Το μεγαλύτερο αμάρτημα του μιλένιαλ είναι η νοσταλγία
Η νέα ταινία των «Hunger Games» μόλις κυκλοφόρησε και αναρωτιόμαστε αν έχει έρθει επιτέλους η ώρα να αγαπήσουμε κάποιον νέο χαρακτήρα από κάποιο νέο σύμπαν

22.11.2026
Ήταν κάπου κοντά στο 2010: ήμουν στο γυμνάσιο και είχα μόλις πιάσει στα χέρια μου τα βιβλία της Σουζάν Κόλινς, τους «Αγώνες Πείνας». Φυσικά, το διάλειμμά μου ήταν άλλη μια ευκαιρία για διάβασμα (μια συνήθεια που έχει παραμείνει όταν διαβάζω κάτι που μου αρέσει), οπότε καθόμουν στην τάξη, με το βιβλίο που τότε μου έμοιαζε σαν τόμος στην αγκαλιά μου.
Δεν ήμουν η μόνη, ούτε αυτή ήταν η μοναδική σειρά βιβλίων που προκαλούσε τέτοια συναισθήματα στους συνομήλικούς μου αναγνώστες. Η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα μας έδωσε δεκάδες franchises για να διαλέξουμε (μετράω εδώ και τον κόσμο του Χάρι Πότερ, κατά βάση λόγω του κινηματογραφικού του σύμπαντος) και πολλοί από εμάς, παραπλήσιοι των 30 και με ενήλικα χρήματα στα χέρια μας, δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι να σταματήσουμε να πετάμε τα λεφτά μας σε οποιοδήποτε reboot ή sequel εμφανιστεί στον δρόμο μας.
Σκέφτομαι ξανά το συγκεκριμένο βιβλίο εξαιτίας του «Hunger Games: Η Ανατολή του Θερισμού», της έκτης ταινίας του franchise που μόλις έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες. Η δυστοπική περιπέτεια αποτελεί prequel και μοιάζει να έχει την λογική του «εισαγωγικού μαθήματος» στον κόσμο των «Αγώνων Πείνας». Επιστρέφει στην ιστορία του μέντορα της Κάτνις και του Πίτα, του Χάιμιτς Άμπερναθι, ο οποίος έχει την ατυχία να επιλέγεται σε μια επετειακή εκδοχή των αγώνων, με κάθε περιοχή να πρέπει να θυσιάσει τέσσερα νεαρούς πολίτες αντί για τους συνηθισμένους δύο.

Γυρίζουν τις πλάτες τους στο μέλλον
Οι «Αγώνες Πείνας» έγιναν φαινόμενο ακριβώς επειδή είχαν κάτι ξεχωριστό. Ήταν το πιο γνωστό από τα δυστοπικά βιβλία της εποχής και έφερε ξανά στον κόσμο της young adult λογοτεχνίας μια αυστηρή πολιτική κριτική προς τον καπιταλισμό, την απολυταρχία και τον υπερκαταναλωτισμό. Αν το σκεφτούμε λίγο, η Πάναμ είναι χτισμένη πάνω στις ίδιες βάσεις με τον δικό μας αποικιοκρατικά κατασκευασμένο δυτικό κόσμο.
Η ιδέα δεν ήταν καινούργια, αλλά η επιρροή της Κόλινς είναι ξεκάθαρη ακόμη και στα σημερινά μας αναγνώσματα. Αν περάσεις δέκα λεπτά στο Bookstagram θα δεις τουλάχιστον δύο σειρές βιβλίων που αποτελούν παγκόσμια φαινόμενα και ακολουθούν ακριβώς τη λογική των «Αγώνων Πείνας»: το «Dungeon Crawler Carl» του Ματ Ντίνιμαν βρίσκεται στο 8ο (δίκαια) μπεστ σέλερ του, ενώ το «Red Rising» του Πιρς Μπράουν είναι, αντικειμενικά, ένας διαστημικός αγώνας πείνας με περισσότερα βήματα. Αλλά, ακόμη και όταν η ιδέα είναι οικεία (δεν μπορώ και ούτε θέλω να ισχυριστώ πως η Σουζάν Κόλινς εφηύρε τον τροχό), φέρνει κάτι φρέσκο στο τραπέζι.

Ο Χάρι Στάιλς στο «Eternals»
Όχι, δε θα πάρω «το συνηθισμένο»
Μπορεί να μη μιλάω για τον καθένα, αλλά σίγουρα μιλάω για τον Έρικ Φρανσίσκο του Esquire, ο οποίος ξεκίνησε ένα πρόσφατο κείμενό του για το μίσος του για τα franchises με τη φράση: «όχι άλλα prequel. Όχι άλλα reboot. Όχι άλλος Χάρι Στάιλς στους ‘Eternals’». Πρόκειται, στην πραγματικότητα, για μια λίστα από πράγματα που μέσω της επανάληψης έχουν γίνει αυτονόητα στον κόσμο του θεάματος παρά το παράλογο σκεπτικό που κρύβεται από πίσω τους. Είναι περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσα να γράψω εδώ, αλλά λιγότερα απ’ όσα σκεφτόμαστε.
Και είναι όλα αλήθεια: δεν θέλω να βλέπω τους τραγουδιστές που αγαπώ σε όλες τις φιλόδοξες κυκλοφορίες που δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον πέρα από το γεγονός πως πρωταγωνιστεί ο τραγουδιστής που αγαπώ. Δε θέλω να βλέπω ταινίες με τις ιστορίες των χαρακτήρων για τους οποίους διάβαζα όταν ήμουν στο γυμνάσιο (όσο κι αν τους κρατάω ακόμη στην καρδιά μου). Δε θέλω να βλέπω ανακυκλωμένες ιδέες, με ανακυκλωμένους ηθοποιούς, fan service, κάμεο που έχουν ως στόχο τη δημιουργία buzz στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τον Τζέιμς Μποντ που θα είχε διαλέξει ο 10χρονος εαυτός μου.

Από την ανακοίνωση του Ρόμπερτ Πάτινσον ως Τζέιμς Μποντ στον λογαριασμό της Amazon MGM Studios
Αναρωτιέμαι αν είμαι απλά η τελευταία τρελή του χωριού που ασχολείται ακόμη με το πόσο βλαβερό είναι να καταναλώνουμε οποιοδήποτε υλικό αποφασίζει να βγάλει ένα στούντιο με μοναδικό σκοπό να μας κάνει να πληρώσουμε το εισιτήριο, το merch, τα DVD και τη special edition κούπα. Αντιμετωπίζω αυτά τα εγχειρήματα με καχυποψία, μπαίνοντας μέσα στην αίθουσα με το καλάθι μου επώδυνα μικρό. Συνήθως, βέβαια, απογοητεύομαι – και πιστεύω πως αυτό συμβαίνει με τους περισσότερους από εμάς.
Οπότε, μήπως, αντί να τρέχουμε στις αίθουσες σαν στερημένοι ναυαγοί που βλέπουν το πρώτο τους ποτήρι παγωμένο νερό μετά από εβδομάδες, ξεκινήσουμε απλώς να δίνουμε την ώρα μας σε νέους χαρακτήρες και νέα σύμπαντα; Και πού ξέρεις: μπορεί να αρχίσουν να μας γοητεύουν με τον ίδιο τρόπο που συνέβη όταν ήμασταν μικρότεροι. Μπορεί ακόμη και να δώσουμε στους παραγωγούς περισσότερους χαρακτήρες για να ανακυκλώσουν στο μέλλον. Αν όχι, δεν πειράζει. Πάντα θα υπάρχει ένα στούντιο πρόθυμο να φτιάξει το «Ο Διάβολος Φοράει Prada 8».
Διαβάστε περισσότερα

