Το καλοκαίρι πάντα προσφέρει την ευχάριστη δυνατότητα να συναντηθούν οι κινηματογραφόφιλοι με κλασικές αξίες της έβδομης τέχνης, οι οποίες ζητούν την εκ νέου απόλαυσή τους είτε την επανεκτίμησή τους.
Τριάντα χρόνια μετά την «σοκαριστική» για τα χρόνια της κυκλοφορία του «Trainspotting» από τον Ντάνι Μπόιλ, η 4Κ κόπια δίνει την ευκαιρία να ξαναμπούμε στους φρενήρεις ρυθμούς του φιλμ. Πενήντα έτη από την κυκλοφορία της ταινίας «Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου», το πολιτικό θρίλερ δύσκολα ξεχνάει αυτήν την αρχετυπική στιγμή του, σκηνοθετημένη από τον Άλαν Τζ. Πάκουλα. Πρόκειται, όπως και να το εκλάβει κάποιος, για δύο σημεία αναφοράς της κινηματογραφικής ιστορίας, που ακόμη κι αν φαντάζουν κάπως ξεθωριασμένα, σίγουρα τα παρακολουθεί κάποιος χωρίς να πλήξει.
Ένα τεράστιο βίντεο- κλιπ
Τίτλος ταινίας: «Trainspotting»
Σύνοψη: Μια παρέα πέντε νεαρών φίλων, στη βαλτωμένη Σκοτία ζητάει να ταράξει τα νερά. Πότε με ποτό και ναρκωτικά, πότε με παράνομες πράξεις, στο κυνήγι του εύκολου πλουτισμού, όλα μοιάζουν γοητευτικά, αλλά και πολύ «πρόσκαιρα»
Σκηνοθεσία: Ντάνι Μπόιλ
Παίζουν: Γιούαν Μακ Γκρέγκορ, Πίτερ Μιούλαν, Κέλι Μακ Ντόναλντ, Γουέιν Μπρέμνερ, Ρόμπερτ Καρλάιλ
Αυτός ο ξέφρενος ρυθμός των εικόνων, καθώς οι ήρωες του «Trainspotting» τρέχουν ή για την επιτυχία ή για τη σωτηρία τους, όσα χρόνια κι αν περάσουν, κάνουν τον θεατή να χορεύει στη θέση του. Χρησιμοποιούμε το συγκεκριμένο ρήμα, διότι η ροή αυτών των σκηνών ρυθμοδοτείται από εκπληκτικές, γνωστές και αγαπημένες μουσικές, έτσι που το σύνολο της ταινίας να συνθέτει ένα βίντεο- κλιπ εποχής. Και φεύγοντας από την κινηματογραφική αίθουσα, μας συνοδεύει αυτός ο ρυθμός στο σπίτι, αλλά και το μνημειώδες σάουντρακ, από τα σημαντικότερα στο είδος του. Εντάξει, δεν πρόκειται για πρωτότυπα τραγούδια, αλλά για χρήση ήδη γνωστών αποσπασμάτων, από ποπ και ροκ κομμάτια, αλλά αυτό δεν μειώνει την αξία της εικονογράφησής τους και κυρίως το ντουπ -ντουπ, πάνω στο οποίο κυλούν οι σκηνές.
New Order, Primal scream, Ίγκι Ποπ, Λου Ριντ είναι μερικοί από τους σταρ, οι οποίοι «δανείζουν» τα τραγούδια τους στα χέρια του σπουδαίου μοντέρ Μοσαχίρο Μουρακάμπο, ώστε να τα σφυρηλατήσει με μοναδική τέχνη, να πάρουν φωτιά η μονταζιέρα και η οθόνη. Μαζί τους ο θεατής, ο οποίος σίγουρα θα κρατήσει στη μνήμη του, για πολλά χρόνια, δύο τουλάχιστον σκηνές, αυτήν της καταδίωξης των ηρώων και της απεξάρτησης του ενός από αυτούς από την ηρωίνη. Θα τρέξει μαζί με τους πρωταγωνιστές, θα βουτήξει στον τρομακτικό παροξυσμό τους, θα νιώσει για λίγο τη δυνατότητα του σινεμά να τον φιλοξενεί σε εμπειρίες άγνωστες. Ίσως σε καμιά άλλη περίπτωση να μην υπήρξε τόσο επιτυχημένη κινηματογράφηση της παραίσθησης, όσο στο «Trainspotting». Το φλερτ με τον κίνδυνο, που μόνον ο κινηματογράφος μπορεί να χαρίσει.
Είναι γεγονός πως οι ήρωες της ταινίας τρέχουν, πίνουν, μεθάνε, στο κυνήγι της πρόσκαιρης επιτυχίας. Η Σκοτία του 1996 αποδεικνύεται πολύ στενάχωρη για τα όνειρά τους και τη δεδομένη ευφυία τους. Άγνωστοι στα χρόνια εκείνα ο Γιούαν Μακ Γκρέγκορ, η Κελι Μακ Ντόναλντ, ο Ρόμπερτ Καρλάιλ κουβαλούν οι ίδιοι την ορμή της φιλοδοξίας, αποδίδοντάς τους ρόλους σχεδόν ντοκιμαντερίστικα. Δίχως υπόκριση, σα να ζουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους. Βάζουν μπρος τη μηχανή του μυαλού τους και τρέχουν…με χίλια για ότι μπορεί να φαντάζει γοητευτικά εύκολο και επικερδές. Μπορεί, εντέλει, όλα να καταλήγουν στο κενό (ή έστω σε ένα αναγκαίο ευτυχές «συμμάζεμα»), αλλά προλαβαίνει κανείς να ταυτιστεί και να ζήσει μαζί με τους ήρωες. Αυτό είναι και το επίτευγμα της ιστορικής, στο είδος της, ταινίας, κι αν όλα σήμερα μοιάζουν ψευδαισθητικά γρήγορα, το «Trainspotting» αποδεικνύει πως το πραγματικά ταχύ μέσο για να ταξιδέψει κάποιος στον χρόνο είναι ο κινηματογράφος. Το τότε της Σκοτίας του 1996 δεν απέχει πολύ από το σήμερα των άδειων επιδιώξεων. Τουλάχιστον, οι εικόνες εκείνης της εποχής κουβαλούν αυθεντική ένταση και όχι διαδικτυακή καθήλωση.
Αξιολόγηση: *** 1/2
Το σκάνδαλο «Γουότεργκεϊτ» ως πολιτικό θρίλερ
Τίτλος ταινίας: «Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου»
Σύνοψη: ουσιαστικά, η ταινία καταγράφει τα όσα συνέβησαν γύρω από το γνωστό σκάνδαλο «Γουότεργκεϊτ», το οποίο έριξε την κυβέρνηση Νίξον, το 1972. Δύο δημοσιογράφοι γίνονται αποδέκτες μιας πληροφορίας για τον πραγματικό χαρακτήρα μιας υποτιθέμενης κλοπής, στα γραφεία ενός κόμματος. Τότε αρχίζει και ξετυλίγεται ένα νήμα, που οδηγεί σ’ ένα τεράστιο πολιτικό σκάνδαλο.
Σκηνοθεσία: Άλαν Τζ. Πάκουλα
Παίζουν: Ρόμπερτ Ρέντφορντ, Ντάστιν Χόφμαν, Τζέισον Ρόμπαρτς, Τζακ Γουόρντεν
Όταν μιλάμε για τον Άλαν Τζ. Πάκουλα, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι αναφερόμαστε σε μια από τις σημαντικότερες κινηματογραφικές υπογραφές των σέβεντις, που τότε τουλάχιστον θεωρούνταν πρωτοπόρες. Το «Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου», λοιπόν, έρχεται μετά το «Klute» (ελληνικός τίτλος «Η εξαφάνιση») του 1971 και το «Parallax view» του 1974. Έτος παραγωγής του φιλμ το 1976, αλλά τα γεγονότα στα οποία αναφέρεται εξελίσσονται στο 1972. Πρόκειται για το γνωστό σκάνδαλο «Γουότεργκεϊτ», το οποίο στοίχισε την πτώση της κυβέρνησης Νίξον πριν από την ολοκλήρωση της τετραετούς θητείας της. Είναι η μόνη περίπτωση στην πολιτική ιστορία των ΗΠΑ που συνέβη κάτι ανάλογο και η αποκάλυψη του σκανδάλου οφείλεται σε δύο δημοσιογράφους της «Washington Post», τον Μπομπ Γουντγουόρντ και τον Καρλ Μπέρνστιν. Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ και ο Ντάστιν Χόφμαν είναι αυτοί που αναλαμβάνουν τις συγκεκριμένες ερμηνείες και αφήνουν το στίγμα τους, θυμίζοντας πως τα χρόνια εκείνα μοιάζουν να τους…ανήκουν. Μαζί τους ο Τζέισον Ρόμπαρτς, ως αρχισυντάκτης, σίγουρα εφάμιλλος, αν όχι και καλύτερος στον ρόλο του.
Όλοι αυτοί μαζί, «ακολουθούν το χρήμα» (το γνώριμο «Follow the money» γεννήθηκε για την περίπτωση), κάτω από την καθοδήγηση ενός πληροφοριοδότη, που χρόνια αργότερα αποκαλύφθηκε πως επρόκειτο για πράκτορα του FBI. Αυτές οι συναντήσεις με το αποκαλούμενο «Deep throat» (το «Βαθύ λαρύγγι») στο ημίφως ενός υπόγειου γκαράζ, αποτελούν και τις καλύτερες στιγμές της ταινίας, τουλάχιστον κινηματογραφικά. Η φωτογραφία του Γκόρντον Γουΐλις αποδίδει τις σκηνές, έτσι που να μοιάζουν με μυστικιστική τελετουργία. Όπως και τις εικόνες των γραφείων της εφημερίδας τις φωτίζει με την ψύχρα του τεχνητού φωτός, από τις λάμπες φθορίου. Κατά τα άλλα, ο Πάκουλα στήνει αυτό που θα ονομάζαμε πολιτικό θρίλερ, στην πιο κλασική του εκδοχή.
Ο αγώνας των δύο δημοσιογράφων για το αποκαλυπτικό ξεσκέπασμα της υπόθεσης, κόντρα σε ό,τι το περιβάλλον υπαγόρευε, έμεινε στην ιστορία της δημοσιογραφίας ως ένα από τα λαμπρότερα παραδείγματα του «ψυχή της αλήθειας είναι η δημοσιεύση». Στην εξιστόρηση και στο ξετύλιγμα της δεν έχουμε ιδιαιτέρως πρωτότυπες επιλογές, ο Πάκουλα εδώ μένει στην ούτως ή άλλως συναρπαστική δομή της ιστορίας αυτής καθεαυτής. Πόσο περισσότερο, που πέντε χρόνια πριν είχε προηγηθεί η αριστουργηματική «Συνομιλία» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, που εκτός των άλλων αποδείχθηκε προφητική. Στο «Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου» δεν έχουμε το ανάλογο σκηνοθετικό ρίσκο, τον παροξυσμό της παρακολούθησης, αλλά μια τυπική πορεία προς την τελική δικαίωση. Ωστόσο, υπάρχει κάτι που ασφαλώς διεκδικεί Όσκαρ πρωτοτυπίας, το οποίο και κατέκτησε: η ηχητική μπάντα. Φτιαγμένη από ήχους πλήκτρων γραφομηχανής, φωνές και ψιθύρους γραφείων, τηλέφωνα και παγωμένες σιωπές και απότομη ρήξη τους, ασφαλώς αποτελεί τη σημαντικότερη κινηματογραφική αρετή του φιλμ. Μαζί επιβραβεύθηκαν με Όσκαρ η καλλιτεχνική διεύθυνση, το διασκευασμένο σενάριο και ο β’ ανδρικός ρόλος, αλλά όλα αυτά είναι δευτερεύοντα. Ο πυρετός μιας εφημερίδας είναι οι ήχοι της και μιας αποκάλυψης είναι η σιωπή η οποία τη συνοδεύει. Αυτό το ζευγάρι μένει σίγουρα ζωντανό στην ταινία, ακόμη και σήμερα, πενήντα χρόνια μετά.
Αξιολόγηση: ***
Διαβάστε επίσης:
«Theo of Golden»: Στα σκαριά χολιγουντιανή μεταφορά του best seller με πρωταγωνιστή τον Tom Hanks
«Without Blood»: Η Salma Hayek ψάχνει εκδίκηση στη νέα ταινία της Angelina Jolie (video)
Πέθανε ο τραγουδιστής και λυράρης Στάθης Παρχαρίδης – Από τις σημαντικότερες μορφές της ποντιακής μουσικής
Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
