Στο θέατρο δεν το έχω κάνει ιδιαίτερα. Κατά περιόδους βρέθηκα σε κάποιες λίγο πιο εμπορικές δουλειές, πάντοτε όμως με γνώμονα ότι με ενδιαφέρει το εγχείρημα και, βέβαια, δεν πιστεύω ότι κάτι που είναι πιο εμπορικό είναι απαραίτητα και χαμηλότερου καλλιτεχνικού επιπέδου. Μπορεί να πας να δεις κάτι που υποτίθεται ότι είναι βαθιά κουλτούρα και να είναι φρικτό.
G.: Να υποθέσω ότι είχατε την πολυτέλεια της οικονομικής ασφάλειας;
Μ.ΑΛ.: Οχι. Δεν είχα ποτέ μου καμία ασφάλεια. Ζω αμιγώς από τη δουλειά μου από τα 21 μου χρόνια. Πρέπει να έχω δουλειά για να ζω. Δεν έχω κάποια καβάντζα.
G.: Ωραία πάσα για να γυρίσουμε στα 21 σας, τότε που ήρθε στη ζωή μας η «Αναστασία» και σας έκανε τρελά περιζήτητη. Κατ’ αρχάς, σας ενοχλεί όταν η συζήτηση επιστρέφει ακόμη σε εκείνη την εποχή;
Μ.ΑΛ.: Οχι, καθόλου. Η «Αναστασία» πέρασε, έφυγε, τελείωσε, αλλά για μένα είναι ένα μεγάλο σκαλί στη ζωή μου. Δεν νιώθω πια ότι ο κόσμος ασχολείται όλη την ώρα με την «Αναστασία».
G.: Μόνο καλά, λοιπόν, για εκείνα τα χρόνια…
Μ.ΑΛ.: Η αλήθεια είναι ότι μου έφερε και πολλή ταραχή. Χρειάστηκε να βρω προσωπική και επαγγελματική ισορροπία μέσα σε όλο αυτό, σε σχέση με την αναγνωρισιμότητα και τη διαχείρισή της. Δεν είναι εύκολο πράγμα η ξαφνική δημοσιότητα. Ευτυχώς, σχετικά γρήγορα, όλο αυτό καταλάγιασε μέσα μου, βρήκα τις άκρες μου, οπότε πλέον τώρα γυρίζω πίσω μόνο με θετικό πρόσημο. Θυμάμαι τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκα, τον Μηνά Χατζησάββα, τον Αλκη Κούρκουλο, τη Μιρέλλα Παπαοικονόμου και όλα όσα μου έφερε, που ήταν πολύ σπουδαία. Αλλά, όπως είπα, τρόμαξα. Και όταν ένας άνθρωπος τρομάζει, χρειάζεται να προστατευτεί και να γίνει λίγο απροσπέλαστος. Κάτι τέτοιο, βέβαια, μπορεί να εκληφθεί και ως σνομπ διάθεση. Αυτό συνέβη με εμένα τότε. Δεν έγινα σνομπ με τους ανθρώπους στον δρόμο, αλλά έγινα με τον χώρο. Εκείνα τα χρόνια υπήρχε κάτι αδηφάγο σε όλο αυτό και κάπως έπρεπε να προστατευτώ. Οταν δεν δείχνουν σεβασμό σε ένα παιδί 21 χρόνων, κάποια στιγμή πρέπει να πατήσεις πόδι. Κι εγώ γενικά είμαι πεισματάρης άνθρωπος. Αν αποφασίσω ότι δεν θέλω να κάνω κάτι, δεν το κάνω για κανέναν λόγο.
G.: Είχατε ανθρώπους γύρω σας που σας καθοδηγούσαν, τη μητέρα σας για παράδειγμα, ή παίρνατε μόνη σας τις αποφάσεις;
Μ.ΑΛ.: Δεν μπορούσα εύκολα να συνεννοηθώ με τη μαμά μου σε αυτά τα πράγματα. Αυτές είναι πολύ προσωπικές υποθέσεις του καθενός. Ημουν από μικρή πολύ ανεξάρτητη, γιατί έχω μεγαλώσει πάρα πολύ μόνη μου. Πιστεύω ότι την πυξίδα την έχω μέσα μου. Ταυτόχρονα, έχω και μια μαζοχιστική υπομονή. Μέσα μου ξέρω τι πρέπει να κάνω. Σε διάφορες περιπτώσεις δυσκολεύομαι να το κάνω πράξη, ειδικά όταν πρέπει να έρθω σε σύγκρουση με έναν πολύ αγαπημένο μου άνθρωπο. Στο τέλος, όμως, είναι σίγουρο ότι θα το κάνω. Και όταν αποφασίσω να το κάνω, είμαι ψυχρός εκτελεστής. Είμαι άμεση, αποφασιστική και δεν γυρίζω πίσω, γιατί νιώθω ότι έχω εξαντλήσει κάθε περιθώριο συνεργασίας και επεξεργασίας.
G.: Χρειάστηκε να γκουγκλάρω για να δω τι σημαίνει η ορολογία «deadlift» στην άρση βαρών. Είναι το σημείο μηδέν, όπου βρίσκεται η μπάρα με τα βάρη, στο έδαφος, και ο αθλητής πρέπει να αντλήσει τη δύναμη να τη σηκώσει. Εσείς έχετε βρεθεί ποτέ στη ζωή σας σε «σημείο μηδέν», όπου χρειάστηκε να μαζέψετε όλες σας τις δυνάμεις για να σταθείτε όρθια;
Μ.ΑΛ.: Ναι. Εχω ζήσει τρεις πολύ δύσκολες περιόδους στη ζωή μου. Η πρώτη ήταν ο θάνατος του πατέρα μου. Και δεν είναι μόνο το πώς τον βίωσα εγώ, μόλις στα 26 μου. Είναι και το τι συνέβη γύρω μου. Καθώς έχω και την τάση να είμαι ο δυνατός της παρέας, έπρεπε να σηκώσω το βάρος της κατάρρευσης της μητέρας μου, της θείας μου και των υπόλοιπων. Επρεπε εγώ να κρατήσω. Η επόμενη πάρα πολύ δύσκολη περίοδος ήταν εκείνη της διάλυσης της οικογένειας, σε συνδυασμό με τον εθισμό του Πέτρου (σ.σ.: του επίσης ηθοποιού, πρώην συζύγου της, Πέτρου Λαγούτη) στον τζόγο, όπως και ο ίδιος έχει εξομολογηθεί δημόσια. Ηταν συνδυασμός χωρισμού, χρεών και πολλών άλλων επακόλουθων. Πάρα πολύ δύσκολη πίστα. Θα έλεγα από τις δυσκολότερες όλων, τόσο σε πρακτικό όσο και σε συναισθηματικό επίπεδο. Και η τρίτη πολύ δύσκολη πίστα είναι αυτή που περνάω τώρα με τη μαμά μου, η οποία έχει κάποια θέματα υγείας.
G.: Σήμερα, με τα παιδιά σας ενήλικα πια, νιώθετε πιο ήσυχη;
Μ.ΑΛ.: Είμαι πάρα πολύ ήσυχη και με τους δύο, γιατί ξέρω ότι είναι χαρούμενοι με αυτό που κάνουν. Ξέρω επίσης ότι αντιλαμβάνονται και οι δύο την έννοια της προσπάθειας για να πετύχεις κάτι. Πιστεύω ότι έχουν πάρει και το μήνυμα πως, αν κάτι, για οποιονδήποτε λόγο, εξελιχθεί σε κάτι βαρύ ή νοσηρό, πέρα από τη φυσιολογική προσπάθεια, μπορούν να το αφήσουν και να γυρίσουν σελίδα στη ζωή τους. Δεν τους έχουμε επιβάλει κάτι. Και αυτό είναι σημαντικό για μένα.
G.: Υπάρχει κάτι, πέρα από την ευτυχία των παιδιών, που σας προβληματίζει σήμερα;
Μ.ΑΛ.: Ο κόσμος γύρω μου. Θεωρώ ότι εδώ και αρκετό καιρό βρισκόμαστε μπροστά σε ένα βαθύ σκοτάδι. Με τρομάζει ο ολοκληρωτισμός που γίνεται όλο και πιο έντονος, η συγκέντρωση τρομακτικού πλούτου σε ελάχιστους ανθρώπους. Και, πλέον, μου προκαλεί πραγματικό τρόμο η τεχνολογία. Οχι επειδή είμαι κάποιο οπισθοδρομικό άτομο, αλλά επειδή αντιλαμβάνομαι πόσο ισχυρό όπλο είναι στα χέρια κάποιων ανθρώπων που μπροστά στο κέρδος δεν υπολογίζουν τίποτα και καταλύουν τα πάντα. Φοβάμαι για τη δυστοπία του μέλλοντος.
G.: Προσπαθείτε, λοιπόν, να αντισταθείτε με κάποιον τρόπο σε αυτή την πραγματικότητα;
Μ.ΑΛ.: Κάνω καθημερινό αγώνα να προστατευτώ από την υπερπληροφόρηση και από αυτό το καθισιό, την απραξία στην οποία μας έχει οδηγήσει η χρήση της τεχνολογίας. Η αγαπημένη μου φράση τα τελευταία χρόνια είναι η «αναλογική ζωή». Κάνω τη δική μου «αναλογική επανάσταση». Εχω περιορίσει, για παράδειγμα, τη χρήση του κινητού, μπαίνω στο Instagram δύο φορές την ημέρα για 2-3 λεπτά και δεν χτυπά καμία ειδοποίηση στο κινητό μου, εκτός από τα SMS.
G.: Να κλείσουμε με μια αισιόδοξη σκέψη;
Μ.ΑΛ.: Η αισιόδοξη σκέψη μου είναι ότι κάποια στιγμή οι άνθρωποι θα αηδιάσουν από μόνοι τους με όλα αυτά. Το εύχομαι πραγματικά.
