Τζένη Καζάκου: Έχουν μια θλίψη τα μάτια μου, έχω πονέσει πολύ στη ζωή μου από διαφορετικούς παράγοντες

Στις δύσκολες εμπειρίες που έχει βιώσει στη ζωή της, αλλά και στην προσπάθειά της να διαχειριστεί όσα κουβαλά μέσα της, αναφέρθηκε η Τζένη Καζάκου, δηλώνοντας χαρακτηριστικά πως «έχει πονέσει πολύ».

Η ηθοποιός παραχώρησε συνέντευξη στο περιοδικό «ΟΚ!» μιλώντας για τα βιώματα που έχουν διαμορφώσει την προσωπικότητά της, αλλά και για όσα έχει χρειαστεί να διαχειριστεί μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Η κόρη του Κωνσταντίνου Καζάκου και της Τάνιας Τρύπη αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στο γεγονός ότι από μικρή βρέθηκε αντιμέτωπη με τη δημοσιότητα της οικογένειάς της και τις συγκρίσεις με τη γιαγιά της, Τζένη Καρέζη. Παράλληλα, εξήγησε πώς ήταν τα παιδικά της χρόνια μετά τον χωρισμό των γονιών της και η σχέση που ανέπτυξε με τη μητέρα της.

Η Τζένη Καζάκου σχολίασε την εικόνα που αποτυπώνεται στο βλέμμα της, ενώ μοιράστηκε και την αίσθησή της ότι κουβαλά μέσα της μια βαθύτερη θλίψη. Όπως εξήγησε, έχει βιώσει δύσκολες καταστάσεις σε διαφορετικές περιόδους της ζωής της:  «Φαίνεται σαν κάτι να κουβαλάω ε; Έχουν μια θλίψη τα μάτια μου. Κοίταξε, έχω πονέσει πολύ στη ζωή μου, από διαφορετικούς παράγοντες και σε πολλά επίπεδα. Κανένας ποτέ δεν ξέρει τι σταυρό κουβαλάει ο άλλος. Παλεύω πολύ μέσα μου για να ησυχάσω αυτό το κομμάτι του εαυτού μου. Κάνω και ψυχοθεραπεία, θεωρώ το καλύτερο δώρο που μου έχω κάνει ποτέ. Θέλω αυτούς τους δαίμονες μέσα μου να τους καταλάβω καλύτερα, να τους αγαπήσω, για να μη μου δημιουργούν προβλήματα στην καθημερινότητά μου».

Μιλώντας για το πώς βίωσε από μικρή την αναγνωρισιμότητα της οικογένειάς της και τα σχόλια που άκουγε για την εμφάνισή της, θυμήθηκε: «Θυμάμαι να είμαι μικρή στον δρόμο, να μας σταματάνε άνθρωποι, να με κοιτάνε και να λένε: “Εντάξει, όμορφη είναι, αλλά δεν πήρε τα μάτια της γιαγιάς της”. Ήταν πολύ δύσκολο για μένα να τα ξεφορτωθώ όλα αυτά από πάνω μου και να πω: “Είμαι εγώ, η Τζένη. Δεν είμαι η γιαγιά μου σε άλλη εποχή”».

Όσο για την περίοδο μετά  τον χωρισμό των γονιών της είπε: «Έμαθα να ζω αυτόνομα από αρκετά μικρή, αλλά με πολλή φροντίδα από τη μαμά μου, με πολλή συζήτηση και αμοιβαίο σεβασμό. Είμαστε και φίλες πολύ, αλλά είμαστε και μάνα – κόρη. Τη θυμάμαι να ξυπνάει στις 6 το πρωί, να μαγειρεύει για να έχουμε φαγητό στο σπίτι, να μας πηγαίνει στο σχολείο, να συνεχίζει με τα δικά της και να επιστρέφει μετά, αν είχε κενό μια-δυο ώρες, για να είμαστε μαζί. Όπου και να βρισκόταν, πάντα ο νους της ήταν σε εμάς. Δεν ξέρω πώς το διαχειριζόταν η ίδια, αλλά ακόμη και αν έλειπε τρεις μήνες περιοδεία, ουσιαστικά ήταν εδώ».

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ