Το υπνωτιστικό θρίλερ του Όλιβερ Λάσε έρχεται στις ελληνικές αίθουσες μετά από μια ηχηρή παρουσία κατά την περίοδο των βραβείων και είναι σίγουρο πως θα σας σοκάρει.
Αν υπάρχει κάτι που μπορεί να μας προσφέρει η εποχή της ακατάπαυστης ροής πληροφορίας, αυτό είναι ένα καταφύγιο που μάλλον δε μας αξίζει. Οι μεγάλες και οι μικρές τραγωδίες μπορούν εύκολα να χαθούν στις αρχικές μας σελίδες και, αν κατά τύχη πέσουμε πάνω τους, μπορούμε απλώς να σκρολάρουμε παρακάτω, σε ένα βίντεο με γάτες ή σε μια ταινία του Netflix τεμαχισμένης σε πενήντα μέρη, με μια αυτοματοποιημένη φωνή να μας περιγράφει τα τεκταινόμενα. Στο “Sirāt” του Όλιβερ Λάσε, σε μια κατάσταση παγκόσμιου χάους που θυμίζει ανησυχητικά τη δική μας, οι πρωταγωνιστές αναζητούν αυτό το καταφύγιο σε μια ζωή μακριά από την καθημερινότητα όπως την ξέρουμε: ως νομάδες μέσα στην έρημο, κυνηγώντας το ένα τέκνο πάρτι μετά το άλλο.
Αυτή την παρέα από ρέιβερ συναντά ο Λούις (Σέργκι Λόπεζ) μαζί με το γιο του Εστεμπάν (Μπρούνο Νιούνες Αρχόνα), αναζητώντας τη Μαρίνα, τη χαμένη κόρη του με την οποία έχει να επικοινωνήσει μήνες. Όταν μαθαίνει για ένα ακόμη πάρτι που λαμβάνει χώρα βαθιά μέσα στη μαροκινή έρημο, αποφασίζει να ακολουθήσει τους τέσσερις “κυνηγούς της φάσης” σε μια επικίνδυνη διαδρομή, ελπίζοντας πως θα τη βρει εκεί. Η έρημος θα επηρεάσει ολόκληρη την ετερόκλητη ομάδα με τρόπους που κανείς τους δεν έχει φανταστεί.
Υπάρχει ίσως κάτι να ειπωθεί για την επουλωτική δύναμη της τέχνης και ειδικά της μουσικής. Ακόμη και ο μεσήλικας Λούις, αρχικά ανεπηρέαστος από τη γοητεία της τέκνο, βρίσκει τελικά στο ρυθμικό της μοτίβο μια απρόσμενη ηρεμία, ή, τουλάχιστον, μια παύση από τη σκληρή πραγματικότητα.
Η αλήθεια είναι πως το μεθυστικό και, στην αρχή, σχεδόν στατικό σύμπαν του Λάσε δε μας παρουσιάζεται ως ένας χώρος προστατευμένος, αλλά περισσότερο ως μια καταιγίδα που θα ξεσπάσει από στιγμή σε στιγμή.
Ενώ, λοιπόν, οι πρωταγωνιστές προσπαθούν να αποσυρθούν στο σκοτάδι των ρέιβ, ένας πόλεμος φτάνει σε εμάς μέσα από μισο-ειπωμένες φράσεις πριν ο ραδιοφωνικός σταθμός αλΛάσει βιαστικά και στρατιωτικές δυνάμεις που καταφθάνουν για να βάλουν τάξη στα πάρτι της ερήμου.
Δεν είναι δύσκολο να δούμε πως οι Ευρωπαίοι νεο-αποικιοκράτες της ταινίας δεν βρίσκονται και τόσο μακριά από εμάς: προστατεύουν την άγνοιά τους με νύχια και με δόντια, επιλέγοντας ένα τεχνητό μούδιασμα που θα τους επιτρέψει να μην αντιμετωπίσουν την κατάσταση, χωρίς να καταλαβαίνουν το προνόμιο που απολαμβάνουν.
Οι γαλλόφωνοι ρέιβερ, ακόμη κι αν δεν το γνωρίζουν, συμπληρώνουν την πολιτισμική πλευρά μιας κατοχής που παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανείπωτη, την ίδια στιγμή που οι γαλλόφωνοι στρατιώτες έρχονται να την επιβάλουν με τη δύναμη των όπλων. Έτσι, παρ’ όλο που ο δυστοπικός κόσμος του Λάσε μοιάζει περισσότερο με μια κοινωνία που βρίσκεται στο δρόμο προς τη Mad Max-οποίησή της, ταυτόχρονα αφήνει μια περίεργη αίσθηση επικαιρότητας.
Αυτή, αλλά και η ταλαντούχα ομάδα που βρίσκεται πίσω από τον ήχο (στο σχεδιασμό οι Λάια Καζανόβας, Αμάντα Βιγιαβιέχα, Γιασμίνα Πραντέρας και στο υπνωτιστικό soundtrack ο Βερολινέζος Kangding Ray) ευθύνονται για την επιτυχημένη πορεία της ταινίας στην περίοδο των βραβείων, η οποία μετράει περισσότερα από 20 βραβεία, ανάμεσά τους αυτό της Επιτροπής στις Κάννες, αλλά και πέντε από τα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου, για το κάστινγκ, τη διεύθυνση φωτογραφίας, το μοντάζ, την παραγωγή και τον ήχο. Αυτό που μένει να δούμε είναι αν θα αποσπάσει και το χρυσό αγαλματίδιο για την καλύτερη διεθνή ταινία.
> Δες πού παίζεται το Sirāt καθώς και όλες οι νέες ταινίες της εβδομάδας, στον οδηγό σινεμά του ‘α’.
Διαβάστε ακόμα
Τελευταία άρθρα Σινεμά
