Ένα κοινό αμινοξύ φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο στην ικανότητα του ανοσοποιητικού να εντοπίζει καρκίνο και ιογενείς λοιμώξεις
Η αργινίνη είναι ένα αμινοξύ που χρησιμοποιεί ο οργανισμός για την παραγωγή πρωτεϊνών και για πολλές ακόμη βασικές λειτουργίες. Το σώμα μπορεί να την παράγει μόνο του, ενώ επιπλέον ποσότητες λαμβάνουμε από τη διατροφή, κυρίως από το κρέας, τα ψάρια, τα γαλακτοκομικά, τους ξηρούς καρπούς, τους σπόρους και τα όσπρια.
Μια νέα μελέτη του Rockef-r University, δείχνει τώρα ότι η αργινίνη μπορεί να παίζει σημαντικό ρόλο στην άμυνα του οργανισμού. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι όταν τα επίπεδά της είναι χαμηλά, μειώνεται η ικανότητα των κυττάρων να «ειδοποιούν» το ανοσοποιητικό ότι κάτι δεν πάει καλά.
Αυτό συμβαίνει επειδή η έλλειψη αργινίνης περιορίζει την παραγωγή συγκεκριμένων πρωτεϊνών στην επιφάνεια των κυττάρων. Οι πρωτεΐνες αυτές όμως, βοηθούν το ανοσοποιητικό να αναγνωρίζει κύτταρα που έχουν μολυνθεί από ιούς ή έχουν υποστεί καρκινικές αλλοιώσεις.
Η νέα μελέτη δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Cell.
Πώς «βλέπει» το ανοσοποιητικό ένα προβληματικό κύτταρο
Τα περισσότερα κύτταρα του σώματός μας διαθέτουν στην επιφάνειά τους μόρια που ονομάζονται MHC-I. και μπορούμε να τα φανταστούμε σαν μικρές «βιτρίνες».
Μέσα από αυτές, το κύτταρο παρουσιάζει συνεχώς μικρά κομμάτια από τις πρωτεΐνες που παράγει στο εσωτερικό του. Τα Τ-λεμφοκύτταρα του ανοσοποιητικού ελέγχουν αυτά τα κομμάτια. Αν εντοπίσουν κάτι αφύσικο, για παράδειγμα μια πρωτεΐνη που προέρχεται από έναν ιό ή μια αλλοιωμένη πρωτεΐνη ενός καρκινικού κυττάρου, μπορούν να αναγνωρίσουν ότι υπάρχει πρόβλημα και να επιτεθούν στο συγκεκριμένο κύτταρο.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι όταν υπάρχει λίγη αργινίνη, η παραγωγή των MHC-I μειώνεται. Ο λόγος είναι αρκετά απλός: για να κατασκευαστούν αυτές οι πρωτεΐνες χρειάζεται συνεχώς αργινίνη. Όταν το αμινοξύ δεν επαρκεί, η διαδικασία παραγωγής τους «κολλάει».
Έτσι, λιγότερα προειδοποιητικά σήματα εμφανίζονται στην επιφάνεια του κυττάρου και το ανοσοποιητικό μπορεί να δυσκολεύεται περισσότερο να αντιληφθεί ότι κάτι δεν πάει καλά.
Αργινίνη – Τι έδειξαν τα πειράματα στα ποντίκια
Οι επιστήμονες μελέτησαν τι συμβαίνει όταν αλλάζουν τα επίπεδα της αργινίνης σε ποντίκια με καρκίνο του παχέος εντέρου, γρίπη ή λοίμωξη από SARS-CoV-2.
Στα ποντίκια, μια διατροφή φτωχή σε αργινίνη συνδέθηκε με περισσότερους όγκους του παχέος εντέρου. Αντίθετα, όταν η διατροφή περιείχε περισσότερη αργινίνη, αναπτύχθηκαν λιγότεροι όγκοι.
Παρόμοια εικόνα παρατηρήθηκε και στις ιογενείς λοιμώξεις. Τα ποντίκια που έλαβαν περισσότερη αργινίνη εμφάνισαν ηπιότερα συμπτώματα. Μάλιστα, όταν η αργινίνη χορηγήθηκε μετά τη μόλυνση από γρίπη, η πορεία τους βελτιώθηκε.
Θα μπορούσε να βοηθήσει και τους ανθρώπους;
Τα ευρήματα προέρχονται από εργαστηριακά πειράματα και μελέτες σε ποντίκια, οπότε χρειάζονται κλινικές δοκιμές για να διαπιστωθεί αν το ίδιο αποτέλεσμα θα μπορούσε να εμφανιστεί και στους ανθρώπους. Οι ερευνητές πάντως θεωρούν ότι στο μέλλον αξίζει να εξεταστεί αν η αργινίνη θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί συμπληρωματικά σε θεραπείες, που βασίζονται στην ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού, όπως ορισμένες ανοσοθεραπείες για τον καρκίνο.
«Η εργασία μας αποκαλύπτει πώς η έλλειψη αργινίνης επηρεάζει το ανοσοποιητικό σύστημα και υποδηλώνει ότι η αύξηση της πρόσληψής της, θα μπορούσε να αποδειχθεί ωφέλιμη», λέει η πρώτη συγγραφέας της μελέτης, Qiushuang Wu. «Ίσως αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με άλλες θεραπείες για τη θεραπεία τόσο του καρκίνου όσο και των ιογενών λοιμώξεων».
«Η χορήγηση συμπληρωμάτων αργινίνης θα μπορούσε εύκολα να δοκιμαστεί σε ασθενείς που λαμβάνουν ανοσοθεραπείες ή να χορηγηθεί σε πληθυσμούς υψηλού κινδύνου που εκτίθενται σε ιογενή παθογόνα», προτείνει ο Sohail F. Tavazoie, καθηγητής στο Rockef-r University και επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας. «Λαμβάνοντας υπόψη ότι η αργινίνη είναι φθηνή και άμεσα διαθέσιμη, ελπίζουμε ότι θα μπορούσαν σύντομα να διεξαχθούν θεραπευτικές και προληπτικές μελέτες».
Φωτογραφία: istock
