Επειδή ο τίτλος δεν είναι ακριβώς σαφής, θα μου επιτρέψεις να σου περιγράψω μία εικόνα. Μία ήσυχη Κυριακή του Αυγούστου του 1976 στις 5:30 τα ξημερώματα, ο σκηνοθέτης Claude Lelouch τοποθετεί μία κάμερα στο εμπρός μέρος της Mercedes-Benz 450 SEL του και ξεκινά ένα απίστευτο… ράλι στους μισοάδειους δρόμους του Παρισιού. Μόνο δύο άτομα γνώριζαν εκ των προτέρων για τις προθέσεις του: η σύντροφος του που θα συναντούσε στην Sacré-Cœur κατά την κορύφωση του σύντομου φιλμ και ένας βοηθός που κρατούσε ασύρματο και πρόσεχε μία τυφλή διάβαση για πεζούς.

Το φιλμ προκάλεσε έντονη κατακραυγή όταν πραγματοποίησε το ντεμπούτο του και ήταν απόλυτα λογικό. Οι εικόνες ενός αυτοκινήτου (που δεν φαίνεται πουθενά στο φιλμ) να τρέχει στο Παρίσι με 200 (κυριολεκτικά, σύμφωνα με μαρτυρίες) αγνοώντας ερυθρούς σηματοδότες και σήματα και εννίοτε “καβαλώντας” και το πεζοδρόμιο ήταν εξαιρετικά… εθιστικές αλλά ταυτόχρονα, μαρτυρούσαν και μία ανευθυνότητα που δεν ήταν ανεκτή τότε, πολύ περισσότερο τώρα! Όμως η μικρή ταινία του Lelouch έγινε κάτι σαν “cult classic” ανάμεσα στους petrolheads, ακόμα και παρά το γεγονός ότι ο Γάλλος “έκρυψε” τον ράθυμο V8 των 6,9 λίτρων με την μελωδία ενός V12 από την επίσης δική του, Ferrari 275 GTB.

Τώρα, η Ferrari θέλει να αναπαράγει το κλασικό φιλμ και για να το κάνει, επιστράτευσε τον Charles Leclerc, μία SF90 Stradale και τον ίδιο τον Lelouch. Ως σκηνικό επιλέχθηκε το Μονακό αλλά η ιταλική μάρκα επέλεξε τον πιο υπεύθυνο τρόπο κλείνοντας τους δρόμους του πριγκιπάτου για το κοινό, αλλά το τελικό προϊόν αυτής της συνεργασίας, δεν θα το δούμε αμέσως. Πρέπει να περιμένουμε μέχρι τον επόμενο μήνα, οπότε για να μην σε αφήσω παραπονεμένο, σου παραθέτω το αυθεντικό “ C’était un rendez-vous”. Δυνάμωσε τα ηχεία σου και απόλαυσε τα 8:30 λεπτά… αναρχίας του Lelouch στο Παρίσι του 1976. Γιατί σύντομα, θα απολαύσουμε το remake στο Μονακό και φυσικά, θα πρέπει να συγκρίνουμε τα δύο!