Farewell, horror movies 2026 # 1 [ΣΙΝΕΜΑ]

Η λίστα με τις ταινίες τρόμου, η οποία για μια ακόμα φορά κατά το δυνατόν αποδομεί την αξιολογική παράμετρο και εστιάζει στο στοιχείο της ανασκόπησης, κάνει τη φετινή εμφάνισή της νωρίτερα. Αυτό διότι λίγο πριν τα μέσα της χρονιάς ο αριθμός των ταινιών που σταδιακά συμπεριλαμβάνονταν σε αυτήν ήταν τέτοιος που προοιώνιζε ένα αρκετά εκτεταμένο αφιέρωμα, το οποίο κρίθηκε ορθότερο να γίνει σε δύο μέρη. Το παρόν είναι το πρώτο, στο οποίο κατανέμονται στις τρεις δεδομένες κατηγορίες με τίτλους “Don’t Believe the Hype“, “Not Bad” και “Worth Watching” οι ταινίες που προβλήθηκαν στο πρώτο εξάμηνο του 2026.

Αξιολογώντας επιγραμματικά το πρώτο μισό της χρονιάς, μπορεί κάποιος να παρατηρήσει ότι χαρακτηρίζεται από μια ελαφρά μείωση των “Worth Watching” ταινιών “τρόμου” (κατά τον ατυχή, πλην όμως καθιερωμένο χαρακτηρισμό). Άνοδος παρουσιάζεται στις περιλαμβανόμενες στην ενδιαφέρουσα κατηγορία “Don’t Believe the Hype” ταινίες, όπου συναντάμε μερικά πολλά υποσχόμενα φιλμ που για διάφορους λόγους δε δικαίωσαν τις προσδοκίες ή τις διαφημιστικές καμπάνιες τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τελικά δεν προτείνονται για παρακολούθηση (με κάποιες εξαιρέσεις, που εύκολα θα αντιληφθείτε). Τέλος, υπάρχει και η κατηγορία “Not Bad“, με τις ταινίες που υποδηλώνει το ευρύτερο νόημα, παρά η κυριολεξία, της εύγλωττης αυτής βρετανικής φράσης.

Αν θέλετε να δώσετε μια διαφορετική νότα στις φετινές καλοκαιρινές νύχτες, σας προτείνουμε να τηλεφωνήσετε στον κύριο Λούτσιο Φούλτση για να κάνετε κράτηση στο Σπίτι Δίπλα στο Κοιμητήριο που νοικιάζει. Το όχι και τόσο ευάερο και ευήλιο δροσερό υπόγειό του μοιάζει ιδανικό για να εξαντλήσετε τη λίστα με τις παρακάτω ταινίες. Κι αν τύχει να χρειαστείτε κάτι, είμαι σίγουρος ότι θα πεταχτεί ξαφνικά ο κρυμμένος στις σκιές Dr. Freudstein για να σας το προσφέρει…

“Don’t Believe the Hype”

28 Years Later: The Bone Temple

Εξαρχής γνωρίζεις ότι εδώ δεν υπάρχει Danny Boyle και στηρίζεις τις όποιες ελπίδες σου στο ότι η Nia DaCosta (αλήθεια τώρα;) θα καταφέρει να χωρέσει στα παπούτσια του. Μετά σκέφτεσαι ότι -δε μπορεί- αφού το σενάριο γράφτηκε και πάλι από τον Alex Garland, κάτι θα αξίζει (κλαψ…), ενώ σαν όαση στην ακατανόητα υπερβολική splatter και αποκρυφιστική οπτική που δεν εξυπηρετεί την πλοκή, υπάρχουν πάλι και ο Ralph Fiennes και ο μακράν κορυφαίος Alfie Williams. Να όμως που πέφτεις μεγαλειωδώς έξω…

We Bury the Dead

Εντάξει, κατά κάποιον τρόπο είναι παντελώς αδύνατο να μη σου αρέσει (πολύ) μια ερμηνεία της Daisy Ridley, ούτε ίσως να σε απογοητεύσει ο Brenton Thwaites. Το «πρόβλημα» όμως εδω είναι ο Zak Hilditch, όχι ως σκηνοθέτης, αλλά ως σεναριογράφος, που πάνω σε ένα δυστοπικό ζόμπι καμβά κεντά με έντονα χρώματα (μόνο) τη… μητρότητα. Μείνατε άναυδοι, ε; Κι εγώ…  

Scream 7

Τώρα, θα μου πεις για ποιο hype μιλάς, ύστερα από τέτοιο “ξεχείλωμα”; Κι όμως, υπήρχε και γι’ αυτό, αφού η έβδομη (και ελπίζω τελευταία) Τσιρίδα ανατέθηκε στις εργοστασιακές ρυθμίσεις του Screamologist Kevin Williamson, της ανέκαθεν συμπαθούς Neve Campbell και του φιλαρακίου Courteney Cox, αλλά δυστυχώς ο κύριος ρόλος της θυγατέρας δόθηκε στην Isabel May. Μέχρι το πρώτο τρίτο της διάρκειας λες άνετα πως κάτι καλό γίνεται εδώ, αλλά σύντομα αλλάζεις γνώμη, ενώ στο φινάλε γελάς από οίκτο με (δεν είναι σπόιλερ, αλλά κατεστημένο) τη μία από τους Ghostface. Ένα (καρα)splatter από μόνο του δε μπορεί να φέρει την άνοιξη.

The Strangers: Chapter 3

Κι εδώ ισχύει αυτούσια η πρώτη πρόταση του Scream 7. Το hype έπνεε τα λοίσθια, κι όμως υπήρχε (αν και όπου ακούς τριλογίες, καλύτερα στρίβε δια της διαλύσεως του αρραβώνος) λόγω της προϊστορίας, της Madelaine Petsch και του Richard Brake που υποτίθεται ότι εδώ θα ανέβαζε τα credits (ναι, καλά…). Βάλε τώρα και την απόφαση του Renny Harlin να πεθαίνουν εξευτελιστικά απλά και χωρίς την παραμικρή αντίσταση οι μέχρι τώρα… απέθαντοι, τους μούφα συναισθηματισμούς του αδίστακτου Scarecrow με μουσική υπόκρουση το “Nights in White Satin” (γιατρέ μου, γιατί άραγε η “λύσσα” για ανέμπνευστη καινοτομία “never reaches the end“;), αλλά και τη μεταστροφή της Maya και νιώθεις πως είσαι εσύ ο τεσεκουρωμένος πρώην επιζών.

Obsession

Υπερεκτιμημένη από το κοινό και τους κριτικούς κλασική περίπτωση ενδιαφέρουσας (όχι πάντως πρωτότυπης) σεναριακής ιδέας, που αδικείται κυρίως από την εξέλιξη της πλοκής και όχι τόσο τη σκηνοθεσία του νεαρού σεναριογράφου και σκηνοθετη Curry Barker. Δυνατό χαρτί αποτελεί η ερμηνεία της Inde Navarrette, ενώ καλή κατά διαστήματα είναι η παρουσία του Michael Johnston. Πώς το λέγανε αυτό; Προσέξτε τι εύχεστε; Ακριβώς έτσι. Άρα, καλή θέαση!

Backrooms

Δυστυχώς, ο άγραφος κανόνας που λέει ότι δεν είναι ενδιαφέρουσες οι ταινίες του φανταστικού κινηματογράφου που θεωρούνται ως αξιόλογες από σινεφίλ κριτκούς, επιβεβαιώνεται ακόμα μια φορά. Η δραματικά αργή εξέλιξη της πλοκής της διθυραμβικά επαινεθείσας τηλεοπτικής σειράς που έγινε ταινία, δε σώζεται ούτε από το εν μέρει σεναριακό twist, ούτε από τον έμπειρο Chiwetel Ejiofor, ούτε φυσικά από τη σκηνοθετική ματιά του νεαρού πολυδιαφημισμένου (δεν είπα -ακόμα- υπερεκτιμημένου) Kane Parsons. Κλασική ταινία που εξαρχής, παρά το μυστήριο, γνωρίζεις τι δε θα γίνει, όπως και το ότι είναι προορισμένη να μην κερδίσει τους φίλους του φανταστικού κινηματογράφου.

“Not Bad”

Return to Silent Hill

Φτιαγμένη όχι αποκλειστικά για τους φανς του franchise, αλλά… τελικά προορισμένη μόνο γι’ αυτούς. Εγγυάται ο σκηνοθέτης Christophe Gans που είχε υπογράψει και το κορυφαίο όλων του 2006, αν και με τέτοιο φινάλε οι “κολλημένοι” θα ξαφνιαστούν. Μπορούσε όμως να γίνει κάτι καλύτερο χωρίς τη Rhada Mitchell; Ε, δε μπορούσε… Φτάνει όμως ο video game βηματισμός, οι κλειστοφοβικές σκηνές και το βαρύ κι ασήκωτο σκοτάδι μέσα στις στάχτες; Ναι, είναι η απάντηση, ειδικότερα αν είσαι φαν. Έτσι λοιπόν, κι αν είσαι φαν, μην το φοβάσαι!

The Housemaid

Καταρχάς, το λες ένα “ωχ” με το που βλέπεις διάρκεια μεγαλύτερη των δύο ωρών και το ξαναλές (να πω καλύτερα “ξαναλέω”;) βλέποντας ότι πρωταγωνιστεί η Sydney Sweeney. Κι όμως διαπιστώνεις ότι: αυτή παίζει (ποιος είπε “πάλι”;) αρκετά καλά, η Amanda Seyfried παίζει ακόμα καλύτερα, η κομματάκι splatter ιστορία έχει (αναμενόμενες) υπερβολές, οι ανατροπές που εξαρχής διαισθάνεσαι κρατάνε την ταινία ζωντανή και το τέλος σε κάνει να χαμογελάσεις. Ε, δεν είναι αρκετά αυτά;  

Primate

Οικόσιτος χιμπαντζής κολλάει λύσσα και τα παίρνει στο κρανίο παραδίδοντας μαθήματα splatter, δια χειρός του -να και μια προοικονομία, για το καλό- έμπειρου στο υγρό στοιχείο Johannes Roberts (“47 Meters Down“). What you think is what you get, με κλασικές υπερβολές, καλές κοριτσίστικες ερμηνείες από τις έμπειρες Johnny Sequoyah και Jess Alexander, αλλά και up beat μουσική στις δολοφονίες, κατά το αξεπέραστο πρότυπο των giallo και ιδίως του Dario Argento, ο οποίος -μεταξύ πολλών αριστουργημάτων- υπέγραψε το “Phenomena” που στην προκειμένη περίπτωση σίγουρα ο  Roberts είχε (τουλάχιστον) ως πηγή έμπνευσης.

Twisted

Ο Darren Lynn Bousman (“Saw II”, “Abattoir”, “Repo! The Genetic Opera“) στόχευσε το αδύνατον και έβαλε τα δυνατά του για να φτιάξει μια μοντέρνα εκδοχή του μυθικού “Re–Animator” (1985), αλλά χωρίς την ιστορία του H.P. Lovecraft. Το στοίχημα ήταν ο Djimon Hounsou (“Blood Diamond“) να ανταποκριθεί στον πιο-cool-πεθαίνεις (αν και, πεθαίνεις ούτως ή άλλως…) μύθο του Jeffrey Combs και η αρκετά βελτιωμένη Lauren LaVera (“Terrifier 2 & 3″, “The Well“) να παραβγεί με τη μοιραία Barbara Crampton, οπότε η όλη κατάσταση έμοιαζε με το να του ζητάς να τρέξει 100άρι με εκκίνηση από τα 120 μέτρα. Έδωσε όμως ένα έξυπνο twist στην τελευταία σκηνή, για να σου κλείσει πονηρά το μάτι, έχοντας βάλει ως προτελευταία εκείνη που είχες φτανταστεί ως επίλογο.

Whistle

Αν βρεις μέσα στο ατομικό ντουλαπάκι στο σχολείο σου μια περίεργη σφυρίχτρα από την εποχή των Αζτέκων, μη φυσήξεις μέσα της με τίποτα, διότι σίγουρα είναι καταραμένη. Τουλάχιστον έτσι είδαμε στην καλογυρισμένη ταινία του τρομολάγνου Corin Hardy (“The Nun“, “The Hallow“), που έχει μια διακριτική “Stranger Things” σκηνοθετική προσέγγιση, αλλά άνευρες ηθοποιούς με μόνη ίσως εξαίρεση την Ali Skovbye, αφού οι θεωρητικά πιο υποσχόμενες Sophie Nélisse (“The Book Thief“) και η super hero addict Dafne Keen… σφύριζαν κλέφτικα!  

The Strangers: Chapter 2

Η συνέχεια του Chapter 1 δεν ολοκλήρωσε το μαραθώνιο, προλέγοντας ότι σύντομα ερχόταν και το τρίτο μέρος, που αναφέρθηκε παραπάνω. Το Chapter 2 είναι γεμάτο από… αργοκίνητη δράση και καταδίωξη σε ρυθμούς χελώνας, με την Madelaine Petsch να κοσμεί το φιλμ που υπογράφει και πάλι ο Renny Harlin, ενώ ο κομβικός Richard Brake, που έχει παίξει μαζί με την Rosamund Pike και τον Dwayne Johnson στο σχεδόν cult “Doom” (2005), έμεινε στην απέξω, αφού επρόκειτο να δραστηριοποιηθεί περισσότερο στο επόμενο, όπως ήδη γνωρίζαμε από το ενσωματωμένο στην ταινία τρέιλερ. Κλασικό popcorn horror flick.      

Bodycam

Δύο αστυνομικοί σε περιπολία επιλαμβάνονται περιστατικού σε (ένα φαινομενικά) εγκαταλελειμμένο σπίτι και κατά λάθος ο ένας σκοτώνει έναν άντρα και ένα μωρό. Στην προαπάθειά τους να συγκαλύψουν τις ανθρωποκτονίες, συνειδητοποιούν ότι έχουν εμπλακεί σε υπερφυσικούς μπελάδες. Όχι υψηλού μπάτζετ τρομακτική ταινία του “διαβασμένου” Brandon Christensen (“Night of the Reaper“) με κάμποσες λήψεις αστυνομικής bodycam, όπως λέει και ο τίτλος, και κλειστοφοβική ένταση.

This Is Not a Test

Αν είστε φαν των post–apocalyptic zombie ταινιών, οι οποίες έχουν έντονο “ψυχαναλυτικό” χαρακτήρα, τότε μπορείτε να δείτε την ταινία αυτή του Adam MacDonald, που έχει ως ατού την Olivia Holt (“Heart Eyes“) και λιγάκι τον Froy Gutierrez (“The Strangers: Chapter 1, 2″). Αν πάλι έχετε βαρεθεί το είδος, προσπεράστε την.

The Cure

Η Nancy Leopardi έφτιαξε μια posh με όχι και τόσο γρήγορη εξέλιξη πλοκής ταινία, η οποία έχει ελαφρώς -είπα, ελαφρώς- ασυνήθιστο σενάριο και συμπαθητικές ερμηνείες από τις νεαρές Samantha Cochran (“V/H/S/Halloween“) και Sydney Taylor, αλλά και της στυλάτης Ashley Greene (όλων των “Twilight “- χα, χα, αλήθεια περιμένατε να δείτε στη θέση της την Kristen Stewart;), που είχε ως καλύτερη στιγμή τη ματιά που έριξε από τη θέση του συνοδηγού προς το πίσω κάθισμα. Αν είχε και σάουντρακ τραγούδια των The Cure, θα ανέβαζε σίγουρα τις μετοχές της.

Hokum

Ο Damian McCarthy μας απέδειξε με το “Oddity” πως γνωρίζει καλά τον τρόπο να φτιάξει μια ατμοσφαιρική ταινία και το επανέλαβε (κάπως πιο άνευρα) με το κλειστοφοβικό “Hokum“. Ο Adam Scott κράτησε αξιοπρεπώς τον όχι και τόσο απαιτητικό πρωταγωνιστικό ρόλο μιας slow burning ταινίας που θα αρέσει περισσότερο στους μέτριας έντασης horror lovers. 

“Worth Watching”

The Mortuary Assistant

Πόσον καιρό έχετε να δείτε μια ταινία που να σας κρατά στην “τσίτα” συνεχώς; Α, και να είναι (πολύ) τρομακτική, (πολύ) ατμοσφαιρική, αλλά και (πολύ) τσαχπίνικη, αγνοώντας σκόπιμα και επιδεικτικά τις άπειρες ευκαιρίες για απανωτά jump scares και διαλέγοντας το “δύσκολο” τρόπο να σας υποβάλλει; Proceed with your own care, λοιπόν, εκτός κι αν είστε λάτρεις του είδους, οπότε πέσετε πάνω της με τα μούτρα! Μεγαλουργεί ο κατά βάση μικρομηκάς Jeremiah Kipp, έχοντας στο πλευρό του την αξιοπρεπέστατη Willa Holland. Και, ναι, μάλλον όλοι τους έχουν παίξει το video game.

Psycho Killer

“…qu’est-ce que c’est? / Fa-fa-fa-fa, fa-fa-fa-fa-fa, fa, better / Run, run, run, run, run, run, run away”. Πλην όμως, στην προκειμένη περίπτωση τρέξεις δεν τρέξεις θα σε φτάσει και δε θα έχεις καλά ξεμπερδέματα, εκτός κι αν είσαι η (πάντα) εξαιρετική Georgina Campbell (Barbarian). Ο έμπειρος σκηνοθέτης Gavin Polone (“8MM“, “Drop Dead Gorgeous“) κάνει στο πρώτο μισό της ταινίας υποδειγματική δουλειά, αλλά στο δεύτερο ελαφρώς προδίδεται από την υποτονική κορύφωση, κυρίως λόγω του σεναρίου του Andrew Kevin Walker (“Seven“, “Sleepy Hollow“), που έχασε μέρος της όμορφα ως τότε χτισμένης εξέλιξης της πλοκής του. Θετικές είναι και οι ερμηνείες του James Preston Rogers και του “κουρδιστού πορτοκαλή” μάγου μούφα σατανιστή Malcolm McDowell. 

Ready or Not 2: Here I Come

Το δίδυμο των Matt Bettinelli–Olpin και Tyler Gillett επανέρχεται με το δεύτερο μέρος και τα καταφέρνει, αν όχι καλύτερα, εξίσου καλά. Η Samara Weaving είναι σταθερά απολαυστική, αλλά πιάνει ταβάνι όταν κάνει γκριμάτσες, το χιούμορ είναι ερεβώδες και σπιρτόζικο, υπάρχουν πολλές splatter σκηνές, ενώ για πασπάλισμα υπάρχουν οι Elijah Wood (τελικά, αυτός έχει μαγνήτη στα έργα με δαχτυλίδι) και David Cronenberg. Η σεναριακή βάση είναι ή ίδια, αλλά εμπλουτισμένη με μία αδερφή στο ρόλο των δύο πλέον κυνηγημένων, που βάζει αλατοπίπερο στο σενάριο.   

Undertone

Μα καλά, είναι δυνατόν μυλαίδη ένας “θεατρικός μονόλογος” (άντε με λίγες τηλεφωνικές προσθήκες) να κρατήσει το ενδιαφέρον σου (σχεδόν) αμείωτο και τα νεύρα σου (σχεδόν) τεντωμένα επί μιάμιση ώρα; Πλάκα μου κάνεις; Κι όμως! Αν η μοναδική ηθοποιός και εν προκειμένω podcaster (εκτός της ετοιμοθάνατης και ως εκ τούτου αμίλητης μητρός) είναι η Σερβικής καταγωγής (εξ ου και τα αρχικά “ΜΡ – ΘΥ” στην εικόνα της Παναγίας) Nina Kiri (“The Handmaid‘s Tale“) και σκηνοθέτης ο πρωτάρης και ταυτόχρονα οιονεί maître στον τρόμο Ian Tuason, ναι, είναι και παραείναι.

Lee Cronin‘s The Mummy

Αν δε διαιωνιζόταν αυτή η “κατάρα” της τουλάχιστον δίωρης διάρκειας αρκετών σύγχρονων ταινιών, τότε θα βλέπαμε καλύτερο κινηματογράφο. Τάδε έφη Ζαρατούστρα. Στο νέο πόνημα του κυρίου “Evil Dead Rise” αυτό αποτελεί το ένα από τα δύο μικρά ψεγάδια, ενώ το άλλο σχετίζεται με την αποσπασματική έλλειψη ποιοτικού χιούμορ, που θα δικαιολογούσε το spree πριν τους τίτλους τέλους. Κατά τα πολύ ενδιαφέροντα λοιπά, έχουμε εξαιρετική σκηνοθετική προσέγγιση που θα λατρέψουν οι φίλοι του είδους, (και πάλι) πολύ καλές ερμηνείες από παιδιά μονοψήφιας ηλικίας, δυνατές splatter σκηνές, υποβλητικές λήψεις και την May Calamawy που δε θα εκτιμήσουν μόνο οι πολεμοχαρείς των ημερών μας.