Ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκει μιμητές. Όχι στις επιτυχίες του (αμφίβολο ποιές είναι αυτές), αλλά στις στρατηγικές του αποτυχίες. Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι το εντελώς “τραμπικό” αδιέξοδο στο οποίο έχει βρεθεί η Σαουδική Αραβία μετά την τροπή που πήρε η αντιπαράθεσή της με τους Χούθι της Υεμένης.
Δημοσιεύματα θέλουν το Ριάντ να έχει απευθυνθεί στην Κίνα και το Πακιστάν, προκειμένου να μεσολαβήσουν στο Ιράν, ώστε αυτό να πιέσει τους Χούθι για μία κατάπαυση του πυρός με τη Σαουδική Αραβία. Και μόνο η αναζήτηση τέτοιων μεσολαβητών καταδεικνύει ότι το Ριάντ έχει περιέλθει σε θέση αδυναμίας.
Το ότι μάλιστα η βοήθεια αναζητείται εξ ανατολών, είναι ενδεικτικό του ορίου στο οποίο έχει οδηγηθεί η αμερικανο-σαουδαραβική σχέση. Αλλά έγινε από την πρώτη στιγμή γνωστό ότι την περασμένη Πέμπτη, ημέρα της αστραπιαίας προέλασης των Χούθι στην παραλιακή ζώνη μέχρι το στενό του Μπαμπ ελ Μαντέμπ, ο ισχυρός άνδρας της Σαουδικής Αραβίας, πρίγκηπας διάδοχος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν επικοινώνησε δύο φορές με τον Ντόναλντ Τραμπ ζητώντας αμερικανική στρατιωτική επέμβαση και δεν εισακούσθηκε.
Ομοίως η ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής του νεοσύστατου Συμφώνου της Μέκκας αποδείχθηκε γράμμα κενό με την πρώτη δοκιμασία, καθώς το Πακιστάν και η Τουρκία έκριναν ότι η πολεμική προσπάθεια της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη δεν έχει αμυντικό χαρακτήρα.
Πάντως ο αρχηγός του πακιστανικού στρατού, στρατηγός Ασίρ Μουνίρ φέρεται να είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ιρανό υπουργό Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί, για να του μεταφέρει το αίτημα να τερματισθούν οι επιθέσεις των Χούθι στις ενεργειακές υποδομές της Σαουδικής Αραβίας.
Μόνο που οι Χούθι δεν αποτελούν απλό ενεργούμενο της Τεχεράνης και το Ιράν δεν μπορεί να προσφέρει εκ μέρους τους αυτό που οι ίδιοι δεν είναι διατεθειμένοι να δώσουν. Η δε τελευταία ομιλία του ηγέτη των υεμενιτών σιιτών Αμπντούλ-Μαλίκ αλ Χούθι δεν έδωσε καμία ένδειξη υποχώρησης. Για τους Χούθι ο τερματισμός των επιθέσεων κατά της Σαουδικής Αραβίας εξαρτάται από την άρση του αποκλεισμού της (βόρειας) Υεμένης, τον οποίο το Ριάντ θέλησε να επιβεβαιώσει στις 13 Ιουλίου παρεμποδίζοντας πτήση από το Ιράν στη Σανάα, με αποτέλεσμα την αναζωπύρωση των συγκρούσεων που είχε τερματίσει η ανακωχή του 2022.
Εν τω μεταξύ, οι Χούθι προσπαθούν να παρουσιαστούν ως ένας ορθολογικός, ανεξάρτητος και πραγματιστής παίκτης με τον οποίο μπορούν να διεξαχθούν διαπραγματεύσεις, όπως φαίνεται και στις πρόσφατες επαφές τους στο Μουσκάτ του Ομάν με εκπροσώπους της αμερικανικής κυβέρνησης. Από την οπτική γωνία της Ουάσιγκτον, η οποία δεν ενδιαφέρεται αυτή τη στιγμή να συρθεί ξανά σε μια στρατιωτική εκστρατεία στην Υεμένη, υπάρχει λογική στην προσπάθεια να υιοθετηθεί αυτό το μήνυμα.
Και εδώ ακριβώς, παρατηρεί ο Ισραηλινός αναλυτής Ντάνι Σιτρινόβιτς, η σαουδαραβική παγίδα οξύνεται. Το Ριάντ αναζητά εξωτερικούς μοχλούς πίεσης, αλλά οι σύμμαχοί του δεν σπεύδουν να μπουν στη μάχη, ενώ το Ιράν δεν κρατάει το κουμπί με το οποίο μπορεί απλώς να διατάξει τους Χούθι να σταματήσουν. Συνεπώς, καθώς η εκστρατεία συνεχίζεται και το κόστος για τη Σαουδική Αραβία αυξάνεται, η πίεση στο Ριάντ να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και της κατάπαυσης του πυρός θα ενταθεί. Αλλά αν ο όρος των Χούθι για τη διακοπή των μαχών παραμένει η άρση του αποκλεισμού χωρίς σημαντικές παραχωρήσεις εκ μέρους τους, μια τέτοια συμφωνία θα μπορούσε να εκληφθεί στο Ριάντ λιγότερο ως συμβιβασμός και περισσότερο ως επιβολή των όρων των Χούθι. Και αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα της Σαουδικής Αραβίας: να συνεχίσει έναν πόλεμο που αγωνίζεται να τερματίσει με τη βία ή να τον σταματήσει με ένα τίμημα που θα μπορούσε να ενισχύσει σημαντικά τους Χούθι και να αναδείξει τους περιορισμούς της σαουδαραβικής ισχύος;
Πρόκειται για το ίδιο δίλημμα που αντιμετωπίζει ο Ντόναλντ Τραμπ με το Ιράν στον Περσικό Κόλπο.
Κ.Ρ.
