Το δικό της Letterboxd: Οι 8 ταινίες που βλέπει και ξαναβλέπει η ηθοποιός Φωτεινή Παπαθεοδώρου

Την περασμένη τηλεοπτική σεζόν, αλλά και την αμέσως προηγούμενη, την είδαμε στη σειρά Grand Hotel στο ρόλο της Πελαγίας. Πριν από αυτό συμμετείχε στη σειρά Μαύρο Ρόδο. Η Φωτεινή Παπαθεοδώρου είναι μια από τις ανερχόμενες Ελληνίδες ηθοποιούς, έχοντας γεννηθεί στο Λονδίνο και μεγαλώσει στη Θεσσαλονίκη. Στη συνέχεια πήγε για σπουδές στο Ηνωμένο Βασίλειο για 10 χρόνια και τα τελευταία χρόνια έχει τη βάση της στην Ελλάδα, με δύο θεατρικά πρότζεκτ στο βιογραφικό της, εκτός των δύο σειρών, ενώ έχει και συμμετοχή στην ξένης παραγωγής ταινία Savage Hunt. Της ζητήσαμε, λοιπόν, να μας πει ποιες είναι οι αγαπημένες της ταινίες, να μας δείξει το δικό της Letterboxd.

Οι 8 ταινίες στις οποίες ξαναγυρνά η Φωτεινή

Matilda  – Danny DeVito (1996)

Η Matilda είναι μία από τις αγαπημένες μου ταινίες από μικρό παιδί και, μαζί με το Annie (1982) και το The Parent Trap (1998), ανήκει σε εκείνη την κατηγορία ταινιών που μπορώ να ξαναδώ οποιαδήποτε στιγμή και να νιώσω αμέσως λίγο καλύτερα. Έχει μερικές πραγματικά επικές σκηνές: τη Miss Trunchbull να στριφογυρίζει το καημένο το κοριτσάκι από τις κοτσίδες, τη Matilda να ανακαλύπτει σιγά-σιγά τις μαγικές της δυνάμεις και, φυσικά, τον Bruce να καταβροχθίζει ολόκληρο εκείνο το τεράστιο κέικ σοκολάτας. Μικρή ήθελα απελπισμένα να είμαι η Matilda. Για να είμαι ειλικρινής, ακόμη θέλω, απλώς χωρίς τη Miss Trunchbull και τα υπόλοιπα τραύματα.

Με γοητεύει η ιδέα ενός τόσο μικρού αλλά ταυτόχρονα τόσο δυνατού, ώριμου και έξυπνου κοριτσιού, που καταφέρνει το φαινομενικά ακατόρθωτο επειδή πρώτα απ’ όλα πιστεύει στον εαυτό της. Βασισμένη στο βιβλίο του Roald Dahl και με τον θρυλικό Danny DeVito πίσω και μπροστά από την κάμερα, είναι για μένα ένα πραγματικό feel-good φιλμ, από αυτά που έχουν χιούμορ, φαντασία και τεράστια καρδιά, αλλά και κάτι ουσιαστικό να πουν, όποια ηλικία κι αν έχεις. Είναι από τις ταινίες στις οποίες επιστρέφω όταν θέλω κάτι γνώριμο και παρηγορητικό και μάλλον γι’ αυτό, όσο μεγαλώνω, βρίσκω σε αυτήν διαφορετικά πράγματα να αγαπώ.

West Side Story – Robert Wise and Jerome Robbins (1961)

Μια ακόμη ταινία που έχω δει άπειρες φορές από παιδί και κάθε φορά με μαγεύει με κάτι διαφορετικό. Αυτό που αγαπώ περισσότερο στο West Side Story είναι ο τρόπος με τον οποίο η μουσική και τα χορευτικά δεν διακόπτουν ποτέ την ιστορία, αλλά είναι η ίδια η ιστορία. Οι χαρακτήρες εκφράζουν μέσα από την κίνηση όσα δεν μπορούν να πουν με λόγια, και η χορογραφία του Jerome Robbins μοιάζει σχεδόν να αφηγείται παράλληλα με τους διαλόγους. Και φυσικά, υπάρχουν η μουσική του Leonard Bernstein, οι ερμηνείες, το μοντάζ, η σκηνοθεσία, όλα δεμένα μεταξύ τους με έναν τρόπο που σου επιτρέπει να το πεις masterpiece.

Υπάρχουν και οι στιγμές που περιμένω κάθε φορά: η Rita Moreno στο America, για το οποίο κέρδισε και το Όσκαρ, και το Somewhere, που με κάνει να κλαίω κάθε μα κάθε φορά. Ίσως αυτό είναι και το αγαπημένο μου πράγμα στην ταινία: όσο περισσότερο τη βλέπω, τόσο περισσότερα ανακαλύπτω. Είναι από εκείνες τις ταινίες που έχω συνδέσει με την αγάπη μου για τα musicals. Βασισμένο στο Romeo and Juliet, είναι ένα από τα απόλυτα love stories, που με κάνει να σκέφτομαι μια άλλη αγαπημένη ταινία, το Romeo + Juliet του Baz Luhrmann, έναν σκηνοθέτη που αγαπώ πολύ.

Rear Window — Alfred Hitchcock (1954)

Ο Hitchcock είναι θρύλος του είδους του. Το Rear Window το αγαπώ πολύ, ίσως γιατί κάτω από όλο το μυστήριο και τη δολοφονία έχει κάτι απίστευτα οικείο και νοσταλγικό για μένα. Όταν ο Jeff κοιτάζει τα σπίτια απέναντι και παρατηρεί τους ανθρώπους που ζουν εκεί, νιώθω σαν να κοιτάζω μια παλιά γειτονιά: βλέπεις τα μπαλόνια σε ένα απέναντι σπίτι, ακούς τους γείτονες να φωνάζουν, τη μία να τινάζει τα χαλιά της, τον άλλον να βλέπει μπάλα. Μικρές, ασήμαντες στιγμές από ζωές που δεν γνωρίζεις, αλλά για κάποιο λόγο σε ενδιαφέρουν. Απλώς εδώ, κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, υπάρχει και μια δολοφονία.

Και κάθε φορά που την ξαναβλέπω παρατηρώ κάτι άλλο, μια λεπτομέρεια σε κάποιο από τα παράθυρα, μια μικρή ιστορία που εξελίσσεται στο φόντο, μια αντίδραση ενός χαρακτήρα. Αγαπώ επίσης το filmmaking της: το framing, τον σχεδιασμό του ήχου και το πώς ολόκληρη αυτή η γειτονιά, παρότι τη βλέπουμε ουσιαστικά μέσα από έναν ενιαίο χώρο, μοιάζει να έχει τη δική της ζωή. Είναι από εκείνες τις ταινίες που μπορώ να επιστρέφω ξανά, όχι μόνο για να δω τι θα συμβεί, αλλά για να χαζέψω λίγο ακόμη αυτή τη μικρή, παράξενη γειτονιά. Και φυσικά, η Grace Kelly.

Caché — Michael Haneke (2005)

Δεν θα μπορούσα να μην έχω μια ταινία του Haneke σε αυτή τη λίστα. Αν και αγαπώ συνολικά το έργο του, αν έπρεπε να διαλέξω μόνο μία, θα ήταν το Caché. Το είχα μελετήσει στο πανεπιστήμιο, στο πλαίσιο ενός film module στο πτυχίο μου στην Αγγλική Φιλολογία. Είχα γράψει εργασία πάνω στην ταινία και είχα εξεταστεί και σε αυτήν, οπότε νομίζω ότι ένα μέρος της αγάπης μου γι’ αυτήν έχει να κάνει και με το πόσες πολλές φορές την έχω δει και πόσο πολύ την έχω αναλύσει. Αλλά πέρα από αυτό, θεωρώ ότι είναι από τις σπουδαιότερες ταινίες του Haneke. Μου αρέσει που αρνείται να σου δώσει εύκολες απαντήσεις και σε αφήνει διαρκώς με την αίσθηση ότι κάτι σου διαφεύγει.

Η πρώτη σκηνή, όπου για αρκετή ώρα δεν βλέπεις σχεδόν τίποτα και απλώς ακούς, είναι για μένα ένα μικρό μάθημα storytelling. Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι από τότε που τελείωσα την εξέταση δεν την έχω ξαναδεί, ίσως ήταν λίγο too much. Παρ’ όλα αυτά, με οδήγησε στο υπόλοιπο έργο του Haneke, και από τότε έχω βρει σε κάθε ταινία του κάτι που αγαπώ, από το Amour μέχρι το The Piano Teacher. Αγαπώ σχεδόν όλο το έργο του, με εξαίρεση το Funny Games, το οποίο μίσησα κάθε δευτερόλεπτο. Αλλά υποθέτω ότι αυτό ακριβώς ήθελε να μου κάνει. Ευχαριστώ, Haneke.

Mamma Mia! — Phyllida Lloyd (2008)

Το Mamma Mia! είναι μία από τις ταινίες που πραγματικά περίμενα πώς και πώς να βγει. Ήθελα τόσο πολύ να είμαι σε αυτή την ταινία, έστω και ως κομπάρσα. Για να είμαι ειλικρινής, ζηλεύω ακόμη τους κομπάρσους στις σκηνές στην προβλήτα και σκέφτομαι πόσο ωραία θα πρέπει να είχαν περάσει. Είμαι Ελληνίδα, αγαπώ τα καλοκαίρια και λατρεύω τα τραγούδια των ABBA, οπότε πραγματικά, τι να μην αγαπήσω; Οι Αγγλίδες φίλες μου εδώ και χρόνια με παρακαλάνε να κάνω έναν γάμο Mamma Mia! Είναι για μένα η απόλυτη καλοκαιρινή ρομαντική ταινία, υπερβολική, χαρούμενη, λίγο camp και χωρίς καμία διάθεση να απολογηθεί γι’ αυτό.

Έχει αυτό το πολύ βρετανικό χιούμορ που αγαπώ, τον Pierce Brosnan και τον Colin Firth να είναι sexy για τελείως διαφορετικούς λόγους και, φυσικά, τη Meryl Streep, που είναι η GOAT. Και ενώ στο μεγαλύτερο μέρος της με κάνει απλώς να θέλω να τραγουδήσω και να χορέψω, το The Winner Takes It All με διαλύει κάθε φορά. Την έχω δει μέχρι και σε open-air cinema, με περίπου 300 ανθρώπους να τραγουδούν και να χορεύουν μαζί και νομίζω ότι αυτό είναι το Mamma Mia! στην καλύτερή του εκδοχή. Μια ταινία που δεν φοβάται να είναι απλώς χαρούμενη. Και κάποιες φορές αυτό είναι ακριβώς αυτό που θέλω από μια ταινία.

Eternal Sunshine of the Spotless Mind — Michel Gondry (2004)

Το Eternal Sunshine of the Spotless Mind είναι από τις ταινίες που συνδέω με την περίοδο που άρχισα να ανακαλύπτω πραγματικά το σινεμά. Πήγαινα στο βιντεοκλάμπ και διάλεγα ταινίες χωρίς να ξέρω ακριβώς τι θα βρω, και πάντα με γοήτευαν ιδιαίτερα οι ταινίες-παζλ, αυτές που σε κάνουν να προσπαθείς να ενώσεις τα κομμάτια και να καταλάβεις τι πραγματικά συμβαίνει. Μάλιστα, έγραψα και τη διπλωματική μου στο πανεπιστήμιο πάνω στις puzzle films, οπότε αυτή είναι μια ταινία που συνδυάζει δύο πράγματα που αγαπώ πολύ: το παιχνίδι με την αφήγηση και μια πολύ τρυφερή, ανθρώπινη ιστορία για τη μνήμη, τον έρωτα και το πόσο δύσκολο είναι τελικά να ξεχάσεις κάποιον.

Με συγκινεί πολύ ο τρόπος με τον οποίο αποτυπώνει τον πόνο μιας χαμένης αγάπης, με έναν τρόπο πολύ παράξενο αλλά ταυτόχρονα απόλυτα αναγνωρίσιμο. Και αγαπώ ιδιαίτερα τον Jim Carrey, γιατί τον έχουμε συνηθίσει ως τον απόλυτο κωμικό και εδώ αποδεικνύει πόσο εξαιρετικός μπορεί να είναι όταν αφήνει το χιούμορ στην άκρη. Δεν είναι από τις ταινίες που επιστρέφω συστηματικά, αλλά κάπως βρίσκει τον δρόμο της προς εμένα σε διαφορετικές στιγμές της ζωής μου και ίσως κάθε φορά που την ξαναβλέπω, καταλαβαίνω κάτι λίγο διαφορετικό.

Anastasia — Don Bluth & Gary Goldman (1997)

Το Anastasia είναι από εκείνες τις ταινίες που έχω δει πάρα πολλές φορές, και όχι μόνο ως παιδί, επιστρέφω σε αυτήν και ως ενήλικη. Πάντα μου άρεσε και το γεγονός ότι σχεδόν όλοι νομίζουν ότι είναι ταινία της Disney, ενώ δεν είναι. Βασίζεται χαλαρά στην ιστορία της Αναστασίας Ρομάνοφ και στον μύθο γύρω από την εξαφάνιση της μικρότερης κόρης της οικογένειας, και νομίζω ότι αυτό ήταν ένα από τα πράγματα που με γοήτευαν από μικρή: είχε κάτι πιο σκοτεινό και μυστηριώδες από τις κλασικές Disney ταινίες. Δεν ήμουν ποτέ ιδιαίτερα φαν της Disney (αν και αγαπώ Lion King)  ίσως κάτι στους γυναικείους χαρακτήρες της δεν με τραβούσε. Ενώ η Anya μου άρεσε ακριβώς επειδή δεν περιμένει έναν πρίγκιπα να έρθει να τη σώσει.

Είναι έξυπνη, δυναμική και ανεξάρτητη και προσπαθεί μόνη της να καταλάβει ποια είναι και από πού προέρχεται. Και φυσικά έχει δύο από τα αγαπημένα μου animated songs, το Once Upon a December και το Journey to the Past. Και μετά υπάρχει ο Δημήτρης. Από μικρή ήμουν ερωτευμένη μαζί του και, για να είμαι ειλικρινής, μάλλον κάθε φορά που βλέπω αυτή τη φράντζα να πέφτει στο μέτωπό του, είμαι ακόμα λίγο ερωτευμένη.

Mean Girls — Mark Waters (2004)

Το Mean Girls το πήρα πρώτη φορά στο βιντεοκλάμπ όταν βγήκε. Αυτό που αγαπώ περισσότερο είναι το χιούμορ του. Είναι έξυπνο, γρήγορο και πραγματικά αστείο, χωρίς να χρειάζεται να γίνει χοντροκομμένο. Το σενάριο της Tina Fey είναι απίστευτα quotable και νομίζω ότι αυτό είναι ένα μεγάλο μέρος της διαχρονικότητάς του: από το «On Wednesdays we wear pink» μέχρι το «You go, Glen Coco!» και το «She doesn’t even go here», υπάρχουν ατάκες που έχουν γίνει μέρος της ποπ κουλτούρας.

Μου αρέσει επίσης που, παρόλο που είναι μια teen comedy, δεν παίρνει τον εαυτό της καθόλου στα σοβαρά και ταυτόχρονα παρατηρεί πολύ εύστοχα τη δυναμική του σχολείου, τις φιλίες, την ανάγκη να ανήκεις κάπου και το πόσο εύκολα μπορείς να χάσεις τον εαυτό σου προσπαθώντας να αρέσεις στους άλλους. Είναι από τις ταινίες που δεν χρειάζεται να ψάξω συγκεκριμένη στιγμή για να επιστρέψω σε αυτήν αρκεί να την πετύχω κάπου. Και σχεδόν πάντα θα την αφήσω να παίξει μέχρι το τέλος.

Διαβάστε ακόμη: Το Letterboxd του Γιάννη Τσουμαράκη

TAGS :
Letterboxd ηθοποιός ταινίες