Στις επόμενες εκλογές πρέπει να υπάρχει ο πόλος απέναντι στον τραμπισμό σε όλες τις εκδοχές του, υποστήριξε ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς, Αλέξης Χαρίτσης, στην εναρκτήρια τοποθέτησή του στο προγραμματικό Συνέδριο της Νέας Αριστεράς, υπογραμμίζοντας πως στις σημερινές συνθήκες δεν έχουμε την πολυτέλεια να κρατάμε απλώς το καντήλι αναμμένο.
Απεναντίας, το Λαϊκό Μέτωπο δεν είναι σφραγίδα επικύρωσης υπαρχόντων συσχετισμών· είναι στρατηγική ριζικής μεταβολής τους, εκτίμησε ο κύριος Χαρίτσης, περιγράφοντας το ως γραμμή ενεργής παρέμβασης. Πίεσης. Αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού, όπως είπε.
Σχολιάζοντας τις εξελίξεις και το υπό ίδρυση κόμμα Καρυστιανού, «η αντιδραστική ατζέντα δεν γνωρίζει σύνορα. Διαποτίζει την κοινωνία» τόνισε ο κ. Χαρίτσης και συνέχισε λέγοντας πως «το πρόσφατο παράδειγμα με τις δηλώσεις της κυρίας Καρυστιανού το δείχνει καθαρά. Αντί να συζητάμε πώς θα διευρύνουμε τα δικαιώματα στον 21ο αιώνα, ανοίγει ξανά συζήτηση για θεμελιώδη δικαιώματα και τις μεγάλες κατακτήσεις της δημοκρατίας μας. Δεν είναι κομματικό ζήτημα. Είναι αξιακό. Αφορά το ποιες ιδέες, ποιες αντιλήψεις, ποια πιστεύω θέτουν την ατζέντα στο δημόσιο διάλογο».
«Εκεί στηρίχθηκε η επιτυχία του Τραμπ. Αυτό είναι το υπόδειγμα που μιμούνται οι επίδοξοι τραμπικοί κάθε μορφής και στη χώρα μας» παρατήρησε ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς. «Και γι’ αυτό, πιστεύω, ότι οι αυταπάτες τελείωσαν. Δεν είμαστε στο παρά πέντε. Είμαστε στο και ένα. Το ρολόι του χρόνου έχει ήδη σημάνει μεσάνυχτα» πρόσθεσε.
Κατά τον πρόεδρο της Νέας Αριστεράς, το Λαϊκό Μέτωπο δεν είναι γραμμή υποστολής της κομματικής δράσης. Το αντίθετο, καθώς δεν έχουμε αναμόρφωση της παγκόσμιας τάξης. Έχουμε παγκόσμια καθεστωτική αλλαγή. Είμαστε αντιμέτωποι με τον φασισμό της εποχής μας, όπως επισήμανε.
Υπό αυτό πόρισμα, οι επόμενες εκλογές μπορεί να σημάνουν τον οριστικό συγχρονισμό της χώρας με το παγκόσμιο αντιδραστικό καθεστώς, προειδοποίησε ο Αλέξης Χαρίτσης, σημειώνοντας ότι κανένα Μέτωπο στην ιστορία δεν εμφανίστηκε με ώριμους συσχετισμούς· οι συσχετισμοί παράγονται μέσα στη σύγκρουση.
Επιπλέον, «το δικό μας εγχείρημα έφερε την ήττα του Κασσελακισμού στην Αριστερά. Το δικό μας εγχείρημα έδωσε ανάσα αξιοπρέπειας στον ηττημένο κόσμο της Αριστεράς την πιο κρίσιμη στιγμή» ανέφερε ο κ. Χαρίτσης, ενώ αναφερόμενος στον πρώην πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, «μετά την εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στην Αθήνα, όταν όλοι μιλούσαν για εξώστες και άλλες τέτοιες ανοησίες, δείξαμε ότι ο μόνος δρόμος είναι αυτός του πολιτικού διαλόγου και της ουσιαστικής κριτικής.
Ακούω το επιχείρημα, μπαίνω σε συζήτηση, λέω καθαρά τη γνώμη μου. Δεν υποστέλλω τη σημαία της κριτικής, δεν κρύβομαι όμως και πίσω από τη σημαία για να πω δεν συζητάω», τόνισε.
Σε αυτό το πλαίσιο, «να επιλέξουμε ότι από την επόμενη μέρα αναλαμβάνουμε πολιτικές πρωτοβουλίες -όχι ρητορικές εκκλήσεις- για τη δημιουργία του ενωτικού πόλου της Αριστεράς της εποχής μας», κατέληξε ο κ. Χαρίτσης, υπογραμμίζοντας το ρόλο της Νέας Αριστεράς ως προωθητικής δύναμης.
Αναλυτικά η ομιλία:
Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες,
Φίλες και φίλοι,
Η κατάσταση των πραγμάτων
Θέλω να σας καλέσω να κάνουμε μια άσκηση.
Να σκεφτούμε που βρισκόταν ο κόσμος έναν χρόνο πριν.
Οι βόμβες του Ισραήλ ισοπέδωναν τη Γάζα.
Νέοι άνθρωποι σκοτώνονταν στους λασπότοπους της Ουκρανίας.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ανακοίνωνε τη στροφή στην πολεμική οικονομία.
Βλέπαμε τα σύννεφα να πυκνώνουν.
Έναν χρόνο μετά, η κατάσταση των πραγμάτων δεν είναι καλύτερη.
Δεν είναι απλώς λίγο χειρότερη.
Είναι τρομακτικά χειρότερη.
Το αποτύπωσε καλύτερα από όλους, ποιος να το περίμενε, ο Μαρκ Κάρνεϊ, ο μετριοπαθής πρωθυπουργός μιας ισχυρής Δυτικής χώρας όπως ο Καναδάς, που σε μια συγκλονιστική ομιλία είπε:
«Η παγκόσμια τάξη που βασίζεται σε αρχές διαλύεται. Βρισκόμαστε εν μέσω μιας ρήξης, όχι μιας μετάβασης».
Η καταιγίδα έχει ξεσπάσει.
Είναι η καταιγίδα του νέου φασισμού.
Του τραμπισμού.
Δεν είναι κάτι που συμβαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες και φτάνει εδώ.
Είναι η νέα κανονικότητα.
Κι αυτή είναι εφιαλτική.
Η Μαύρη Διεθνής έχει πάρει πια σάρκα και οστά.
Ο παγκόσμιος τραμπισμός συνιστά τη μεγαλύτερη αντεπανάσταση του σύγχρονου κόσμου.
Επιτίθεται σε όλα τα κεκτημένα του κόσμου που γεννήθηκε από τη φονική λαίλαπα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Στον εκδημοκρατισμό των κοινωνιών, στις εργατικές κατακτήσεις, στα κοινωνικά και ατομικά δικαιώματα.
Εκπροσωπεί τη συνάντηση του κοινωνικού συντηρητισμού, του επιθετικού ιμπεριαλισμού, του αχαλίνωτου καπιταλιστικού κέρδους.
Και έχει έναν πυρήνα: τον αυταρχισμό.
Την τρομοκρατία, την πειθάρχηση, την επιβολή του φόβου.
Το νήμα που συνδέει τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, τα σχέδια ανοικοδόμησης στη Γάζα, την απροσχημάτιστη διεκδίκηση ξένων εδαφών, είναι ο αυταρχικός ιμπεριαλισμός.
Το νήμα που συνδέει τη δολοφονία μιας νέας γυναίκας στη Μινεάπολη, την κατεδάφιση των δημοκρατικών θεσμών και των πυλώνων του κοινωνικού κράτους, είναι ο πολιτικός αυταρχισμός.
Το νήμα που συνδέει τον έλεγχο της τεχνολογίας και της ενημέρωσης από τους μεγιστάνες του πλούτου, την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας σφαίρας μέσω των social media, το γεγονός ότι ελάχιστοι δισεκατομμυριούχοι αποφάσιζουν τι θα βλέπουν και τι θα μαθαίνουν δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη, είναι η αυταρχική ενημέρωση.
Το νήμα που συνδέει τη νομοτέλεια του πολέμου, την άρνηση της κλιματικής κρίσης, τη στροφή στην πολεμική οικονομία, τον σύγχρονο πόλεμο γύρω από την ενέργεια και τους φυσικούς πόρους, τη νομιμοποίηση της γενοκτονίας, είναι το αυταρχικό «δίκιο του ισχυρού».
Δεν έχουμε αναμόρφωση της παγκόσμιας τάξης.
Έχουμε παγκόσμια καθεστωτική αλλαγή.
Είμαστε αντιμέτωποι με τον φασισμό της εποχής μας.
Πιστεύουμε αυτά που λέμε;
Αυτός ο φασισμός της εποχής μας δεν ξεπήδησε από το πουθενά.
Είναι προϊόν μιας εποχής που σφραγίζεται από διαδοχικές κρίσεις. Κρίσεις που στον πυρήνα τους έχουν ένα ζήτημα: τη ρύθμιση ή την ασυδοσία του καπιταλιστικού κέρδους.
Από το 2008, είκοσι σχεδόν χρόνια τώρα, ο πλανήτης μας καθορίζεται από μια διαρκή κρίση που διέλυσε οριστικά την όποια σταθερότητα είχε κληροδοτήσει ο μεταπολεμικός κόσμος. Με αποτέλεσμα πλέον να υπάρχει μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων που μόνο αυτόν τον κόσμο γνωρίζει.
Στην κρίση δοκιμάζονται όλα τα πολιτικά και οικονομικά σχέδια.
Είδαμε και βλέπουμε τη διάβρωση και την αποδυνάμωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Είδαμε και βλέπουμε την άνοδο και την κρίση της παγκόσμιας Αριστεράς.
Είδαμε και βλέπουμε την ενσωμάτωση και την παρακμή της ιστορικής σοσιαλδημοκρατίας.
Και τώρα βλέπουμε την απάντηση του συστήματος: την υιοθέτηση του τραμπισμού ως τη μόνη διέξοδο για μια βίαιη ανακατανομή ισχύος και δικαιωμάτων.
Μια διέξοδο αντιδραστική, καταστροφική, επικίνδυνη.
Κι εδώ έρχεται το κρίσιμο, το θεμελιώδες για όλες και όλους μας, ερώτημα:
Συνειδητοποιούμε το μέγεθος της αλλαγής;
Συνειδητοποιούμε την αλλαγή παραδείγματος;
Συνειδητοποιούμε την απειλή στις ζωές μας και στις ζωές των ανθρώπων που θέλουμε να εκπροσωπήσουμε;
Και εφόσον τα συνειδητοποιούμε όλα αυτά πράττουμε ανάλογα ή μήπως εφησυχάζουμε και πορευόμαστε όπως ξέρουμε;
Σύντροφοι και συντρόφισσες,
Οι εκλογές δεν είναι το τέλος του κόσμου.
Αλλά οι επόμενες εκλογές στην Ελλάδα μπορεί να σημάνουν τον οριστικό συγχρονισμό της χώρας με το παγκόσμιο αντιδραστικό καθεστώς.
Ελλάδα του 2027.
Μια νέα κυβέρνηση Δεξιάς και ενσωματωμένης σε αυτήν ακροδεξιάς σημαίνει από την επόμενη κιόλας μέρα:
. ενεργητική εμπλοκή στη λογική του πολέμου και της περιστολής των κοινωνικών δικαιωμάτων
. σαρωτική επίθεση στους εργαζόμενους, στη νεολαία, στις υποτελείς τάξεις
. εμπέδωση της καταστροφής με ιδιωτικοποίηση των πάντων, ερήμωση της υπαίθρου, νέες μορφές κοινωνικού αποκλεισμού, ένα επενδυτικό ελντοράντο εξορύξεων και υποτέλειας
. ασφυκτικό έλεγχο της ενημέρωσης, οριστική ασυλία για τα σκάνδαλα διαφθοράς και συγκάλυψης
. άνοιγμα μιας διαδικασίας αναθεώρησης του Συντάγματος προς μια αυταρχική δημοκρατία, ένα σύγχρονο ανελεύθερο καθεστώς, μια χώρα χωρίς δικαιώματα, χωρίς φραγμούς, χωρίς κανόνες παρά μόνο ένα «δίκιο»: το δίκιο του ισχυρού.
Εδώ μπαίνει το κεντρικό πολιτικό ερώτημα:
Θα έχει τρίτη ευκαιρία ο Κυριάκος Μητσοτάκης;
Ναι ή όχι;
Θα έχει την ευκαιρία να ολοκληρώσει το έργο του στην κατεύθυνση της ανελεύθερης δημοκρατίας;
Θα έχει η Δεξιά και η άκρα Δεξιά την ευκαιρία να εκπληρώσει το όνειρο του κυρίου Βορίδη για την ιδεολογική ήττα της Αριστεράς;
Γιατί προσέξτε.
Ο κύριος Μητσοτάκης σήμερα διεκδικεί ένα πράγμα:
Να πείσει ότι αυτός και το κόμμα του είναι οι γνήσιοι εκφραστές της ατζέντας του τραμπισμού. Έτσι θα διεκδικήσει νομιμοποίηση.
Γι’ αυτό στήριξε τον Νετανιάχου μέχρι τέλους.
Γι’ αυτό θεωρεί άκαιρη τη συζήτηση για το διεθνές δίκαιο.
Γι’ αυτό το νομοθετικό έργο της κυβέρνησης είναι παραλλαγή πάνω στο ίδιο μοτίβο: κοινωνικός αυταρχισμός, εργασιακή απορρύθμιση, περιβαλλοντική καταστροφή.
Γι’ αυτό ο περίφημος «δημοσιονομικός χώρος» επιτρέπει φρεγάτες και όχι νοσοκομεία και σχολεία.
Γι’ αυτό το μέλλον της νεολαίας είναι «τα φέρετρα με σημαίες» και όχι η σταθερή δουλειά.
Γι’ αυτό και η επίθεση στον εσωτερικό εχθρό: στα δικαιώματα, στις ελευθερίες, στους μετανάστες, στους πρόσφυγες, στους φτωχούς, στους αποκλεισμένους, στην Αριστερά.
Δεν μιλάμε για θεωρίες.
Δεν μιλάμε για δηλώσεις.
Μιλάμε για εφαρμοσμένες πολιτικές.
Μιλάμε για υπαρκτές τάσεις που διαπερνούν το πολιτικό φάσμα.
Η αντιδραστική ατζέντα δεν γνωρίζει σύνορα.
Διαποτίζει την κοινωνία.
Το πρόσφατο παράδειγμα με τις δηλώσεις της κυρίας Καρυστιανού το δείχνει καθαρά.
Αντί να συζητάμε πώς θα διευρύνουμε τα δικαιώματα στον 21ο αιώνα, ανοίγει ξανά συζήτηση για θεμελιώδη δικαιώματα και τις μεγάλες κατακτήσεις της δημοκρατίας μας.
Δεν είναι κομματικό ζήτημα. Είναι αξιακό.
Αφορά το ποιες ιδέες, ποιες αντιλήψεις, ποια πιστεύω θέτουν την ατζέντα στο δημόσιο διάλογο.
Εκεί στηρίχθηκε η επιτυχία του Τραμπ.
Αυτό είναι το υπόδειγμα που μιμούνται οι επίδοξοι τραμπικοί κάθε μορφής και στη χώρα μας.
Και γι’ αυτό, πιστεύω, ότι οι αυταπάτες τελείωσαν.
Δεν είμαστε στο παρά πέντε.
Είμαστε στο και ένα.
Το ρολόι του χρόνου έχει ήδη σημάνει μεσάνυχτα.
Ξέρω ότι αυτό το συμμεριζόμαστε όλοι και όλες.
Και νιώθουμε αμήχανα γιατί βρισκόμαστε μπροστά σε ένα παράδοξο:
Ξέρουμε ότι υπάρχει διάθεση για αντίσταση, για αμφισβήτηση, για μάχη για μια διαφορετική προοπτική.
Όμως:
Δεν οργανώνεται.
Δεν αποκτά δυναμική.
Δεν γίνεται ορατή.
Και αυτή είναι η δική μας ευθύνη.
Η συνειδητοποίηση του κατεπείγοντος.
Ο αγώνας για την αναστροφή της καταστροφής.
Η αποφασιστική δράση για να γίνει ηγεμονική η ατζέντα της ειρήνης, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας.
Η ευθύνη που βαραίνει την Αριστερά είναι, για μια ακόμα φορά, ιστορική.
Κρίση της Αριστεράς
Η Αριστερά όμως βρίσκεται σε κρίση. Σε κρίση στρατηγική.
Όχι μόνο στη χώρα μας.
Διεθνώς.
Υπάρχουν παραδείγματα που μας γεμίζουν χαρά και αισιοδοξία.
Όμως η συνολική εικόνα είναι άλλη.
Κατακερματισμός. Υποχώρηση. Αδυναμία να πρωταγωνιστήσει στις εξελίξεις.
Η κατάσταση θυμίζει τις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Τότε ήταν η λογική του τέλους της ιστορίας που έστελνε την Αριστερά στο περιθώριο.
Σήμερα είναι η λογική του δίκιου του ισχυρού.
Υπάρχει όμως μια κρίσιμη διαφορά.
Τη δεκαετία του 1990 το υποτιθέμενο τέλος της ιστορίας υποσχόταν ότι μεταβαίνουμε σε έναν κόσμο σύγκλισης, σταθερότητας και ειρήνης.
Ξέραμε ότι ήταν ψευδής υπόσχεση. Και δικαιωθήκαμε.
Σήμερα, το δίκιο του ισχυρού υπόσχεται τη μετάβαση σε έναν κόσμο απόκλισης, αναταραχής και πολέμου.
Και φοβάμαι ότι αυτή η υπόσχεση δεν είναι ψεύτικη.
Τη βλέπουμε να υλοποιείται μπροστά μας.
Απέναντι στην κρίση της, η Αριστερά έχει δύο στρατηγικές επιλογές.
Δύο πολιτικές επιλογές. Καθεμία με τα δικά της επιχειρήματα και λογική.
Η πρώτη είναι η αναδίπλωση μέχρι να περάσει η μπόρα.
Είναι η επιλογή της επιστροφής στις εργοστασιακές ρυθμίσεις.
Το πιο ισχυρό της επιχείρημα είναι ο δυσμενής συσχετισμός των δυνάμεων.
Στο έδαφος αυτό, ο ρόλος της Αριστεράς είναι να κρατήσει δυνάμεις, να ανασυνταχθεί, να οριοθετήσει τον χώρο της.
Σέβομαι τη συλλογιστική αυτή.
Διαφωνώ όμως.
Και η διαφωνία εδράζεται σε έναν απλό λόγο.
Δεν πιστεύω ότι η ιστορική στιγμή και η συνθήκη μας το επιτρέπουν.
Η αναδίπλωση, η δουλειά άνθρωπο τον άνθρωπο, αυτό που παλιά λέγαμε κομματική οικοδόμηση είναι στάση ανασυγκρότησης όταν υπάρχει κάποιου είδους σταθερότητα και ένα δομημένο πολιτικό σύστημα.
Είναι απάντηση, όντως, στην κρίση. Αλλά σε μια ταυτοτική κρίση.
Όχι όμως στη σημερινή κρίση.
Η άνοδος του νέου φασισμού σε όλες του τις μορφές, δεν δίνει την πολυτέλεια – το χώρο και τον χρόνο.
Γιατί η σημερινή κρίση έχει τη σφραγίδα του κατεπείγοντος.
Ένα διαλυμμένο και ρευστό κομματικό και πολιτικό σύστημα.
Ένα τεράστιο κοινωνικό ρεύμα της αποστράτευσης και αποχής.
Και μια επέλαση του νέο-συντηρητισμού που διαχέεται με ταχύτητα στο κοινωνικό σώμα.
Σε αυτές τις συνθήκες, η πολιτικοποίηση σήμερα, είτε μας αρέσει είτε όχι, δεν περνάει μόνο μέσα από την υπεράσπιση της ταυτότητας ενός ιστορικού ρεύματος.
Περνάει πρωτίστως μέσα από την κοινωνική χρησιμότητα.
Την δυνατότητα δηλαδή χειροπιαστών αλλαγών στη ζωή των ανθρώπων.
Αυτό είναι που δίνει ώθηση στα λίγα αλλά σημαντικά παραδείγματα της Αριστεράς που μας συγκινούν γιατί έρχονται σαν αναλαμπές μέσα στο βαθύ σκοτάδι της ιστορίας.
Ο Μαμντάνι κέρδισε δίχως να κάνει βήμα πίσω στις αρχές του.
Κέρδισε μιλώντας για τη Γάζα, τη woke agenda, τη συνάντηση της μεταναστευτικής και της εργατικής εμπειρίας.
Δεν κέρδισε με μετριοπάθεια.
Αλλά δεν κέρδισε, επίσης, επειδή περιορίστηκε στη λογική της κομματικής οικοδόμησης.
Κέρδισε με το ότι εκπροσώπησε μια υπαρκτή κοινωνική ατζέντα στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Ιδεολογική μάχη δίχως πολιτική εκπροσώπηση δεν παράγει αποτελέσματα.
Και πολιτική εκπροσώπηση δίχως ιδεολογικές αρχές μπορεί να οδηγήσει, ναι, σε τέρατα.
Δίνουμε την μάχη των ιδεών και των αξιών γιατί θέλουμε ισχυρή Αριστερά.
Και ξέρουμε ότι ισχυρή Αριστερά υπάρχει μόνο όταν συνδέεται με κινήματα, ρεύματα, κοινωνικές τάξεις και ξεκάθαρες προτεραιότητες.
Κι αυτή είναι η δεύτερη επιλογή.
Το άνοιγμα. Η αναζήτηση του δρόμου προς τη διέξοδο.
Δεν είναι η ασφαλής επιλογή. Το αναγνωρίζω.
Προϋποθέτει ένα συλλογικό ξεβόλεμα και κυρίως την αναμέτρηση με την καχυποψία ότι είναι το συνώνυμο του συμβιβασμού.
Κι εδώ σύντροφοι να είμαστε ειλικρινείς:
Νομίζω ότι η εμπειρία του 2015-2019 έχει κληροδοτήσει ένα βαρύ φορτίο και ανάμεσά μας.
Ότι όσο και αν υπερασπιζόμαστε την Αριστερά στην κυβέρνηση, ορισμένοι νιώθουν ότι μπορεί και να ήταν λάθος.
Διαφωνώ κάθετα.
Δεν ήταν λάθος.
Ήταν η ορθή επιλογή.
Με τα λάθη της, τις αδυναμίες της.
Ακόμα όμως και με αυτά, δεν ήταν λάθος.
Ήταν επιλογή ευθύνης.
Επιλογή για τα συμφέροντα του λαϊκού κόσμου.
Δεν μιλάω, λοιπόν, για συμβιβασμό.
Μιλάω για αυτοπεποίθηση αρχών.
Στις σημερινές συνθήκες δεν έχουμε την πολυτέλεια να κρατάμε απλώς το καντήλι αναμμένο.
Οφείλουμε να συγκρουστούμε μετωπικά με το σχέδιο του εγχώριου τραμπισμού.
Γιατί το σχέδιο της Δεξιάς είναι ένα.
Από ένα σύστημα όπου δύο κόμματα που εναλλάσσονταν στην εξουσία, δίχως αγεφύρωτες διαφορές μεταξύ τους, να πάμε σε μια πραγματικότητα που θα υπάρχει ένα και μόνο κόμμα εξουσίας: το κόμμα του Τραμπ!
Ε, δεν μπορούμε να τους αφήσουμε!
Η Νέα Αριστερά
Ποιοι, θα ρωτήσει κανείς;
Η Νέα Αριστερά;
Ναι, είναι η απάντησή μου.
Η Νέα Αριστερά.
Όχι μόνη της βέβαια. Κανείς δεν μπορεί μόνος του.
Αλλά με την Νέα Αριστερά στην πρώτη γραμμή της προσπάθειας.
Συχνά, σύντροφοι και συντρόφισσες, είμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας.
Κι αυτό είναι θετικό.
Είναι κέρδος.
Δείχνει μια Αριστερά που δεν επαναπαύεται.
Θέλω όμως να σκεφτούμε τι καταφέραμε αυτά τα δύο χρόνια.
Χρόνια δυσκολίας και αμηχανίας.
Γιατί φτιάξαμε τη Νέα Αριστερά;
Για να σηματοδοτήσουμε τη ρήξη με τον εκφυλισμό και την απαξίωση.
Για να πούμε ότι η πολιτική του «μέσου όρου» είναι καταστροφική.
Για να μιλήσουμε και να δράσουμε πάνω στις μεγάλες προκλήσεις της εποχής μας.
Δεν καταφέραμε λίγα.
Το δικό μας εγχείρημα έφερε την ήττα του Κασσελακισμού στην Αριστερά.
Το δικό μας εγχείρημα έδωσε ανάσα αξιοπρέπειας στον ηττημένο κόσμο της Αριστεράς την πιο κρίσιμη στιγμή.
Το δικό μας εγχείρημα άνοιξε τη συζήτηση εκεί που πολλοί κρύβονταν πίσω από μισόλογα και τον φόβο του πολιτικού κόστους.
Η Νέα Αριστερά είναι το κόμμα που στη μεγάλη αξιακή και πολιτική μάχη για τη Γάζα σήκωσε τις εικόνες της γενοκτονίας στη Βουλή.
Που συνόδευσε έναν παλαιστίνιο πρόσφυγα στο προεδρικό μέγαρο.
Που άνοιξε την Παλαιστινιακή σημαία στην Ακρόπολη.
Η Νέα Αριστερά είναι το κόμμα που καταψήφισε τους εξοπλισμούς.
Που αντιπαρατέθηκε με το ReArm Europe.
Που μίλησε δίχως περιστροφές για την ανάγκη ήττας του νέου πολεμοκάπηλου εθνικισμού.
Η Νέα Αριστερά είναι το κόμμα που ονοματίζει τους ολιγάρχες.
Που συγκρούστηκε με τα καρτέλ.
Που αμφισβήτησε τη λογική των εξορύξεων, της νέας Μεγάλης Ιδέας.
Η Νέα Αριστερά έφερε στην αίθουσα της Βουλής τα αιτήματα των πιο δυναμικών και προωθημένων κοινωνικών κινημάτων.
Μίλησε συγκεκριμένα για την αυξήσεις του κατώτατου μισθού στα 1000 ευρώ.
Για επαναφορά 13ου και 14ου μισθού.
Για την επιβολή πλαφόν στα ενοίκια.
Για δημόσιο σιδηρόδρομο στην υπηρεσία της κοινωνίας.
Για καθαρή στάση στον σύγχρονο πόλεμο της ενέργειας.
Έσπασε τη συναίνεση στο μεταναστευτικό και στο προσφυγικό.
Η Νέα Αριστερά δεν έκανε βήμα πίσω σε θέματα αρχών και αξιών.
Η Νέα Αριστερά έδωσε τη μάχη στους δρόμους του αγώνα.
Απέναντι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Στη μεγάλη απεργία για το έγκλημα στα Τέμπη.
Στο «March to Gaza».
Ξέρουμε ότι ενοχλούμε την κυβέρνηση, την Ομάδα Αλήθειας, τους οργανικούς διανοούμενους του ακραίου κέντρου.
Και ξέρουμε ότι η πρότασή μας, η κεντρική πολιτική μας πρόταση, όπως την αποτυπώσαμε στο ιδρυτικό μας συνέδριο, είναι αυτή που μπορεί να ανατρέψει αυτό το διεφθαρμένο καθεστώς.
Το 2024 μιλήσαμε για την ανάγκη του Λαϊκού Μετώπου.
Μιλήσαμε γι’ αυτό γιατί βλέπαμε τη μεγάλη αναστροφή στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ: το βάθεμα της δεξιάς και της ακροδεξιάς ατζέντας με όρους κυριαρχίας.
Δυστυχώς, δικαιωθήκαμε στην εκτίμηση.
Και γι’ αυτό, το 2026 το Λαϊκό Μέτωπο είναι η επιτακτική απάντηση στην ακροδεξιά και στον πόλεμο.
Και αυτή η απάντηση, της ενότητας και του ριζοσπαστικού προγράμματος, είναι η μόνη που μπορεί να νικήσει στο σήμερα.
Ποιο είναι το πρόβλημα
Υπάρχει μια εύλογη ένσταση σε αυτό:
Μα μπορεί να υπάρξει Λαϊκό Μέτωπο με τη σημερινή εικόνα των πολιτικών δυνάμεων;
Θεωρώ ότι υπάρχουν δύο σημεία εδώ.
Πρώτον. Να μην υποτιμήσουμε τι καταφέραμε με την πρόταση για το Λαϊκό Μέτωπο. Μετατοπίσαμε τη συζήτηση προς τα Αριστερά.
Και βάλαμε φρένο στη λογική του «μέσου όρου».
Πολιτικοποιήσαμε τη συζήτηση για τη διέξοδο.
Δεύτερον. Ναι, δεν καταφέραμε να μετατρέψουμε τη δυναμική της ιδέας του Λαϊκού Μετώπου σε χειροπιαστή δυνατότητα.
Όντως.
Πετύχαμε στην πολιτικοποίηση, δεν πετύχαμε στην οργάνωση του.
Κι αυτό το πρόβλημα ξεκινά από τις δικές μας αδυναμίες, οργανωτικές και πολιτικές. Αλλά όχι μόνο.
Γύρω μας έχουμε πολιτικά κόμματα άτολμα.
Συχνά εγκλωβισμένα στην παλιά αντίληψη για το πώς γίνεται πολιτική.
Την πολιτική της περιχαράκωσης, του «εμείς-εμείς οι μόνοι συνεπείς».
Της φοβίας.
Της αποφυγής του διαλόγου.
Και βέβαια υπάρχουν και επιλογές προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση: της συγκυβέρνησης ή της συναίνεσης στη Δεξιά, των κεντρώων λύσεων.
Αλλά αυτό δεν αναιρεί την αξία της πρότασής μας.
Αντίθετα, την ενισχύει.
Γιατί σήμερα, σε αυτό το εξαιρετικά ρευστό πολιτικό και κοινωνικό τοπίο, όλοι ξέρουν ένα πράγμα: ότι μέσα σε κάθε κόμμα αναπτύσσονται φυγόκεντρες δυναμικές γύρω από πολιτικά και ιδεολογικά ερωτήματα.
Ότι, ακόμα περισσότερο, μέσα στην κοινωνία πυκνώνει η λογική του κατεπείγοντος.
Να κάνουμε κάτι, να φύγει ο Μητσοτάκης.
Να κάνουμε κάτι, να σταματήσουμε την καταστροφή.
Θέλω να σταθώ εδώ σε ένα σημείο και να απαντήσω σε μια κριτική που ακούω συχνά: δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για το Λαϊκό Μέτωπο.
Σύντροφοι και συντρόφισσες,
Ποτέ δεν υπήρξαν.
Κανένα Μέτωπο στην ιστορία δεν εμφανίστηκε με ώριμους συσχετισμούς.
Οι συσχετισμοί παράγονται μέσα στη σύγκρουση.
Δεν προηγούνται.
Και γι’ αυτό επιμένω:
Το Λαϊκό Μέτωπο είναι στρατηγική μεταβολής, ριζικής αλλαγής των συσχετισμών και όχι η σφραγίδα επικύρωσης υπαρχόντων συσχετισμών.
Δεν είναι γραμμή αυτοδιάλυσης.
Είναι γραμμή ότι η Νέα Αριστερά προσκομίζει τον κορμό της προγραμματικής συμφωνίας.
Στον προϋπολογισμό κατέθεσα στη Βουλή μια πρόταση με επτά αιχμές.
Τις επαναφέρω στη συζήτηση:
Ένα: γενναία φορολόγηση του πλούτου. Των τραπεζών, των ολιγαρχών, των καρτέλ, των ενεργειακών ομίλων. Κάθε ευρώ, θα είναι ένα ευρώ παραπάνω για τη δημόσια υγεία, τη δημόσια παιδεία, τις δημόσιες υποδομές.
Δύο: κατάργηση του 13ωρου και των αντιεργατικών νόμων της Δεξιάς. Νέο εργατικό δίκαιο με πλήρη προστασία των εργαζομένων, συλλογικές συμβάσεις παντού, άμεση αύξηση του κατώτατου μισθού στα 1.000 ευρώ – αυξήσεις μισθών στο ύψος του πληθωρισμού. Επαναφορά 13ου και 14ου μισθού για δημοσίους υπαλλήλους και συνταξιούχους
Τρία: Άμεση αντιμετώπιση της οξείας στεγαστικής κρίσης: Αύξηση της προσφοράς προσιτής στέγης με πρόγραμμα κοινωνικής κατοικίας, με ρύθμιση της βραχυχρόνιας μίσθωσης και με κατάργηση της Golden Visa για κατοικίες, με επαναφορά ισχυρής προστασίας της κύριας κατοικίας και μέτρα ελέγχου των ενοικίων.
Τέσσερα: Στροφή στην πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και στην ενεργητική διπλωματία για την ειρήνη και την ασφάλεια. Τέλος στους υπέρογκους εξοπλισμούς: Άμεση αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης.
Πέντε: Δίκαιη ενεργειακή μετάβαση με μείωση του κόστους ενέργειας. Με διαχωρισμό της τιμολόγησης των - από το φυσικό αέριο, πλήρη απεξάρτηση από ορυκτό αέριο και απαγόρευση εξορύξεων, ενίσχυση της αυτοπαραγωγής και των ενεργειακών κοινοτήτων.
Έξι: Αναπτυξιακό κράτος που παίρνει τον έλεγχο σε κρίσιμους τομείς. Με ισχυρή δημόσια παρουσία στο τραπεζικό σύστημα, στα δίκτυα και τις μεταφορές. Δημόσια ΔΕΗ για τη χάραξη εθνικής ενεργειακής πολιτικής. Κράτος που επενδύει στην καινοτομία, τη μεταποίηση και την αγροτική παραγωγή, που βάζει κανόνες στην άναρχη ανάπτυξη, που συγκρούεται με τα κυκλώματα που ροκανίζουν τους δημόσιους πόρους.
Εφτά: Πλήρης διερεύνηση των τριών μεγάλων σκανδάλων της συγκάλυψης: υποκλοπές-Τέμπη και ΟΠΕΚΕΠΕ. Να μάθει η χώρα την αλήθεια για να εμπεδωθεί αίσθημα εμπιστοσύνης στη Δημοκρατία μας. Κράτος δικαίου παντού για να τελειώνει το καθεστώς της ατιμωρησίας και της ασυδοσίας των ισχυρών.
Και ζητώ από το συνέδριό μας να συζητήσει και να εγκρίνει τις προγραμματικές μας θέσεις σε αυτήν την κατεύθυνση.
Και αυτή είναι η δική μας συνεισφορά για το Λαϊκό Μέτωπο.
Γιατί το Λαϊκό Μέτωπο δεν είναι γραμμή προσχώρησης σε υπαρκτά ή ενδεχόμενα σχήματα.
Το Λαϊκό Μέτωπο είναι γραμμή ενεργής παρέμβασης. Πίεσης. Αναμόρφωσης και υπέρβασης του σημερινού πολιτικού σκηνικού.
Δεν είναι γραμμή υποστολής της κομματικής δράσης. Το αντίθετο. Προϋποθέτει τη δική μας οργανωτική και ιδεολογική ανάπτυξη.
Είναι γραμμή αυτοπεποίθησης.
Ότι πρέπει στις επόμενες εκλογές να υπάρχει ο πόλος απέναντι στον τραμπισμό σε όλες τις εκδοχές του.
Η εποχή της φιλοδοξίας
Ξέρετε καλά ότι δεν είμαι άνθρωπος που πετάει στα σύννεφα.
Πιστεύω λοιπόν ότι η Νέα Αριστερά έχει ρόλο:
Τώρα, που είναι πια ξεκάθαρο ότι η απάντηση στον εγχώριο τραμπισμό μπορεί να είναι μόνο μία: ένα πρόγραμμα ριζικών τομών για τις ανάγκες και τα δικαιώματα της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Τώρα, που είναι πια ξεκάθαρο ότι όλα τα πολιτικά κόμματα βρίσκονται σε κρίση.
Τώρα, που έχει ξεθυμάνει η λογική του άφθαρτου μεσσιανισμού.
Τώρα, που έχουν φανεί τα όρια του κάθε λογής κομματικού πατριωτισμού.
Τώρα λοιπόν υπάρχει δυνατότητα αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού πάνω σε τρεις μεγάλους πόλους: την νεοφιλελεύθερη κεντροδεξιά, την επιθετική ακροδεξιά και το Λαϊκό Μέτωπο.
Και τώρα λοιπόν είναι η ώρα του προγράμματος.
Η ώρα της πολιτικής.
Η ώρα αυτού που εκπροσωπεί η Νέα Αριστερά.
Είμαστε η πολιτική δύναμη που μίλησε εμφατικά για την ανάγκη μιας βαθιάς προγραμματικής συμφωνίας.
Είμαστε η πολιτική δύναμη που μπορεί να διαμορφώσει ένα σαφή σκελετό για το πώς θέλουμε να είναι αυτή η προγραμματική συμφωνία.
Είμαστε η πολιτική δύναμη που κάνουμε πολιτική κριτική και διάλογο. Είτε απέναντι σε παλιούς συντρόφους και φίλους, είτε απέναντι σε κόμματα που μπορεί να μην έχουμε συνεργαστεί, αλλά μας ενδιαφέρει να τα τραβήξουμε προς τα Αριστερά.
Δεν φοβηθήκαμε να μιλήσουμε πολιτικά.
Όχι για το παρελθόν.
Όχι με βάση τις όποιες πικρίες μας.
Όχι με την εκνευριστική πολυτέλεια τού κουνάω το δάχτυλο στους άλλους.
Αλλά με την αγωνία να γίνει ένα αποφασιστικό βήμα μπροστά.
Και για να το κάνω πιο συγκεκριμένο.
Μετά την εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στην Αθήνα, όταν όλοι μιλούσαν για εξώστες και άλλες τέτοιες ανοησίες, δείξαμε ότι ο μόνος δρόμος είναι αυτός του πολιτικού διαλόγου και της ουσιαστικής κριτικής.
Ακούω το επιχείρημα, μπαίνω σε συζήτηση, λέω καθαρά τη γνώμη μου.
Δεν υποστέλλω τη σημαία της κριτικής, δεν κρύβομαι όμως και πίσω από τη σημαία για να πω δεν συζητάω.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Με νοιάζει να εξαντλήσουμε κάθε δυνατότητα να εμφανιστεί απέναντι στον τραμπισμό της χώρας ένας ισχυρός πόλος που θα τον αμφισβητήσει ευθέως.
Αυτή είναι η δική μου φιλοδοξία.
Να είναι η Νέα Αριστερά η δύναμη κρούσης, το πιο μαχητικό τμήμα της σύγκρουσης με την ακροδεξιά, την πολεμοκαπηλία και την ολιγαρχία.
Στο Λαϊκό Μέτωπο της εποχής μας.
Και αυτή είναι η πρότασή μου στο συνέδριο μας.
Και αυτό είναι το σχέδιο που εγώ μπορώ να υπηρετήσω.
Να επιλέξουμε ότι παραμένουμε ανοιχτοί απέναντι στις εξελίξεις.
Δεν κλείνουμε καμία πόρτα προκαταβολικά.
Να επιλέξουμε ότι από το προγραμματικό μας κείμενο θα προκύψουν οι αιχμές που καταθέτει η Νέα Αριστερά για το πώς μπορεί να αλλάξει η κατάσταση στη χώρα.
Να επιλέξουμε ότι από την επόμενη μέρα αναλαμβάνουμε πολιτικές πρωτοβουλίες -όχι ρητορικές εκκλήσεις- για τη δημιουργία του ενωτικού πόλου της Αριστεράς της εποχής μας.
Κι αυτές οι πρωτοβουλίες δεν περιορίζονται σε αυτό που οι δημοσιολογούντες αποκαλούν «πολιτικό σκηνικό».
Απευθύνονται στην κοινωνία.
Αναλαμβάνουμε λοιπόν την πρωτοβουλία για νέες μορφές ενότητας και περιεχομένου εκεί που κρίνεται η υπόθεση:
. Στους χώρους δουλειάς και στα συνδικάτα
. Στο κίνημα της νεολαίας
. Στην τοπική αυτοδιοίκηση και στους μαζικούς φορείς
. Στο αντιπολεμικό κίνημα
Ζούμε σε παράξενους και επικίνδυνους καιρούς, συντρόφισσες και σύντροφοι.
Ζούμε σε μια κοινωνία χαμηλών προσδοκιών και υψηλών απαιτήσεων.
Ζούμε σε έναν κόσμο που η μάχη των αξιών και των ιδεών συνδέεται άρρηκτα με τη μάχη για το ψωμί και το τριαντάφυλλο.
Ζούμε σε μια εποχή που οι άνθρωποι εμπλέκονται με την πολιτική μόνο όταν νιώθουν ότι μπορεί να αλλάξει τη ζωή τους.
Ζούμε σε έναν ιστορικό χρόνο που άλλες φορές νιώθουμε ότι το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν την αυγή και άλλες φορές ότι το σκοτάδι εναλλάσσεται με σκοτάδι.
Βρισκόμαστε λοιπόν στο σημείο που πρέπει να αποφασίσουμε:
Περιμένουμε τα πράγματα να συμβούν ή (συν)διαμορφώνουμε την πορεία των πραγμάτων;
Το συνέδριό μας πρέπει να είναι μια σαφής δήλωση προθέσεων.
Κάνουμε συνέδριο για να αποφασίσουμε το πώς από τη Δευτέρα η Νέα Αριστερά μπαίνει μπροστά για να καθορίσει τις εξελίξεις.
Γιατί εμείς, η Νέα Αριστερά, μπορεί να μην έχουμε υψηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις, να μην έχουμε την εύνοια του συστήματος, να μην συμπλέουμε με τις κυρίαρχες πολιτικές και αξίες του κόσμου της βαρβαρότητας.
Αλλά η δική μας αξία δεν κρίνεται εκεί.
Κρίνεται από αυτό που είμαστε και από αυτό που μπορούμε να γίνουμε.
Είμαστε το κόμμα που καταθέτει ένα σύγχρονο πρόγραμμα αρχών και προτεραιοτήτων που ξέρει ποιους θέλει να εκπροσωπεί και ποιους να βάλει απέναντι.
Είμαστε το κόμμα που πρεσβεύει τις αξίες και το όραμα της Αριστεράς, το δικό μας There Is No Alternative: της κοινωνικής ισότητας, της πολιτικής ελευθερίας και της κλιματικής δικαιοσύνης.
Είμαστε το κόμμα των ανθρώπων που έχουν αποδείξει στην πράξη, και στα δύσκολα, ότι δεν τους νοιάζουν τα αξιώματα και η ασφάλεια της γραφειοκρατίας.
Είμαστε το κόμμα της Αριστεράς που ενώνει ιστορικές παραδόσεις και εκβάλλει σε έναν και μόνο στόχο: το άνοιγμα του δρόμου για τη νέα Άνοιξη των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων.
Είμαστε το κόμμα που εκεί που άλλοι βλέπουν αδιέξοδα, εμείς διακρίνουμε δυνατότητες.
Τη δυνατότητα να τα καταφέρουμε. Να νικήσουμε.
