Ο Λουίζ Κάρλος Μπαρέτο, μία από τις σημαντικότερες και πιο επιδραστικές προσωπικότητες στην ιστορία του βραζιλιάνικου κινηματογράφου, πέθανε τα ξημερώματα της Τετάρτης 22 Ιουλίου στο Ρίο ντε Τζανέιρο, σε ηλικία 98 ετών.
Ο σπουδαίος παραγωγός, σκηνοθέτης και διευθυντής φωτογραφίας νοσηλευόταν στο νοσοκομείο Copa Star, στην Κοπακαμπάνα. Σύμφωνα με βραζιλιάνικα μέσα ενημέρωσης, αντιμετώπιζε πνευμονία, η οποία είχε προκαλέσει σοβαρή λοίμωξη του αναπνευστικού.
Ο πρόεδρος της Βραζιλίας, Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, κήρυξε τριήμερο εθνικό πένθος προς τιμήν του, αναγνωρίζοντας τη μεγάλη προσφορά του στον πολιτισμό της χώρας. Το σχετικό προεδρικό διάταγμα αναφέρεται στον Μπαρέτο ως φωτογράφο, παραγωγό και σκηνοθέτη του βραζιλιάνικου κινηματογράφου.
Η περιπέτεια της υγείας του
Η κατάσταση της υγείας του είχε επιβαρυνθεί σημαντικά μετά από ατύχημα που υπέστη τον Μάρτιο του 2024 στη Φορταλέζα, όπου είχε ταξιδέψει για εκδηλώσεις προς τιμήν του. Μετά την πτώση υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση, ενώ, σύμφωνα με την οικογένειά του, είχε μείνει παραπληγικός.
Γνωστός στη Βραζιλία με το προσωνύμιο «Barretão», ο Μπαρέτο συνέδεσε το όνομά του με περισσότερες από έξι δεκαετίες κινηματογραφικής δημιουργίας. Υπήρξε μία από τις κινητήριες δυνάμεις του Cinema Novo, του πρωτοποριακού κινήματος που ανανέωσε ριζικά τον βραζιλιάνικο κινηματογράφο από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, αναδεικνύοντας τις κοινωνικές και πολιτικές αντιθέσεις της χώρας.
Από το φωτορεπορτάζ στο Cinema Novo
Ο Λουίζ Κάρλος Μπαρέτο γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1928 στο Σομπράλ, στην πολιτεία Σεαρά της βορειοανατολικής Βραζιλίας. Μετακόμισε στο Ρίο ντε Τζανέιρο σε ηλικία 19 ετών και άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος και φωτορεπόρτερ στο περιοδικό «O Cruzeiro», ένα από τα σημαντικότερα έντυπα της εποχής.
Η μετάβασή του στον κινηματογράφο τον έφερε κοντά σε κορυφαίους δημιουργούς, όπως ο Νέλσον Περέιρα ντος Σάντος και ο Γκλάουμπερ Ρόσα. Εργάστηκε ως διευθυντής φωτογραφίας στην ταινία «Vidas Secas» του Νέλσον Περέιρα ντος Σάντος, η οποία συμμετείχε στο Φεστιβάλ των Καννών το 1964, καθώς και στο «Terra em Transe» του Γκλάουμπερ Ρόσα, που διαγωνίστηκε στις Κάννες το 1967 και απέσπασε το βραβείο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου.
Η εταιρεία που έγραψε ιστορία
Το 1963 ίδρυσε μαζί με τη σύζυγό του, Λούσι Μπαρέτο, την εταιρεία παραγωγής L.C. Barreto. Κατά τη διάρκεια έξι δεκαετιών, η εταιρεία συμμετείχε σε περισσότερες από 80 κινηματογραφικές παραγωγές και συνέβαλε καθοριστικά στη διεθνή αναγνώριση του βραζιλιάνικου σινεμά.
Στη φιλμογραφία της περιλαμβάνονται εμβληματικές ταινίες όπως οι «Garrincha, Alegria do Povo», «A Hora e a Vez de Augusto Matraga», «Como Era Gostoso o Meu Francês», «Bye Bye Brasil», «Memórias do Cárcere» και «Dona Flor e Seus Dois Maridos».
Το «Dona Flor e Seus Dois Maridos», σε σκηνοθεσία του γιου του Μπρούνο Μπαρέτο, έγινε μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες του βραζιλιάνικου κινηματογράφου, προσελκύοντας σχεδόν 11 εκατομμύρια θεατές στη χώρα και ενισχύοντας τη διεθνή καριέρα της Σόνια Μπράγκα.
Οι δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ
Η οικογένεια Μπαρέτο βρέθηκε δύο φορές κοντά στο Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας. Το «O Quatrilho» του Φάμπιο Μπαρέτο ήταν υποψήφιο το 1996, ενώ δύο χρόνια αργότερα ακολούθησε το «O Que É Isso, Companheiro?», σε σκηνοθεσία Μπρούνο Μπαρέτο. Και οι δύο ταινίες είχαν παραχθεί από την L.C. Barreto με τη συμμετοχή του Λουίζ Κάρλος και της Λούσι Μπαρέτο.
Ο Λουίζ Κάρλος και η Λούσι Μπαρέτο απέκτησαν τρία παιδιά, την παραγωγό Πάουλα και τους σκηνοθέτες Μπρούνο και Φάμπιο. Ο Φάμπιο Μπαρέτο πέθανε το 2019, έπειτα από σχεδόν δέκα χρόνια σε κώμα εξαιτίας σοβαρού τροχαίου ατυχήματος.
Με τον θάνατο του «Barretão», ο βραζιλιάνικος κινηματογράφος αποχαιρετά έναν άνθρωπο του οποίου η διαδρομή ταυτίστηκε με την εξέλιξη, τις μεγάλες επιτυχίες αλλά και τον αγώνα για τη διεθνή καθιέρωση της εθνικής κινηματογραφίας της χώρας.
