Οδύσσεια (The Odyssey)
Έχουν ήδη γραφτεί και ειπωθεί τόσo πολλά για την Οδύσσεια, που το πιο σώφρον είναι να περιμένουμε να τη δούμε για να βγάλουμε συμπεράσματα. Ο Κρίστοφερ Νόλαν φτιάχνει κάθε ταινία σαν να είναι η τελευταία του και η μετασκευή του ομηρικού έπους απαιτεί προβολή σε αίθουσα προδιαγραφών IMAX. Το στοίχημα είναι πολλαπλό: να συλλάβει το οικείο, την αγωνία της επιστροφής σε ένα οικογενειακό δράμα νόστου, με τη μεγάλη κλίμακα της περιπέτειας, των μύθων, των αρχετύπων και των συμβόλων. Το τρέιλερ και οι πρώτες φωτογραφίες έχουν διχάσει και είναι βέβαιο ότι ο Νόλαν δεν ξεστράτισε από τη συνήθη προβληματική του μόνο για μια τυπική αναπαράσταση. (16/7)
Φιόρδ (Fjord)
Ο Χρυσός Φοίνικας του Φεστιβάλ Καννών, η ταινία του Κρίστιαν Μουνγκίου, φέρνει σε αντιπαράθεση την εκκοσμικευμένη κοινωνία με μια θρησκευτική κοινότητα που κουβαλά τα ήθη και την παράδοσή της σε μια χώρα που δεν ανέχεται παρεκτροπές και τιμωρεί μια οικογένεια μεταναστών με την κατηγορία της κακομεταχείρισης των παιδιών της. Με στρωτή αφήγηση και πολλούς χαρακτήρες που, ψύχραιμα ή σπασμωδικά, εμπλέκονται σε ένα σύγχρονο culture war, το Φιόρδ επιχειρεί, και πετυχαίνει, την άρση των αρχικών προκαταλήψεων και προσκαλεί τον θεατή σε μια γόνιμη κουβέντα για ένα θέμα που ξεπερνά το νομικό ζήτημα και αγγίζει τη ρευστή ηθική και την ίδια την αντίληψη της ζωής. (20/8)
Ο Αστερισμός του Σκύλου (Dog Stars)
Ο Ρίντλεϊ Σκοτ είχε σχεδιάσει μια βιογραφία των Bee Gees αλλά αναβλήθηκε, δίνοντας αμέσως τη θέση της στη μεταφορά του best seller του Πίτερ Χέλερ, Dog Stars, μια επιστημονική φαντασία έρωτα και, κυρίως, πανδημίας, με πρωταγωνιστή τον Τζέικομπ Ελόρντι, ο οποίος αντικατέστησε τον Πολ Μέσκαλ. Επειδή ξεκίνησε στα 40 του, ο Βρετανός σκηνοθέτης αρνείται πεισματικά κάθε υποψία ολιγωρίας και συνεχίζει ακάθεκτος: αμέσως μετά την έξοδο της ταινίας, θα παραλάβει το τιμητικό Όσκαρ που θα του απονεμηθεί σε ειδική τελετή τον Νοέμβριο, και σίγουρα θα βάλει μπρος το επόμενό του πρότζεκτ! (27/8)
Spider Man: Καινούργια Μέρα (Spider Man, Brand New Day)
Ο Σπάιντι τα βάζει με τους εγκληματίες σε έναν κόσμο που δεν τον θυμάται, ένας αόρατος εχθρός ελλοχεύει και οι φίλοι του προχωρούν χωρίς αυτόν. Σκληρά πράγματα, που θα ζορίσουν ακόμη περισσότερο όταν εμφανιστεί και ο Hulk, δηλαδή ο Μαρκ Ράφαλο – συνεπώς οι δυσαρεστημένοι διπλασιάζονται σε μια υπερηρωική σειρά που αποδίδει πολλαπλά όσο περνά ο καιρός, αντίθετα με τους Εκδικητές, οι οποίοι θα πρέπει να ξεκινήσουν από την αρχή στην επανεμφάνισή τους τα Χριστούγεννα που έρχονται. Ο Τομ Χόλαντ έχει χαρακτηρίσει την ψυχολογική κατάσταση του χαρακτήρα του ως παρατεταμένη «αραχνοεφηβεία», ενώ η Ζεντέγια τον στηρίζει σταθερά σε κάθε του άλμα. Το καλοκαίρι τούς ανήκει, αφού θα τους έχουμε δει και στην Οδύσσεια, με απόσταση λίγων ημερών.(30/7)
Η πιο πλούσια γυναίκα στον κόσμο (La femme la plus riche du monde)
Η παράταιρη σχέση της Λιλιάν Μπετανκούρ με τον Φρανσουά Μαρί Μπανιέ απασχόλησε τα media, τους κοσμικούς και πολιτικούς κύκλους της Γαλλίας αλλά και τη Δικαιοσύνη, γιατί ο φαντεζί αρτίστας, σύντροφος του ηθοποιού Πασκάλ Γκρεγκορί, που δήλωνε θεατρικός συγγραφέας, ανάμεσα στα πολλά ταλέντα του, είχε τη συνήθεια να προσκολλάται με αφοσίωση και για ωφελιμιστικούς λόγους σε σαλόνια, εξοχικά και ατελιέ διασήμων, από τον Σαλβαντόρ Νταλί, τη Μαρί Λορ ντε Νοάιγ, τον Άντι Γουόρχολ και τον Ιβ Σεν Λοράν στα νιάτα του μέχρι τον Τζόνι Ντεπ και τη Βανέσα Παραντί σχετικά πρόσφατα, βαφτίζοντας μάλιστα την κόρη τους, Λίλι Ρόουζ. Με την κληρονόμο της Λορεάλ ανέπτυξε στενότατο δεσμό, που ενόχλησε την οικογένειά της, σε σημείο που η κόρη της, Φρανσουάζ Μεγιέρς, τον έσυρε στα δικαστήρια για να μη βάλει χέρι στην τεράστια περιουσία. Στην ταινία του Τιερί Κλιφά, τα ονόματα είναι διαφορετικά αλλά η πολύκροτη υπόθεση μοιάζει πολύ, και δίνει την ευκαιρία στην Ιζαμπέλ Ιπέρ να παίξει με κέφι και άνεση μια πατρικία Παριζιάνα που βρίσκει αντίδοτο στην ανία της σε έναν ντιλετάντη, αν και την παράσταση κλέβει ο βραβευμένος με Σεζάρ για την ερμηνεία του Λοράν Λαφίτ, που είναι ορμητικός, αστείος και τραγικός, σε έναν πολύ αβανταδόρικο ρόλο. (6/8)
The Match
Πολλοί τελικοί διεκδικούν τον τίτλο της καλύτερης ή σημαντικότερης, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, ποδοσφαιρικής αναμέτρησης όλων των εποχών. Ωστόσο, ο προημιτελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Μεξικό μεταξύ Αγγλίας και Αργεντινής παραμένει ΤΟ ματς, η μητέρα όλων των μαχών, για πολιτικούς και αθλητικούς λόγους, από τα Φόκλαντς και το ’66 αντίστοιχα: ο Ντιέγκο πέτυχε δύο από τα πιο αξιομνημόνευτα γκολ στα χρονικά μόλις μέσα σε 4 λεπτά, το ένα με το «χέρι του Θεού», και το άλλο με το απαράμιλλο ταλέντο του, παίρνοντας σβάρνα 5 αμυντικούς και τον Σίλτον. Η Αγγλία είχε δίκιο, αλλά ο Μαραντόνα είχε όλα τα δίκια του κόσμου, γράφοντας ιστορία που παρουσιάζουν οι σκηνοθέτες Καμπράλ και Φράνκο σε ένα ντοκιμαντέρ που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Καννών του 2026 και πέφτει πάνω στην καυτή επικαιρότητα του φετινού Μουντιάλ.(Ιούλιος)
Η πανούκλα (La peste)
Ανάμεσα σε ένα δημοφιλές αγόρι και τη σνομπ παρέα του, κι έναν περιθωριακό, εκκεντρικό τύπο που έχει μια εμφανή δερματική ασθένεια σε όλο του το σώμα, ο έφηβος Μπεν προσπαθεί να βρει τη θέση του στο τεταμένο, πρώιμης τοξικής αρρενωπότητας περιβάλλον ενός κολυμβητηρίου, όπου προπονητής είναι ο Τζόελ Έτζερτον. Η Πανούκλα θα μπορούσε να είναι το Stand by me σε πισίνα, μια διαφορετική ιστορία ενηλικίωσης, αλλά με πολύ περισσότερη αιχμή και κακοποιητική διάθεση. Το σενάριο και η σκηνοθεσία, σε 35άρι φιλμ, είναι του Τσάρλι Πόλιντζερ. Η παράλειψη της ταινίας από τις φετινές υποψηφιότητες Όσκαρ στην κατηγορία του κάστινγκ θεωρήθηκε μεγάλη αδικία – το επιτελείο των άγνωστων νεαρών ηθοποιών είναι έξοχα επιλεγμένο.(2/7)
Ο παραχαράκτης (L’Affaire Bojarski)
Οι Παραχαράκτες του Στέφαν Ρουντοβίτσκι ήταν ένα από τα ωραιότερα και πιο ιντριγκαδόρικα φιλμ με θέμα την εξαπάτηση (εν προκειμένω, την παραχάραξη χαρτονομισμάτων) που γυρίστηκαν ποτέ – ξενόγλωσσο Όσκαρ για την Αυστρία το 2007. Τοποθετημένος περίπου την ίδια χρονική περίοδο, ο Παραχαράκτης του Ζαν Πολ Σαλομέ είναι το χρονικό του Γιαν Μποζάρσκι, ενός Πολωνού που μετανάστευσε στη Γαλλία αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και χαρακτηρίστηκε «Σεζάν του πλαστού χρήματος», γιατί τύπωνε ψεύτικα χαρτονομίσματα με έναν τόσο καλλιτεχνικό τρόπο που ακόμη και οι ειδικοί έκριναν πως έμοιαζαν πιο αληθινά κι από τα γνήσια. Φυσικά, δεν θα μπορούσε να μην είχε τον Ιαβέρη του, τον επιθεωρητή Ματέι, που αφιέρωσε τη ζωή του για να διαλευκάνει το μυστήριο. Ο Ρεντά Καντέμπ πρωταγωνιστεί σε μια μεγάλη εμπορική επιτυχία στη Γαλλία. (6/8)
Fatherland
Μετά την άδοξη κατάρρευση του μεγαλεπήβολου πρότζεκτ του, The Island, με τον Χοακίν Φίνιξ και τη Ρούνι Μάρα, ο Πάβελ Παβλικόφσκι επέστρεψε στο σινεμά (του) και στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Καννών έπειτα από οκτώ χρόνια –αποσπώντας το βραβείο σκηνοθεσίας–, πάντα στο τετράγωνο, ασπρόμαυρο φορμάτ που του ταιριάζει γάντι, με μια υπέροχη όσο και δυσβάστακτη ιστορία. Η ταινία του είναι συνταρακτική, γιατί οι περισσότερες από τις βιογραφικές πληροφορίες για την οικογένεια του νομπελίστα Τόμας Μαν δεν αποκαλύπτονται αλλά γίνονται υπόγεια αισθητές, σε εικαστική «μετάφραση» και σεναριακή ελλειπτικότητα, με τα βλέμματα και τις σιωπές να συμπληρώνουν τα κενά. Έξοχοι η Σάντρα Χίλερ και ο Χανς Ζίχλερ (τον είχαμε δει στο Μόναχο και στον πρώιμο Βέντερς) στον ρόλο του ζωντανού, ματαιόδοξου, «δίγλωσσου» τοτέμ που φιλοδοξεί να υποκαταστήσει τον Γκαίτε στη συνείδηση των μουδιασμένων αλλά και αμετάκλητα διχασμένων Γερμανών. Το φάντασμα του γιου, Κλάους, η ορφάνια της κόρης, Έρικα, και το δίλημμα του Τόμας Μαν ψάχνουν, φέροντας το αίσθημα της ήττας, το heimat, την πατρίδα που δεν αναγνωρίζουν στα ειδυλλιακά λιβάδια, ούτε στις βαρετές δεξιώσεις. (3/9)
Πάρτι Γενεθλίων (Birthday Party)
Με παραίνεση του παραγωγού Γιώργου Καρναβά, ο Γουίλεμ Νταφόε διάβασε το μυθιστόρημα του Πάνου Καρνέζη, The Birthday Party, ενώ γύριζε το Inside του Βασίλη Κατσούπη. Κι ενώ είχε τις αμφιβολίες του, δέχτηκε να παίξει τον πονεμένο αλλά και αδυσώπητο κροίσο Μάρκο Τιμολέοντα, σε μια ιστορία που εκτυλίσσεται βασικά μέσα σε ένα καλοκαιρινό βράδυ στα τέλη των ’70s, στο μικρό ιδιόκτητο νησί του, κατά τη διάρκεια του πάρτι γενεθλίων της μοναχοκόρης του, ώσπου ένα μυστικό που δεν γίνεται να μην αποκαλυφθεί δυναμιτίζει το γλέντι και την ιδιαίτερη σχέση τους. Ο Νταφόε παίζει μια παραλλαγή του Ωνάση με ελληνικά και διεθνή στοιχεία και τον φιλτράρει μέσα από ένα μείγμα μοχθηρής εξουσιαστικότητας και ευάλωτης θνητότητας, μια επικίνδυνη ισορροπία που μόνο ένας μεγάλος ηθοποιός είναι ικανός να διατηρήσει πειστικά σε ένα real time οικογενειακό πορτρέτο. (2/7)
