Κριτική ταινίας: «Ο αστερισμός του σκύλου» – Ένας Ρίντλεϊ Σκοτ δεν είναι ποτέ αδιάφορος

Τίτλος ταινίας: «Ο αστερισμός του σκύλου»

Σύνοψη: Σ’ έναν μετακαταστροφικό κόσμο, ο Χιγκ, με αγάπη στις πτήσεις, ταξιδεύει από το Ντένβερ, με σκοπό να προσφέρει βοήθεια, όπου μπορεί και αναζητώντας τον «παράδεισο». Αυτός, όμως, θα προδώσει τις προσδοκίες του και ο Χίγκινς θα επιμείνει στον ανθρωπισμό του

Σκηνοθεσία: Ρίντλεϊ Σκοτ

Παίζουν: Τζέικομπ Ελόρντι, Μάργκαρετ Κουάλεϊ, Τζος Μπρόλιν, Γκάι Πιρς

Όπως και να το κάνουμε, ο Ρίντλεϊ Σκοτ παραμένει ένας από τους πλέον ενδιαφέροντες χολιγουντιανούς σκηνοθέτες, ακόμη κι όταν η φωνή του δεν είναι ιδιαιτέρως ισχυρή, όπως στον «Αστερισμό του σκύλου». Αυτό το χαμηλότονο, αποτελεί το χαρακτηριστικό του συγκεκριμένου φιλμ, κάτι ασύνηθες για τον σκηνοθέτη. Ο δημιουργός του «Μπλέιντ Ράνερ», του «Άλιεν 3», του «Μαύρο γεράκι: η κατάρριψη» και του «Ο μονομάχος» έχει επανειλημμένα σκηνοθετήσει την ένταση, καθώς προσπαθεί να καταπιεί τους ήρωές του. Αυτό αποτελεί και το κύριο χαρακτηριστικό των εικόνων του, η ισορροπημένη συνύπαρξη του «τραγικού» (η κόντρα ενός ατόμου, με ένα ολόκληρο «σύστημα») με το υπαρξιακό ενός ολόκληρου κόσμου. Σε στιγμές απόλυτης επικράτησης του κακού, το καλό πάντα κρατάει αναμμένη τη φλόγα του. Πάντως, ακόμη κι όταν το μελαγχολικό κυριαρχεί, όπως στη συγκεκριμένη ταινία (ή στο παλαιότερο «Κάποιος να με προσέχει»), η σύγκρουση των σωμάτων κρατάει τις δικές της νησίδες, πάντα επιτυχημένες.

Μια ομάδα ατόμων περιπλανάται -ή όχι- σε έναν μετακαταστροφικό κόσμο, προσπαθώντας να επιβιώσει, αλλά και να προσφέρει βοήθεια. Μπροστάρης ο Χιγκ, ένας λάτρης των πτήσεων με το τσέσνα του, ουσιαστικά «εραστής» του ουράνιου, του ανέφικτου. Μέσα από τα «σκαρφαλώματά» του, γνωρίζουμε κι εμείς ένα άλλοτε παραδεισένιο πλανήτη, ο οποίος τώρα φαντάζει ξεπουπουλιασμένος από τις ομορφιές του.

Ο φασισμός αναγεννάται, στο όνομα διαφόρων φυλών και της επιθυμίας τους για επικράτηση. Ο «παράδεισος», όταν τον συναντά η ομάδα των «ρομαντικών», αποδεικνύεται μια τεχνητή, εντυπωσιακή κατασκευή που κρύβει τον σαρκοβορισμό μέσα της. Ίσως η καλύτερη σκηνή της ταινίας. Είπαμε, όμως, ο Ρίντλεϊ Σκοτ, δεν βρίσκεται στις πιο εμπνευσμένες στιγμές του. Το θέμα, διόλου πρωτότυπο, το έχουμε δει από τον πανομοιότυπο «Δρόμο» του Τζον Χιλκόουτ ως την εγχώρια «Γλυκειά συμμορία». Απλώς, στον «Αστερισμό του σκύλου» η αιτία του δίκην πυρηνικής καταστροφής τοπίου, είναι ένας ιός. Ακόμη κι εδώ φτηνή η ιδέα, παρακολουθεί, κατόπιν εορτής, το κεφάλαιο της πανδημίας και των εξολοθρευτικών δυνατοτήτων της.

Το σενάριο δεν ανοίγει καινούριους δρόμους, απλώς ο σκηνοθέτης γεμίζει τα κενά του, με εντυπωσιακές εικόνες από ψηλά. Σε όλη τούτη την αξιοπρεπή κατασκευή, το όνομα το οποίο την υπογράφει  σε κρατάει «ζωντανό» στην καρέκλα, όσο κι αν δεν βοηθούν οι «κοιλιές». Όχι επειδή τον λένε Ρίντλεϊ Σκοτ, αλλά επειδή ποτέ δεν επιτρέπει στις δημιουργίες του να πέσουν κάτω από ένα επίπεδο.

Αξιολόγηση: ** 1/2

Διαβάστε επίσης:

Netflix: Από το Χάρβαρντ στο απόλυτο σκοτάδι – Το τρέιλερ για το θρίλερ «Unabomber» για τη ζωή του Τεντ Καζίνσκι

Jack Barton: Το νέο «φαβορί-έκπληξη» για τον ρόλο του James Bond – Η συμμετοχή στο «Poor Things» του Λάνθιμου

Έτοιμο το σενάριο της βιογραφικής ταινίας για τον Ozzy Osbourne

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ