Του Τάσου Δασόπουλου
Με διπλό στόχο οι πρόωρες αποπληρωμές σε GLF και δάνεια του EFSF, αφού, εκτός από το ότι θα επιτύχουν μείωση του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ, που θα παίξει ρόλο στην επόμενη αναβάθμιση της οικονομίας, θα βοηθήσουν και την εξομάλυνση των πληρωμών για λήξεις 75 δισ. που θα έχουμε από το 2033 μέχρι και το 2038.
Ως γνωστόν, ένας από τους στρατηγικούς στόχους που έχει τεθεί από πέρσι διά στόματος του υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, κ. Κυριάκου Πιερρακάκη, είναι μέχρι και το 2031, δέκα χρόνια πριν από τη λήξη του, η Ελλάδα να έχει εξοφλήσει το διμερές δάνειο ύψους 52,9 δισ. ευρώ με την Ευρωζώνη.
Η πρόωρη αποπληρωμή των 7 δισ. ευρώ, που θα γίνει τον επόμενο μήνα, δεν θα έχει ως στόχο να προπληρώσει κάποιες συγκεκριμένες δόσεις, αλλά συγκεκριμένα ποσά σε συγκεκριμένα χρόνια, ώστε να μειωθούν οι υποχρεώσεις για την εξυπηρέτηση του χρέους στο μέλλον. Το ίδιο και με το σχέδιο να αποπληρωθούν πρόωρα τα 3 δισ. ευρώ από το δάνειο των 110 δισ. ευρώ του EFSF που πήρε η Ελλάδα στο δεύτερο Μνημόνιο.
Απώτερος στόχος και των δύο κινήσεων είναι να ελαφρυνθεί η ροή των πληρωμών μετά το 2030, και ειδικότερα μετά το 2032, οπότε, με βάση τα σημερινά δεδομένα, η Ελλάδα θα πρέπει να αρχίσει να αποπληρώνει τα 90 δισ. τα οποία χρησιμοποίησε από τα 110 δισ. ευρώ του δανείου EFSF μαζί με τους τόκους ύψους 25 δισ. ευρώ, οι οποίοι, μαζί με το κεφάλαιο του δανείου, βρίσκονται αυτή την εποχή σε περίοδο χάριτος.
Εξυπηρέτηση χρέους 75 δισ. σε 6 χρόνια
Με βάση το χρονοδιάγραμμα λήξεων του δημόσιου χρέους, από το 2033 μέχρι και το 2038 το Ελληνικό Δημόσιο θα πρέπει να αποπληρώσει συνολικές υποχρεώσεις χρέους ύψους 75 δισ. ευρώ. Ειδικότερα, το 2033 θα πρέπει να αποπληρωθούν 17 δισ. ευρώ, το 2034 11 δισ. ευρώ, το 2035 15 δισ. ευρώ, το 2036 10 δισ. ευρώ, το 2037 13 δισ. ευρώ και το 2038 11 δισ. ευρώ. Όλες οι υποχρεώσεις αφορούν χρέη προς τον λεγόμενο “επίσημο” τομέα, και ειδικότερα τους ευρωπαϊκούς οργανισμούς από τους οποίους έχει δανειστεί η Ελλάδα σε καθένα από τα τρία προγράμματα διάσωσης της οικονομίας. Μέρος του χρέους αφορά το διμερές δάνειο των 52,9 δισ. ευρώ με τις χώρες της Ευρωζώνης, τα 90 δισ. ευρώ που πήραμε το 2012 από τον EFSF μπαίνοντας στο δεύτερο Μνημόνιο και τις πρώτες πληρωμές για το δάνεια των 86 δισ. ευρώ από τον ESM, όταν η Ελλάδα μπήκε στο τρίτο και τελευταίο Μνημόνιο. Το ΥΠΕΘΟ και ο ΟΔΔΗΧ αποφάσισαν ότι σε αυτήν τη φάση είναι χρήσιμο, εκτός από τη μείωση του χρέους, που παραμένει ο υπ’ αριθμόν ένα στόχος, να εξομαλυνθούν και οι πληρωμές σε χρόνια όπου συγκεντρώνονται υποχρεώσεις από τα υπόλοιπα χρόνια.
Η πλήρης επιστροφή στις αγορές
Αυτό απαιτεί, μεταξύ άλλων, η πλήρης επιστροφή της Ελλάδας στον δανεισμό από τις αγορές, με το χρέος να μεταφέρεται από τα χαμηλά σταθερά επιτόκια του επίσημου τομέα στον απευθείας δανεισμό από τις αγορές. Σήμερα, από τα 360,5 δισ. ευρώ του χρέους της Γενικής Κυβέρνησης, τα 210 δισ. ευρώ βρίσκονται στα χέρια του “επίσημου” τομέα. Σταδιακά, όμως, το ελληνικό χρέος θα “μεταφέρεται” από τα ευρωπαϊκά δάνεια με πολύ χαμηλά επιτόκια στα δάνεια των αγορών, τα οποία θα έχουν σίγουρα υψηλότερα επιτόκια. Για να γίνει αυτό χωρίς να αυξηθεί το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους, θα πρέπει να γίνουν παράλληλα τρία πράγματα:
– Το πρώτο είναι να μειωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ. Ως πρώτο σταθμό το ΥΠΕΘΟ έχει θέσει τη μείωση του χρέους κάτω από το 120% του ΑΕΠ έως το τέλος του 2029.
– Το δεύτερο είναι η χώρα να συνεχίσει την προσπάθεια για την αναβάθμιση της πιστοληπτικής της ικανότητας, ώστε οι αποδόσεις να κλειδώσουν σε χαμηλά επίπεδα, όπως συμβαίνει και στις περισσότερες από τις άλλες χώρες της Ε.Ε.
– Το τρίτο είναι τα ταμειακά διαθέσιμα, τα οποία στο τέλος του χρόνου θα συνεχίσουν να είναι περισσότερα από 30 δισ. ευρώ και θα πρέπει να μειωθούν σταθερά, αποπληρώνοντας τα δάνεια από την Ευρώπη τα οποία συνδέουν ακόμη την Ελλάδα με την εποχή των Μνημονίων.
