Ας ξεκινήσουμε από τα δεδομένα. Από τα σημερινά κοινοβουλευτικά κόμματα τέσσερα θα μείνουν εκτός. Σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις, τα ποσοστά που συγκεντρώνουν ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά, η Νίκη και οι Δημοκράτες υπολείπονται -και μάλιστα σημαντικά- από το όριο (3%) εισόδου στο Kοινοβούλιο.
Τρία κόμματα (Ν.Δ., ΕΛΑΣ, ΠΑΣΟΚ), με τη σειρά που αναφέρονται και εφόσον δεν συμβεί κάτι δραματικό, θα βρεθούν στις τρεις πρώτες θέσεις και κατά συνέπεια θα είναι αυτά που θα πάρουν την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Η επίτευξη αυτοδυναμίας, σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα και το σύνολο των ερευνών, δεν είναι κατορθωτή, ενώ ο σχηματισμός συνεργατικής κυβέρνησης θα παραπεμφθεί μετά από νέες εκλογές και οι εταίροι -ποιοι και πόσοι- που θα μετέχουν θα είναι σε συνάρτηση με τα αποτελέσματα που θα επιτύχουν στη δεύτερη κάλπη.
Aλλα τρία κόμματα (ΚΚΕ, Ελπίδα, Ελληνική Λύση) θα δώσουν μάχη για την τέταρτη θέση, με το ΚΚΕ να συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες, καθώς τα κόμματα της Καρυστιανού και του Βελόπουλου, σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες, θα χάσουν δυνάμεις όταν εμφανιστεί και επισήμως το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά. Μάλιστα δεν αποκλείεται την τέταρτη θέση να την καταλάβει ο «Πατριωτικός Λαϊκός Συναγερμός» – ας το βαφτίσουμε έτσι για να μη γράφουμε συνεχώς το «κόμμα Σαμαρά».
Εξάλλου, το ΠΑΛΑΣ είναι εύηχο αφού οι οπαδοί του θα μπορούν να φωνάζουν: «ΠαΛάΣ ΠαΛάΣ, Αντώνης Σαμαράς». Παλαιότερα φώναζαν «Ελλάς Ελλάς, Αντώνης Σαμαράς», αλλά τώρα λόγω της ΕΛΑΣ του Τσίπρα δεν θα μπορούν να το φωνάζουν.
«Μικρός Συνασπισμός»
Η Πλεύση Ελευθερίας, αν και δημοσκοπικά υποχωρεί, το εκλογικό της ποσοστό, λογικά, θα είναι μεγαλύτερο από αυτό που έλαβε το 2023. Τα κόμματα της Λατινοπούλου και του Βαρουφάκη, παρότι βρίσκονται στην περιοχή του 3%, δύσκολα θα μπορέσουν να εισέλθουν στη Βουλή καθώς τη μεν Λατινοπούλου αναμένεται να την «κλαδέψει» ο Συναγερμός του Σαμαρά, ενώ τον δρόμο του Βαρουφάκη το πιθανότερο είναι να τον κλείσει ο «μικρός συνασπισμός», εάν βεβαίως τα απομεινάρια του ΣΥΡΙΖΑ, της Νέας Αριστεράς, κάποιο κομμάτι των Οικολόγων και ορισμένα στελέχη από το ΜέΡΑ 25 καταφέρουν να συμπήξουν εκλογικό συνασπισμό με επικεφαλής κάποια προσωπικότητα της Αριστεράς με ευρύτερη αποδοχή.
Προσώρας, με όσα γίνονται στον ΣΥΡΙΖΑ οι συζητήσεις έχουν παγώσει. Και είναι λογικό. Αφού, όπως λένε στελέχη της ΝΕΑΡ και παραδέχονται και παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ που επιθυμούν να υπάρξει ο λεγόμενος «μικρός συνασπισμός», ποιοι με ποιους θα συζητήσουν; Με τον Φάμελλο, τον Παππά, τον Πολάκη; Ασε που πλέον δεν υπάρχουν δύο πλευρές, αλλά τρεις, καθώς Παππάς και Δούρου διαφωνούν «με τη λαιμαργία του Πολάκη να καταπιεί τον Σωκράτη».
Ενδεχομένως, η εκκρεμότητα να συνεχιστεί και μετά τη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής (Σάββατο, 11 Ιουλίου), εάν ο Σωκράτης Φάμελλος επιμείνει στην ακατανόητη γραμμή: «Συνεργασία με τον Τσίπρα, όχι αντιπαραθετικό ψηφοδέλτιο στην ΕΛΑΣ». Και λέμε ακατανόητη επειδή ο πρώην πρωθυπουργός, μετά τους συνεργάτες του, το ξεκαθάρισε και ο ίδιος: «Δεν επιθυμώ να έχω οποιαδήποτε συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο ιστορικός και πολιτικός κύκλος του οποίου έκλεισε οριστικά». Τι άλλο να κάνει; Να τους στείλει εξώδικο για να μην τον εμπλέκουν στα εσωτερικά τους;
Δύο ενδεχόμενα
Αν ο Φάμελλος επιμείνει και δεν παραιτηθεί, δύο ενδεχόμενα υπάρχουν. Να τον καθαιρέσουν οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι -εάν βεβαίως έχουν την πλειοψηφία, που δεν είναι και σίγουρο- και να προχωρήσουν, σύμφωνα με τις καταστατικές προβλέψεις, σε νέα ηγεσία ή να συμφωνήσει ο Φάμελλος με την εσωκομματική αντιπολίτευση και να αρχίσουν να ετοιμάζονται αφενός για τη ΔΕΘ και αφετέρου για τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι όμως σίγουρο ότι θα ευδοκιμήσει ένας συμβιβασμός, αφού ο Παύλος Πολάκης θέλει να τελειώσουν όσο γίνεται πιο γρήγορα με τον Φάμελλο προκειμένου να θέσει ο ίδιος υποψηφιότητα για αρχηγός.
Το χειρότερο όλων θα ήταν η αναξιοπρεπής κατάσταση της Κουμουνδούρου να συνεχίσει ως έχει, με τον Φάμελλο να λέει στους αμφισβητίες του: «ΟΚ, ετοιμαζόμαστε για ΔΕΘ και ψηφοδέλτια, αλλά αν κάποια στιγμή ο Τσίπρας μάς καλέσει, θα συμπορευτούμε μαζί του». Πώς το είχε πει ο Κάρολος Μαρξ; «Καλύτερα ένα άθλιο τέλος παρά μια αθλιότητα χωρίς τέλος».
Προφανώς, ο Φάμελλος δεν έχει διαβάσει την 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη ή έχει αποκηρύξει, όπως άλλωστε αρκετοί σύντροφοί του, τον Μαρξ. Εξυπακούεται πως ένας μπάσταρδος συμβιβασμός θα επιτείνει περαιτέρω την πολιτική και δημοσκοπική απαξίωση του ΣΥΡΙΖΑ και, μετά τον Ζαχαριάδη, τη Μαριλίζα, τον Παναγιώτου, τον Μαντζουράνη, θα οδηγήσει και πολλούς/ές άλλους/ες στην παραίτηση από την Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου μετά το θέρος να ενταχθούν στις τάξεις της ΕΛΑΣ.
Και αν για τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι σχετικά εύκολη η μεταπήδηση στο κόμμα του Τσίπρα, δεν ισχύει το ίδιο και για τους βουλευτές. Οχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και της Νέας Αριστεράς. Τα πράγματα έχουν δυσκολέψει ακόμη και για βουλευτές που είχαν σε ανύποπτο χρόνο, πριν ακόμη φτιάξει την ΕΛΑΣ, δηλώσει πίστη στον Τσίπρα.
Πλέον, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Η δεύτερη θέση που δίνουν οι δημοσκοπήσεις έχει αυξήσει τη διαθεσιμότητα των πολιτευτών. Μάλιστα, τον Σεπτέμβριο αυτή θα μεγαλώσει αν οι δημοσκοπήσεις δείξουν την ΕΛΑΣ στο 17%-18%, κάτι που στην Αμαλίας το θεωρούν σίγουρο, ενώ και οι περισσότεροι δημοσκόποι δεν το αποκλείουν.
Οχι στις «παλιές καραβάνες»
Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, ο Τσίπρας θα προτιμήσει να εκλεγούν βουλευτές στελέχη που είναι μέλη της ΕΛΑΣ παρά πρώην βουλευτές. «Οταν υπάρχει διαθεσιμότητα, και μάλιστα με απήχηση στην κοινωνία, γιατί να καταφύγει στις παλιές καραβάνες και να μπλέξει;», μας λέει συνομιλητής του Αλέξη. Επιπροσθέτως, είναι αρκετοί οι ελασίτες που τον πιέζουν να μη βάλει στα ψηφοδέλτια νυν βουλευτές, που θα στερήσουν από αυτούς την έδρα.
Και η αλήθεια είναι ότι σε αρκετές περιπτώσεις, ιδίως εκεί όπου θα εκλεγεί ένας βουλευτής, ο Αλέξης θα πρέπει να αποφασίσει ποιον/α θα στηρίξει. Για παράδειγμα, στην Αιτωλοακαρνανία ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μίλτος Ζαμπάρας ήταν από τους πρώτους που εκδηλώθηκαν υπέρ του Τσίπρα. Στην Αιτωλοακαρνανία όμως θα είναι υποψήφιος και ο Γρηγόρης Θεοδωράκης, στενός συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού.
Αντίστοιχα παραδείγματα υπάρχουν σχεδόν σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες και ιδιαίτερα εκεί όπου ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εκλέξει βουλευτές. Χαρακτηριστικά λέγεται ότι οι βουλευτές από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΕΑΡ που θα γίνουν δεκτοί στα ψηφοδέλτια της ΕΛΑΣ θα είναι μετρημένοι στα δάχτυλα.
Μέχρι και η «αγία τριάδα» της ΝΕΑΡ (Χαρίτσης, Αχτσιόγλου, Ηλιόπουλος) είναι ακόμη στην αναμονή και τον προθάλαμο. Παρά τα όσα λέγονται, δεν υπάρχει τελεσίδικη συμφωνία, αν και εικάζεται πως, εκτός από τους τρεις, ο Τσίπρας θα πάρει και τους δύο μουσουλμάνους (Οζγκιούρ Φερχάτ και Χουσεΐν Ζεϊμπέκ) που έχουν απήχηση σε Κομοτηνή και Ξάνθη.
Ο Δημήτρης Τζανακόπουλος έχει ως προτεραιότητα την εκπόνηση της διδακτορικής του διατριβής και ενδέχεται να είναι εκ νέου υποψήφιος στις μεθεπόμενες εκλογές, ενώ Θεανώ Φωτίου και Μερόπη Τζούφη αποφάσισαν να τερματίσουν οριστικά τη βουλευτική τους διαδρομή.
Από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ σίγουρη θέση στα ψηφοδέλτια του Τσίπρα φαίνεται, σύμφωνα με όσα μεταδίδονται από την Αμαλίας, να έχουν πέντε, χωρίς όμως να αποκλείεται, ανάλογα με τον χρόνο των εκλογών και την απήχηση στις τοπικές κοινωνίες, να προστεθούν ως υποψήφιοι και άλλοι δυο-τρεις.
Νέα δεδομένα
Πάντως, η έλευση του Σαμαρά, μετά το θέρος και επισήμως, στο κομματικό-εκλογικό παιχνίδι εκ των πραγμάτων θα αναγκάσει τις ηγεσίες των υπολοίπων κομμάτων να αναθεωρήσουν αρκετές από τις τακτικές τους. Το «κόμμα Σαμαρά», σύμφωνα με τον Θωμά Γεράκη της ΜARC, θα το ψηφίσουν «σίγουρα και αρκετά πιθανό» το 12,4% των ψηφοφόρων. Η Ν.Δ. θα χάσει μόνο 1,5%-2% και το υπόλοιπο θα προέρχεται από τα άλλα κόμματα.
Το ενδιαφέρον είναι ότι, εκτός από Βελόπουλο, Λατινοπούλου, Καρυστιανού και Νίκη, ο Σαμαράς έχει διείσδυση, και μάλιστα σημαντική, αν και απροσδόκητη, σε ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ. Σύμφωνα με τη MARC, το «κόμμα Σαμαρά» μπορεί «σίγουρα και αρκετά πιθανό» να το ψηφίσουν το 16,5% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και το 12,4% των ψηφοφόρων της ΕΛΑΣ.
Η πιθανότερη εξήγηση είναι ότι ο Σαμαράς με την επίκληση του εθνοπατριωτισμού ανταγωνίζεται τον «νέο πατριωτισμό» του Τσίπρα και τον παραδοσιακό πατριωτισμό του Ανδρέα Παπανδρέου, αφού δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ΠΑΣΟΚ, εκτός από σοσιαλιστικό και αντιδεξιό κόμμα ήταν και κατεξοχήν πατριωτικό, καθώς με το σύνθημα «η Ελλάδα στους Ελληνες» πολιτεύτηκε από το 1974 μέχρι τουλάχιστον και το 1988.
Η διείσδυση Σαμαρά σε ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ είναι λογικό να προβληματίζει τους Ανδρουλάκη και Τσίπρα, και ιδιαίτερα τον πρώτο, αφού η Χαριλάου Τρικούπη χάνει, σύμφωνα πάντα με τις έρευνες, ψηφοφόρους και προς την ΕΛΑΣ. Αν αρχίζει να χάνει και προς τον Σαμαρά, τότε ίσως αναγκαστούν να προβούν σε διορθωτικές κινήσεις τον Σεπτέμβριο, όπως δήλωσε και ο Παύλος Γερουλάνος.
Βέβαια, είναι δύσκολο αυτό να συμβεί αφού ο Γερουλάνος, αλλά και οι άλλοι ανησυχούντες σύντροφοί του συνεχώς μεταθέτουν τον χρόνο για το κούνημα της βελόνας. Στην αρχή είχαν πει για τα Χριστούγεννα, μετά είπαν για το Πάσχα, τώρα είναι ο Σεπτέμβριος το όριο για να ξεκολλήσει η βελόνα, η οποία ξεκόλλησε, αλλά, αντί για πάνω, κινείται προς τα κάτω.
Πρόβλημα με τον Σαμαρά θα έχει όμως και ο Τσίπρας. Εκτός από τη διείσδυση του 12,4%, υπάρχουν και τα λεγόμενα εθνικά θέματα, όπως η πόντιση του καλωδίου ανοιχτά της Κάσου, όπου στελέχη της ΕΛΑΣ, όπως ο Μπίστης και ο Σιακαντάρης, εμφανίζονται με διαφορετική γραμμή από αυτήν της Αμαλίας.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μεσσήνιος πρώην πρωθυπουργός επιτέθηκε στον Τσίπρα κάνοντας λόγο για «Πρέσπες του Αιγαίου» προκειμένου μετά από οκτώ χρόνια να θέσει από το παράθυρο τη Συμφωνία των Πρεσπών για τη Βόρεια Μακεδονία, αλλά και να χτυπήσει την κυβέρνηση αφενός επειδή, ως ήταν φυσικό, έχει αποδεχτεί τη Συμφωνία και αφετέρου επειδή, κατά τον Σαμαρά, η πολιτική των ήρεμων νερών στο Αιγαίο μπορεί να οδηγήσει σε ελληνο-τουρκική συνεννόηση για προσφυγή στη Χάγη.
Η πιθανότητα να κόψει μεγαλύτερα ποσοστά ο Σαμαράς από την αντιπολίτευση και λιγότερα από την κυβέρνηση, εφόσον οι δημοσκοπήσεις αποδειχθούν αληθείς, θα έπρεπε μάλλον να ικανοποιεί τη συντηρητική παράταξη, αφού η Κεντροαριστερά ηττάται, και μάλιστα στρατηγικά, ενώ το πολιτικό, εκλογικό και κυβερνητικό εκκρεμές μετατοπίζεται προς το δεξιό του άκρο.
Εάν οι δημοσκοπήσεις περιγράφουν τις προαναφερόμενες διεργασίες στο εκλογικό σώμα, τότε οι δηλώσεις της Ντόρας Μπακογιάννη ότι ο Σαμαράς θα κόψει την αυτοδυναμία από τη Ν.Δ. μάλλον δεν είναι εύστοχες.
Και αυτό επειδή καμία δημοσκόπηση δεν δίνει αυτοδυναμία στη Ν.Δ., αντίθετα όλες δείχνουν ότι ο στόχος, με τα σημερινά δεδομένα, είναι ανέφικτος. Η Ν.Δ. δεν βρίσκεται στο 36% ώστε οι δύο μονάδες που, κατά τον Γεράκη, θα κόψει ο Σαμαράς να της στερήσουν την αυτοδυναμία. Βρίσκεται στο 26%, ενδεχομένως και πιο κάτω, στα πρωτογενή δείγματα.
Απώλειες από Σαμαρά
Αρα ο Σαμαράς δεν κόβει την αυτοδυναμία της Ν.Δ., αλλά, εφόσον επιβεβαιωθούν οι έρευνες, αφαιρεί ψήφους από την Κεντροαριστερά και την Ακρα Δεξιά, κάτι που μάλλον -θα πρέπει να- ακούγεται ευχάριστα στα αυτιά των συντηρητικών ψηφοφόρων. Δυσάρεστα θα έπρεπε να ακούγεται στα αυτιά των ηγεσιών της Κεντροαριστεράς, οι οποίες δείχνουν ότι θέλουν να πάνε κάπου αλλά δεν ξέρουν πού.
Με εξαίρεση τον Τσίπρα, οι υπόλοιποι -και ειδικά οι ένοικοι της Κουμουνδούρου- δίνουν την εντύπωση πως μέρα με τη μέρα όλα γίνονται πιο φαιδρά. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως θα έγραφε και ο Νάνος Βαλαωρίτης, Είναι το μάταιο όνειρο / Του κληρονόμου που έρχεται / Να παραλάβει τα χαρτιά / Μιας μικρής ιδιοκτησίας / Που κανείς δεν ξέρει αν είναι / Και πού είναι αν είναι ακόμα.
Μετά την 11η Ιουλίου και εφόσον η κατάσταση αναξιοπρέπειας συνεχιστεί, δεν θα ήταν υπερβολή αν προσθέταμε πως μοιάζει με αυτόν που τον σκότωσαν πέρσι (ας πούμε ο Τσίπρας τον ΣΥΡΙΖΑ με την παραίτησή του και στη συνέχεια με την «Ιθάκη» και την ΕΛΑΣ) και ακόμα περιφέρεται το ζωντανό του λείψανο. Δυστυχώς, στην πολιτική νικούν και οι νικημένοι. Αν αυτό στην Αριστερά και στην Κεντροαριστερά δεν το καταλάβουν, θα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.
Και για να μην αναγκαστούν να το καταλάβουν με οδυνηρό τρόπο, όταν ανοίξουν οι κάλπες, ίσως θα πρέπει να αρχίσουν να συζητούν για όσα τους ενώνουν και όχι να τσακώνονται, σαν κοκοράκια, γι’ αυτά που τους χωρίζουν. Και το κυριότερο, να εξετάσουν αν μπορούν και πώς να μετατρέψουν τη μεγάλη κοινωνική δυσαρέσκεια, που φτάνει το 70%, σε κοινοβουλευτική και κυβερνητική πλειοψηφία. Αυτά αξιώνουν από αυτούς οι προοδευτικοί πολίτες και όχι ποιος (ο Τσίπρας ή ο Ανδρουλάκης) θα «καβαλήσει» τον άλλον στη δεύτερη θέση…
Φωτογραφία: EUROKINISSI
