Τελικά, αξίζει να δεις το ελληνικό ‘Cobra Kai’;

Πάντα ενδιαφέρων και πάντα στιλιστικά απρόβλεπτος, ο Γιώργος Γεωργόπουλος μοιάζει με την τρίτη ταινία του.

Πάντα ενδιαφέρων και πάντα στιλιστικά απρόβλεπτος, ο Γιώργος Γεωργόπουλος μοιάζει με την τρίτη ταινία του, το Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ, να έχει αποκτήσει μια σκηνοθετική ωριμότητα, πατώντας σε ένα πιο φρόνιμο και προβλέψιμο, μα σαφώς πιο ορθογραφημένο σενάριο από αυτό του νατουραλίστικου αστικού εφιάλτη “Tungsten” (2010) και εκείνο της σουρεάλ σάτιρας “Δε Θέλω να Γίνω Δυσάρεστος Αλλά Πρέπει να Μιλήσουμε για Κάτι Πολύ Σοβαρό” (2019).

Εκκινώντας από προσωπικά βιώματα του σκηνοθέτη, πρώην αθλητή ασιατικών πολεμικών τεχνών, το “…Πάττυ” ακολουθεί τη νεαρή, ταλαντούχα αθλήτρια του τζούντο Δάφνη στην απόφασή της να αφήσει την Ικαρία και τους δικούς της, ερχόμενη μόνη στην Αθήνα για να δοκιμαστεί από τον Γιούρι.

Ο τελευταίος είναι παλιός πρωταθλητής και νυν έμπειρος προπονητής, ο οποίος για άγνωστους λόγους είχε εξαφανιστεί τα τελευταία χρόνια από το αθλητικό προσκήνιο. Αυστηρός και παλιομοδίτικα ιδιόρρυθμος, υποβάλλει τη Δάφνη σε ένα σκληρό πρόγραμμα, το οποίο εκείνη προσπαθεί να ακολουθήσει κυνηγώντας το όνειρο των Ολυμπιακών Αγώνων.  

Όλα τα συστατικά του ελληνικού… “Karate Kid” έχουν πέσει στο τατάμι. Δεν λείπει ούτε ο αλαζόνας, αμφίβολης ηθικής δάσκαλος του αντίπαλου σωματείου ούτε το τραυματικό παρελθόν του Γιούρι ούτε φυσικά η ανίκητη αντίπαλος, εναντίον της οποίας ο αγώνας της Δάφνης θα είναι και η δραματική κορύφωση της ταινίας.

Μέχρι τότε, όμως, θα έχουν προηγηθεί πρωτόγνωροι πειρασμοί και απανωτές απογοητεύσεις, αποκαλύψεις σοκαριστικών μυστικών, αδίστακτοι ανταγωνισμοί και απρόβλεπτοι έρωτες.

Μια σειρά από σεναριακά προβλέψιμες εξελίξεις ενός συγκρατημένου, μα καλοζυγισμένου αθλητικού δράματος-ιστορίας ενηλικίωσης που κοιτάζει λίγο μακρύτερα από τα συνήθη θέματα “ατζέντας” (η σεξουαλική κακοποίηση, το ντόπινγκ) τα οποία αφορούν τον ανταγωνιστικό πρωταθλητισμό. 

> Διαβάστε την αναλυτική κριτική του ‘α’ εδώ.