Το 5ο Evia Film Project, η πράσινη πρωτοβουλία του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το οποίο χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Πολιτισμού, συνεχίστηκε την Πέμπτη 25 Ιουνίου, με προβολές σε Αιδηψό και Λίμνη, μια προβολή για παιδιά παρουσία της δημιουργικής ομάδας της ταινίας, δύο ανοιχτές συζητήσεις, την προβολή του Digger παρουσία του σκηνοθέτη Τζώρτζη Γρηγοράκη και των πρωταγωνιστών Αργύρη Πανταζάρα και Βαγγέλη Μουρίκη, καθώς και μια ειδική προβολή της ταινίας Λουόμενοι παρουσία της σκηνοθέτριας Εύας Στεφανή, στα Λουτρά Αιδηψού.
Ανοιχτή συζήτηση Καλλιτεχνικό vs εμπορικό σινεμά: Έννοιες ασύμβατες;
Στην εκδήλωση με τίτλο «Καλλιτεχνικό vs εμπορικό σινεμά: Έννοιες ασύμβατες;», που πραγματοποιήθηκε στο Κέντρο Πολιτισμού «Μελίνα Μερκούρη», στα Λουτρά Αιδηψού, συμμετείχαν οι Γιώργος Ζώης (κινηματογραφιστής), Μαρία Καραγιαννάκη (παραγωγός, Chase the Cut), Ορσαλία-Ελένη Κασσαβέτη (καθηγήτρια-σύμβουλος ΕΑΠ-επιμελήτρια τεκμηρίωσης filmography.gr), Αλέξανδρος Παπαγεωργίου (κριτικός κινηματογράφου-μεταφραστής). Οι θεωρητικοί και επαγγελματίες του σινεμά συζήτησαν σχετικά με τη διάκριση, τη σύγκρουση και τη συνύπαρξη καλλιτεχνικού και εμπορικού σινεμά, τις καταβολές αυτού του διαχωρισμού, αλλά και το πώς ενσωματώνεται αυτό το δίπολο σε μεγαλύτερα αφηγήματα.
Ο συντονιστής της συζήτησης Νεκτάριος Σάκκας, Συνεργάτης του Διεθνούς Προγράμματος και Συντονιστής των Ανοιχτών Συζητήσεων του Evia Film Project, καλωσόρισε το κοινό, προβαίνοντας σε μια σύντομη παρουσίαση των ομιλητών.
Η Ορσαλία-Ελένη Κασσαβέτη ευχαρίστησε το Φεστιβάλ για την πρόσκληση και τη φιλοξενία, υπογραμμίζοντας πως η διάκριση μεταξύ καλλιτεχνικού και εμπορικού σινεμά δεν είναι φυσική αλλά ιστορικά και πολιτισμικά κατασκευασμένη, καθώς εξυπηρετεί συγκεκριμένους σκοπούς. Στη συνέχεια, περιέγραψε συνοπτικά τα αντιθετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά του εμπορικού και του καλλιτεχνικού σινεμά: το μεν εμπορικό ζητάει το μεγαλύτερο δυνατό εύρος πρόσληψης, έχει πολύ καθαρά γραμμένους χαρακτήρες, ενώ οι υπόγειες δυνάμεις αιτίου-αιτιατού, οι οποίες καθοδηγούν τις αποφάσεις των πρωταγωνιστών, είναι προφανείς. Επίσης, το τέλος κάθε εμπορικής ταινίας είναι κλειστό και ξεκάθαρο, η εμπορική του προώθηση είναι πολύ δυναμική και ο προϋπολογισμός του πρότζεκτ συνήθως μεγάλος: «Τα εμπορικά πρότζεκτ είναι συνήθως προσωποπαγή και στηρίζονται σε μεγάλους ηθοποιούς. Έντονη είναι επίσης η έννοια του franchise, ενώ το κοινό περιμένει μια συνέχεια από τις ταινίες που αγαπά (για παράδειγμα στα πρόσφατα και επιτυχημένα Backrooms και Obsession). Οι συμβάσεις είναι ουσιαστικά και η καταδίκη του εμπορικού σινεμά».
Αντιθέτως, το καλλιτεχνικό σινεμά έχει αντιθετικές ποιότητες και διαφορετικά χαρακτηριστικά: «Στο καλλιτεχνικό σινεμά στόχος δεν είναι η οικονομική απόσβεση, αλλά η πολιτιστική διερεύνηση. Παρατηρούμε μια χαλαρή ανάπτυξη χαρακτήρων, ενώ οι εμμονές του δημιουργού βγαίνουν στο προσκήνιο. Σε αυτές τις ταινίες, παρατηρούμε αισθητική αρτιότητα και πρωτοτυπία», δήλωσε σχετικά. Ανέλυσε πως μέσα σε αυτό το δίπολο μπορούμε να διακρίνουμε πρότυπα, ακόμη και στην τοπική ιδιομορφία της Ελλάδας και κατέληξε σχολιάζοντας πως η τοπικοποίηση πολιτισμικών φαινομένων έχει νόημα για να καταλάβουμε τις ιδιαιτερότητες του φαινομένου που εξετάζεται.
Αμέσως μετά, τον λόγο πήρε ο Αλέξανδρος Παπαγεωργίου, ο οποίος, αφότου ευχαρίστησε το Φεστιβάλ για την πρόσκληση και τη φιλοξενία, ξεκίνησε να αναλύει τη μορφολογία της διάκρισης μεταξύ καλλιτεχνικού και εμπορικού σινεμά, χαρακτηρίζοντάς την εννοιολογική: «Πρόκειται για μια εκ των υστέρων εννοιολόγηση και ένταξη σε συγκεκριμένο πλαίσιο, η οποία ενέχει και ενός είδους αξιολόγηση. Το κοινό συνολικά, δηλαδή ο επονομαζόμενος “συλλογικός θεατής” εννοιολογεί τα φαινόμενα κατά το δοκούν και ταυτοχρόνως τα εντάσσει σε μεγαλύτερα αφηγήματα. Επομένως, η έννοια του εμπορικού προδιαθέτει αρνητικά σε μια έλλειψη καλλιτεχνικού παράγοντα στην εκάστοτε κινηματογραφική πρόταση. Η κατασκευή του αφηγήματος έχει ενδιαφέρον: ο κρίσιμος παράγοντας είναι η προϋπόθεση που διαχωρίζει την υψηλή και τη λαϊκή κουλτούρα. Τα λαϊκά θεάματα είναι εγγενώς κατώτερα, έχουν καθαρά ψυχαγωγικό χαρακτήρα και δεν υπερβαίνουν ποτέ τις παραδόσεις, ούτε δημιουργούν πρωτοπορίες. Η “πραγματική” τέχνη παράγεται πάντα από τα ανώτερα στρώματα, συνδέεται με προνόμια και προωθητικές για τον πολιτισμό αξίες», ανέλυσε χαρακτηριστικά.
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στο πεδίο της διανομής και της παραγωγής, πέρα από την άμεση, βιωμένη εμπειρία: «Καμία άλλη τέχνη δεν χρειάζεται τόσα λεφτά όσα το σινεμά. Οι διαφορές στο μπάτζετ με άλλες τέχνες είναι χαοτικές και κωμικές. Η εννοιολόγηση λοιπόν αυτή και η διάκριση μεταξύ εμπορικού και καλλιτεχνικού σινεμά είναι ο τρόπος που έχει σκαρφιστεί ο ίδιος ο κινηματογράφος για να ξορκίσει το γεγονός ότι προϋποθέτει μια καπιταλιστική οικονομία, διότι το σινεμά δεν μπορεί να υπάρξει και δεν έχει νόημα έξω από το πλαίσιο του ανεπτυγμένου καπιταλισμού. Το σινεμά είναι λοιπόν μια εγγενώς αντιφατική τέχνη, και δυστυχώς ποτέ τα καλλιτεχνικά και εμπορικά υποπροϊόντα του δεν είχαν τόση απόσταση μεταξύ τους. Βιώνουμε ένα μεγάλο βραχυκύκλωμα του σινεμά. Στο παρελθόν, για παράδειγμα στην εποχή του New Hollywood, υπήρχε μια κεντρική λειτουργία που έφερνε κοντά τις δύο πλευρές και διεκδικούσε χώρο στη συνείδηση του θεατή – ποιος μπορεί να αποφανθεί με βεβαιότητα αν το σινεμά του Σκορσέζε ή του Κόπολα είναι εμπορικό ή καλλιτεχνικό; Δυστυχώς, βιώνουμε μια εποχή κατά την οποία το κέντρο είναι θρυμματισμένο: μπορεί να διασκεδάζεις αλλά λείπει η τέχνη, το όραμα, η μαστοριά. Κι αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση του σινεμά: η αποκατάσταση αυτού του διαλυμένου εμπορικο-καλλιτεχνικού κέντρου», κατέληξε.
Στο σημείο αυτό, τη σκυτάλη πήρε η Μαρία Καραγιαννάκη, η οποία ευχαρίστησε το Φεστιβάλ για την πρόσκληση και τη φιλοξενία και αναφέρθηκε αμέσως στις κοσμογονικές αλλαγές που έχει υποστεί το κινηματογραφικό τοπίο: «Ας μη συγκρίνουμε το παρελθόν με το παρόν: παλιά, ακόμη και τα μεγάλα στούντιο έκαναν μεγάλες πατέντες στις παραγωγές τους. Στην επόμενη εποχή του New Hollywood, τα στούντιο βρήκαν την κλασική συνταγή τους με τεράστια ονόματα και κτηνώδη μπάτζετ», ανέφερε. «Ένας θεωρητικός κάνει τη διάκριση μεταξύ καλλιτεχνικού και εμπορικού σε δεύτερο χρόνο. Εμείς, ως παραγωγοί, την κάνουμε από πολύ πριν, από τη γέννηση ακόμα του πρότζεκτ. Πρακτικά, ο διαχωρισμός αυτός είναι μια μεγάλη γενναία απόφαση που ξεκινάει από τη χρηματοδότηση. Από πάρα πολύ νωρίς, ο δημιουργός καλείται να αντιμετωπίσει έναν εφιάλτη και να συμφιλιωθεί με την ιδέα πως, εκτός από την ταινία του, δημιουργεί κι ένα προϊόν, και δεν αρκεί να πείσει τον παραγωγό αλλά και τον χρηματοδότη». Ακολούθως και σχετικά με τον τρόπο ανατροφοδότησης στην εποχή του streaming, δήλωσε: «Οι πλατφόρμες δίνουν πλέον στοιχεία διαρκώς για τις συνήθειες του κοινού και τις επιθυμίες του. Αυτό δημιουργεί το εξής πρόβλημα: τα στούντιο δεν παίρνουν ρίσκο σε κάτι καινούργιο και ρηξικέλευθο που δεν έχει μελετηθεί επισταμένα», πρόσθεσε, για να ολοκληρώσει με ένα αισιόδοξο ενωτικό μήνυμα: «Οι ταινίες μπορούν να αλλάξουν τις ζωές των ανθρώπων. Ξέρετε πώς το ξέρω; Όλους εμάς εδώ σήμερα, σ’ αυτή την αίθουσα μια ταινία μάς οδήγησε, μια ταινία διαφορετική και ιερή για τον καθένα και την καθεμία από εμάς».
Τέλος, τον λόγο πήρε ο Γιώργος Ζώης, ο οποίος μίλησε από τη σκοπιά του δημιουργού: «Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν σκέφτομαι τον διαχωρισμό καλλιτεχνικού και εμπορικού έργου εκ προοιμίου. Προκύπτει ως εσωτερική ανάγκη, δεν εκκινώ από κάποια διάκριση, και το γράψιμό μου δεν διαφέρει. Αν ξεκινήσεις με την παραδοχή της εμπορικότητας, κληρονομείς έναν επίμονο παραγωγό που διαρκώς ζητάει πράγματα και επεμβαίνει στο σενάριο, κάνοντας υποθέσεις που δεν ξέρουμε αν θα πετύχουν. Εγώ προσωπικά χαίρομαι που υπάρχει αυτό που ονομάζουμε “προσωπικό σινεμά” (δεν μου αρέσει ο όρος “καλλιτεχνικό σινεμά”) και χρηματοδοτείται. Με ενοχλεί η εμμονή με το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος. αυτό το μοντέλο παραγωγής με βρίσκει αντίθετο, κι εμείς οι δημιουργοί πρέπει να συσπειρωθούμε», τόνισε. «Άλλωστε, από πότε η πλειοψηφία δίνει την υψηλότερη αξία σε ένα κινηματογραφικό έργο; Εγώ βλέπω ταινίες που μπορεί να μην έχουν εκατομμύρια θεατές αλλά εμένα με μετακίνησαν, μου έδωσαν τροφή για να ζήσω πολλούς μήνες, ίσως σε κάποιους ακόμη και να έσωσαν τη ζωή. Αυτός είναι ο λόγος που μαχόμαστε για την προσωπική δημιουργία: θέλουμε ένα σινεμά με συνείδηση, κι ας μην έχει εκατομμύρια θεατές».
Ανοιχτή συζήτηση Σοβαρά τώρα; Η οριακή τέχνη της κωμωδίας
Η ανοιχτή συζήτηση με τίτλο «Σοβαρά τώρα; Η οριακή τέχνη της κωμωδίας» πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 25 Ιουνίου, στο Κέντρο Πολιτισμού «Μελίνα Μερκούρη» των Λουτρών Αιδηψού, με ομιλητές τον κριτικό κινηματογράφου Γιάννη Καντέα-Παπαδόπουλο, τη stand-up κωμικό Ήρα Κατσούδα και τον ηθοποιό Θάνο Τοκάκη. Το πάνελ των ομιλητών καλωσόρισε και παρουσίασε ο Νεκτάριος Σάκκας, Συνεργάτης του Διεθνούς Προγράμματος στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και Συντονιστής των Ανοιχτών Συζητήσεων στο 5ο Evia Film Project.
H συζήτηση περιστράφηκε αρχικά γύρω από τη διάσημη αμερικανική κωμωδία Τροπική καταιγίδα, η οποία προβλήθηκε το προηγούμενο βράδυ, στο θερινό «Απόλλων», στο πλαίσιο του 5ου Evia Film Project, με την Ήρα Κατσούδα να σχολιάζει πως πρόκειται για μια ταινία που σατιρίζει το κλασικό μοντέλο του λευκού χολιγουντιανού ηθοποιού, που ακολουθεί τις δοκιμασμένες λύσεις και τα στερεότυπα προκειμένου να κατακτήσει την κορυφή. «Το ζητούμενο στην κωμωδία είναι να στοχεύει στο λεγόμενο “punch up”, να στρέφει δηλαδή τα σαρκαστικά της βέλη προς τα πάνω, προς τις κοινωνικές ομάδες που κατέχουν εξουσία, προνόμια, προβολή και φήμη. Όταν συμβαίνει το αντίθετο (“punch down”), το να βάζεις δηλαδή στο στόχαστρο ανθρώπους που υφίστανται διακρίσεις και υποτίμηση, είναι σαφώς κατακριτέο», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Στη συνέχεια, ο Θάνος Τοκάκης μίλησε για τους αδιόρατους μηχανισμούς παραγωγής του γέλιου, θέτοντας το ερώτημα κατά πόσο το χιούμορ είναι προϊόν αποκλειστικά εγκεφαλικής διεργασίας ή εμπεριέχει και ένα ποσοστό συναισθημάτων. «Το μόνο σίγουρο είναι πως ο δογματισμός σκοτώνει το χιούμορ εκ των προτέρων, από τη στιγμή που το οριοθετεί και το περιχαρακώνει. Το χιούμορ οφείλει να λειτουργεί απελευθερωτικά, ως μορφή αποσυμπίεσης», προσέθεσε σχετικά. Αμέσως μετά, η Ήρα Κατσούδα επισήμανε πως το χιούμορ πηγάζει κατά κανόνα από τρεις διαφορετικές πηγές: την σύγχυση που προκαλεί η αμφισημαντότητα, το comic relief που αναζητούμε ως ανακούφιση από μια δύσκολη συνθήκη, καθώς και η αίσθηση ανωτερότητας που τείνουν οι άνθρωποι να επιδεικνύουν μέσω του χιούμορ απέναντι σε κάποιον ή κάτι που θεωρούν κατώτερο.
Ακολούθως, ο Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος τοποθετήθηκε σχετικά με την ύπαρξη κόκκινων γραμμών στην κωμωδία, σε σχετική τοποθέτηση από τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Φεστιβάλ Ορέστη Ανδρεαδάκη, ο οποίος αναρωτήθηκε κατά πόσο θα ήταν εφικτό να γυριστούν σήμερα κωμωδίες όπως το Ένας προφήτης… Μα τι προφήτης! των Monty Python. Ο κ. Καντέα-Παπαδόπουλος υπογράμμισε αρχικά πως πρόκειται για ένα περίπλοκο ζήτημα, καθώς οι προβληματικές αλλάζουν ανάλογα με την εποχή και την επικρατούσα νοοτροπία, ενώ πολλές φορές η ίδια η κωμωδία μάς δίνει τις απαντήσεις μέσα από το τι επιλέγει να θίξει. «Θα πρέπει ωστόσο να διευκρινίσουμε πως η κωμωδία δεν έχει ως στόχο την κοροϊδία, αυτό θα την υποβίβαζε σε κάτι ευτελές και εύκολο. Αντίθετα, σκοπός της είναι να φέρει στο προσκήνιο δυνάμεις και καταστάσεις που αξίζουν παρατήρησης και σχολιασμού. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι πολλά παλαιότερα αστεία επανέρχονται σήμερα διαφοροποιημένα και μεταμορφωμένα με βάσεις τις τωρινές τάσεις», εξήγησε σχετικά.
Σε εκείνο το σημείο, ο συντονιστής της συζήτησης Νεκτάριος Σάκκας στάθηκε στο γεγονός ότι η κωμωδία αποτελεί τρόπον τινά ένα «αδικημένο» κινηματογραφικό είδος, μιας και οι κωμωδίες κερδίζουν παραδοσιακά λιγοστά βραβεία και εισπράττουν σπάνια την αποθέωση της κριτικής, συνήθως μάλιστα μονάχα στις περιπτώσεις όπου πίσω από το κωμικό στοιχείο ξεπροβάλλει κάποιο βαθύτερο νόημα. Η Ήρα Κατσούδα προχώρησε έπειτα σε μια ανάλυση του παραπάνω φαινομένου: «Το δράμα αποτυπώνει πιο αντικειμενικά αποδεκτές καταστάσεις, για παράδειγμα μια μητέρα που έχασε το παιδί της είναι μια συνθήκη που θα αντιμετωπιστεί από όλους τους ανθρώπους ως μια κοινά παραδεκτή τραγωδία. Στον αντίποδα, η κωμωδία χαρακτηρίζεται από επιμέρους κώδικες και μια υποκειμενικότητα, στοιχείο που την καθιστά πιο προσωπική υπόθεση και όχι οικουμενική.
Αμέσως μετά, ο Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος, χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα τον Κυνόδοντα του Γιώργου Λάνθιμου, μίλησε για τις ταινίες που εγκολπώνουν με επιτυχία κωμικά στοιχεία σε έναν δραματικό σκελετό, δίνοντας έμφαση στην αμηχανία που προκαλεί συχνά σε όλους μας η συνύπαρξη των δύο αυτών κόσμων, ενώ συγχρόνως επισήμανε τις λαϊκές καταβολές της κωμωδίας ως κινηματογραφικού είδους. Στη συνέχεια, μιλώντας για τα έμφυλα στερεότυπα της γυναικείας αναπαράστασης στην κωμωδία, η Ήρα Κατσούδα αναφέρθηκε στα διαχρονικά στερεότυπα που αλλάζουν σταδιακά, επισημαίνοντας πως το χιούμορ υπήρξε ένα προνόμιο που είχε παραχωρηθεί διαχρονικά και κατ’ αποκλειστικότητα στον ανδρικό πληθυσμό.
Τέλος, οι τρεις ομιλητές επικεντρώθηκαν στις αλλαγές που έχουν μεσολαβήσει αναφορικά με το είδος του χιούμορ που γίνεται αποδεκτό από την κοινωνία, μέσα από την αναφορά αστείων που στην πάροδο του χρόνου κατέληξαν να θεωρούνται προσβλητικά ή μειωτικά. «Το θέμα δεν είναι να εξαφανίσουμε ολικά τις κωμωδίες και τις ταινίες γενικότερα που τώρα μας φαίνονται κοινωνικά απαράδεκτες. Το αληθινό ζητούμενο είναι μέσα από τις διαφοροποιήσεις αυτές να αντιληφθούμε σε βάθος την κοινωνία του τότε και του σήμερα, προβαίνοντας στην απαραίτητα κριτική αλλά και αναλογιζόμενοι το τι οφείλουμε να πράξουμε εμείς οι ίδιοι», τόνισε ο Θάνος Τοκάκης. Από την πλευρά της, η Ήρα Κατσούδα συμπλήρωσε: «Πρέπει να έχουμε πάντα συναίσθηση πως αποτελούμε κομμάτι μιας ασταμάτητης εξελικτικής διαδικασίας. Δεν απορρίπτουμε ό,τι προηγήθηκε, αλλά το μελετούμε για να συνειδητοποιήσουμε τα λάθη και τις παραλείψεις, έχοντας πάντα επίγνωση πως στο μέλλον θα βρεθούμε και εμείς σε αυτή τη θέση της κριτικής και της αποδόμησης».
Προβολή και συζήτηση με τους συντελεστές της ταινίας Η Μέρα που γίναμε ήρωες
Την Πέμπτη 25 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε επίσης η εκπαιδευτική προβολή μιας ξεχωριστής ελληνικής μικρού μήκους ταινίας (διάρκειας 15 λεπτών) στην Παιδική Νεανική Δημοτική Βιβλιοθήκη Ιστιαίας-Αιδηψού. Πρόκειται για την ταινία Η μέρα που γίναμε ήρωες της Σελήνης Παπαγεωργίου, στην οποία τρία εννιάχρονα αψηφούν τις προειδοποιήσεις των γονιών τους και αποφασίζουν να βοηθήσουν τον περιθωριοποιημένο του χωριού που βρίσκουν λιπόθυμο στο δάσος. Μετά την προβολή, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν με τους συντελεστές της ταινίας σχετικά με την καλοσύνη και την κοινωνική συνείδηση, αλλά και να εντοπίσουν τις ποιότητες εκείνες που απαρτίζουν τους ήρωες.
Προβολή της ταινίας Λουόμενοι δίπλα στις ιαματικές πηγές στα Λουτρά Αιδηψού
Το βράδυ της Πέμπτης 25 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε η προβολή μιας ιδιαίτερης μικρού μήκους ταινίας της Εύας Στεφανή, στον φυσικό της χώρο: στην καρδιά της λουτρόπολης. Η τρυφερή αυτή ταινία παρακολουθεί τη ζωή μιας ομάδας λουόμενων σε διαφορετικές λουτροπόλεις της Ελλάδας στη διάρκεια ενός καλοκαιριού και μοιραία υιοθετεί τον ράθυμο ρυθμό τους. Η σκηνοθέτρια βρέθηκε στα λουτρά Αιδηψού για να παρουσιάσει την ταινία της, η οποία παιζόταν σε λούπα για 4 ώρες, από τις 21:00 έως τη 01:00.
Προβολές σε Αιδηψό και Λίμνη
Στο πλαίσιο της τρίτης ημέρας του 5ου Evia Film Project προβλήθηκε επίσης μία από τις ωραιότερες ελληνικές ταινίες των τελευταίων χρόνων, το Digger του Τζώρτζη Γρηγοράκη, παρουσία συντελεστών της ταινίας στο κατάμεστο Σινέ Απόλλων. Με πρωταγωνιστές τους Βαγγέλη Μουρίκη και Αργύρη Πανταζάρα, το Digger είναι ένα σύγχρονο γουέστερν που εκτυλίσσεται στη καρδιά ενός άγριου τοπίου και, συνομιλώντας με τη θεματική της φετινής διοργάνωσης, περνάει μέσα από την καρδιά του δάσους.
«Είναι μία από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων χρόνων και τιμήθηκε με πολλά βραβεία, ανάμεσά τους και με τον Αργυρό Αλέξανδρο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης» σημείωσε ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ, Ορέστης Ανδρεαδάκης. Από την πλευρά του, ο σκηνοθέτης Τζώρτζης Γρηγοράκης ευχαρίστησε το κοινό για την παρουσία του στο σινέ Απόλλων και σημείωσε: «Η ταινία μας βγήκε στη διάρκεια της πανδημίας και δεν είχαμε την ευκαιρία να την προβάλουμε δημόσια στη Θεσσαλονίκη. Είναι μία ταινία για έναν πατέρα και έναν γιο που μέσα στην καρδιά ενός δάσους ψάχνουν να βρουν μια σχέση που δεν είχαν καταφέρει να έχουν». Αναφερόμενος στον χαρακτήρα του, ο Αργύρης Πανταζάρας σημείωσε ότι «έπρεπε να συναντήσει τον πατέρα του που τον ερμηνεύει αυτός ο σπουδαίος ηθοποιός του ελληνικού σινεμά, ο Βαγγέλης Μουρίκης. Ο Τζόνι είναι έτοιμος να τον κατασπαράξει, αλλά ταυτόχρονα και να τον δει και να συμφιλιωθεί μαζί του. Για μένα η πιο όμορφη στιγμή είναι που καταφέρνει να δει ο ένας τον άλλο». Ο Βαγγέλης Μουρίκης σημείωσε ότι σε σχέση με τους άλλους ρόλους του, αυτή ήταν η πρώτη φορά που οι πρόβες πραγματοποιήθηκαν μόλις βρέθηκαν μέσα στο σκηνικό της ταινίας, στο δάσος.
Αμέσως μετά, προβλήθηκε στο Σινέ Απόλλων η υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Μοντάζ Όταν ξέσπασε η βία (1972) του Τζον Μπούρμαν, μια αξέχαστη δημιουργία των κινηματογραφικών 70s και συνάμα μια σοκαριστική σπουδή στην ανθρώπινη βία, η οποια προκάλεσε τεράστιο ντόρο την εποχή που κυκλοφόρησε στις αίθουσες.
Παράλληλα, στο σινεμά Ελύμνιον της Λίμνης πραγματοποιήθηκε η προβολή της αγαπημένης ταινίας Ο λαβύρινθος του Πάνα του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, που συνυφαίνει το παραμύθι, τον τρόμο και την πολιτική αλληγορία, τοποθετώντας τη δράση της στη μετεμφυλιακή Ισπανία. Η ταινία τιμήθηκε με τρία βραβεία Όσκαρ και ισάριθμα βραβεία BAFTA.
Το Evia Film Project υλοποιείται με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού. Σημαντική είναι η συμβολή της ΕΡΤ. Πολύτιμη είναι η στήριξη της COSMOTE TELEKOM, Μεγάλου Χορηγού, και της Fischer, που στηρίζει σταθερά το Φεστιβάλ. Το 5ο Evia Film Project πραγματοποιείται σε συνεργασία με τον Δήμο Ιστιαίας-Αιδηψού, τον Δήμο Μαντουδίου-Λίμνης-Αγίας Άννας και τον Οργανισμό Λιμένων Νομού Ευβοίας.
