Ο Ρομέν Γαβράς ήρθε στην Ελλάδα για το νέο του φιλμ, «Θυσία»

Υπάρχει μια φράση που άκουσα αρκετά φορές από τον Ρομέν Γαβράς, τόσο στο μάστερκλας που έδωσε την Κυριακή το βράδυ στη Στέγη με συνομιλητή τον σκηνοθέτη Αργύρη Παπαδημητρόπουλο, όσο και την προηγούμενη μέρα, στη συνέντευξη που κάναμε με αφορμή την τελευταία του ταινία, «Θυσία» που βγαίνει στις αίθουσες στις 15 Οκτωβρίου. «Κάνω ταινίες για να καταλάβω τον κόσμο», έλεγε σε λούπα, σε διάφορες φάσεις, ο ελληνικής καταγωγής Γάλλος σκηνοθέτης, που κάνει ένα πολύ ιδιαίτερο  σινεμά, τολμηρό, οργισμένο, σπιντάτο και πολιτικό και πάντοτε με εκπληκτικές εικόνες, ο οποίος με φοβερά καλή διάθεση, χιούμορ, αυτοσαρκασμό αλλά και ένα μοίρασμα των προβληματισμών του για το πού πάει ο κόσμος σήμερα και πώς μπαίνει τάξη στο χάος γύρω αλλά και μέσα μας, πολύ πρόθυμα μίλησε για τις επιρροές του και όσα τον καθόρισαν συμπυκνώνοντας τα καταρχάς στα «η ελληνική μυθολογία, το MTV και η ποπ κουλτούρα», για το ποιος είναι και από πού προέρχεται.

Και φυσικά για το πώς ήταν να μεγαλώνεις με έναν τόσο σημαντικό μπαμπά, τον σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά ο οποίος όρισε στην εποχή της ακμής του τι εστί πολιτικό σινεμά, και με μια δυναμική μητέρα, παραγωγό ταινιών στο επάγγελμα με πλούσιο παρελθόν στη μαχητική δημοσιογραφία-την είχαν κρατήσει όμηρο στο Βιετνάμ και την είχαν απαγάγει στη Λατινική Αμερική.

Ο Ρομέν Γαβράς απολάμβανε να μιλάει για τους γονείς του και για τα όσα έμαθε από αυτούς. Μοιράζεται ας πούμε με τον πατέρα του την άποψη ότι όλες οι ταινίες είναι με έναν τρόπο πολιτικές: «Το να έχεις κοκτέιλ μολότοφ σε μια ταινία δεν την κάνει περισσότερο πολιτική από το «Lion King» όπου όλα τα ζώα υποκλίνονται μπροστά στον βασιλιά», λέει. Νοιώθει ευγνωμοσύνη ακόμα και για τις υπερβολές στην ανατροφή του. Γιατί μεγάλωσε σε ένα σπίτι όπου απαγορευόταν δια ροπάλου ο Γουολτ Ντίσνεΐ και τα παραμύθια με πριγκίπισσες: «Εμείς στη Γαλλία τις αποκεφαλίζουμε τις πριγκίπισσες και τους βασιλιάδες» του έλεγε η μαμά του κι έτσι η ώρα του ύπνου έβρισκε τα παιδιά της οικογένεια με τους δικούς μας αρχαίους μύθους («μας μεγάλωσαν με ιστορίες για πατεράδες που θυσιάζουν τις κόρες τους, γιους που σκοτώνουν τον πατέρα τους ή θέλουν να γ@μ@σ@ τη μητέρα τους») ενώ η χριστουγεννιάτικη ταινία της οικογένειας ήταν το … «Φάνι και Αλέξανδρος» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.

«Μην το κάνετε αυτό στα παιδιά σας, μην τους βάζετε στα δέκα τους Μπέργκμαν και Ταρκόφσκι», έλεγε αστειευόμενος, αλλά παραδέχθηκε ότι μέχρι και σήμερα κάθε χριστούγεννα βάζει να δει το «Φάνι και Αλέξανδρος» ενώ μεγάλωσε την κόρη του με τα κινούμενα σχέδια του Μιγιαζάκι. Κι ας έβλεπε αυτός κρυφά απ΄τους γονείς του «Πολύ σκληρός για να πεθάνει» και «Stars wars» σε μια ηλικία που παράλληλα κατανάλωνε τόνους μουσικών βίντεοκλιπ. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι ο Ρομέν Γαβράς θεωρείται κορυφαίος σε αυτό το είδος και έχει υπογράψει μερικά από τα πιο εντυπωσιακά των τελευταίων χρόνων που μοιάζουν με έναν τρόπο σαν …ελληνικοί μύθοι του μέλλοντος. Η συνεργασία του με την ράπερ Μ.Ι.Α. στα «Born Free» και «Bad Girls» τράβηξαν την προσοχή της μουσικής βιομηχανίας πάνω του και ακολούθησαν βίντεο με τους Jay z, Kanye West, Justice, Dua Lupa και πολλούς ακόμα ενώ έχει αναλάβει και μεγάλες διαφημιστικές καμπάνιες, όπως της Adidas με τον Μέσι και τον Μπέκαμ και της Dior με την Σαρλίζ Θερόν.

Παρόλο που ακόμα δεν έχει μάθει ελληνικά – το έχει μεταθέσει σε πέντε χρόνια, στα πενήντα του – έχει πολύ Ελλάδα και στη ζωή του και μέσα του. Κι όχι μόνο επειδή, όπως του αρέσει να λέει, καπνίζει ελληνικά τσιγάρα και πίνει τσίπουρο. Με την ελληνική καταγωγή του συνδέεται, όπως διηγήθηκε: «η μάλλον πρώτη μου στιγμή πολιτικής αφύπνισης που συνέβη όταν ήμουν δέκα ετών σε μια εκδρομή με το σχολείο στο βρετανικό μουσείο. Όταν μας πήγαν στην αίθουσα που βρίσκονται τα Γλυπτά του Παρθενώνα θυμάμαι ρώτησα τη δασκάλα γιατί δεν βρίσκονται στην Αθήνα και μου απάντησε επειδή οι Έλληνες δεν μπορούσαν να τα συντηρήσουν. Ήθελα να την στραγγαλίσω και να φωνάξω ότι ήταν τόσο άδικο. Ήταν μια στιγμή όπου ένοιωσα ένα ισχυρό αίσθημα αδικίας». Και επειδή κάποτε ονειρευόταν να κάνει τις ταινίες του Σπίλμπεργκ από την ανάποδη, ένα από τα πρώτα του πρότζεκτ ήταν, όπως έλεγε γελώντας και με ενθουσιασμό, να γυρίσει έναν νέο Ιντιάνα Τζόουνς με τον Χάρισον Φορντ να πηγαίνει στο βρετανικό μουσείο, να παίρνει τα Μάρμαρα και να τα φέρνει πίσω στην Ελλάδα.

Ο Ρομέν Γαβράς έρχεται αρκετές φορές τον χρόνο στην Ελλάδα, αλλά αυτή τη φορά η αφορμή ήταν η «Θυσία» που είχε γυρίσματα στη Δράμα (με εκπληκτικά γυρίσματα σε ένα λατομείο), τη Σαντορίνη, το Λαύριο (με εταιρεία παραγωγής την «Heretic»), μια σατυρική περιπέτεια δράσης που ξεκινάει όταν μια ριζοστικοποιημένη ομάδα οικοτρομακρατών εισβάλει σε ένα φιλανθρωπικό γκαλά όπου είναι μαζεμένοι ένα σωρό εκατομμυριούχοι δήθεν ευαισθητοποιημένοι με το περιβάλλον και την κλιματική κρίση για να εκπληρώσουν μια παράδοξη προφητεία, σύμφωνα με την οποία, για να σωθεί ο πλανήτης πρέπει να θυσιαστούν δύο άνθρωποι και να ριχτούν στη φωτιά ενός ηφαιστείου – να η επιρροή των ελληνικών μύθων που λέγαμε παραπάνω. Η ταινία έχει ένα πραγματικά εντυπωσιακό καστ που αποτελούν ο Κρις Έβανς, στο ρόλο ενός κινηματογραφικού σταρ, η Άνια Τέιλορ Τζόι που υποδύεται την οργισμένη επαναστάτρια, ο Τζον Μάλκοβιτς που είναι ο πατέρας της, ο Βενσάν Κασέλ στο ρόλο ενός κυνικού δισεκατομμυριούχου και η Σάλμα Χάγιεκ που παίζει την σύζυγο του. Ενώ βλέπουμε σε έναν μικρό αλλά πολύ χαρακτηριστικό ρόλο και τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση, ο οποίος ξεχωρίζει με μόλις λίγα λεπτά εμφάνιση.

Ο Βενσάλ Κασέλ ήρθε στην Αθήνα για την πρεμιέρα της ταινίας στη Στέγη για να είναι στο πλευρό του καλού του φίλου Ρομέν, με τον οποίο γνωρίζονται από την εποχή της εφηβείας όταν είχαν στήσει την κολλεκτίβα Kourtrajme-που είχε μότο «God don’t forgive them, they know what they are doing»-και άραζαν με τον Ματιέ Κασοβίτς, άκουγαν μαγεμένοι να τους μιλάει για σινεμά ο σπουδαίος Κρις Μαρκέρ πίνοντας όλοι μαζί βότκες και έκαναν ταινιάκια τα οποία, όπως έλεγε ο Ρομέν, «κοιτάω σήμερα και ντρέπομαι, είναι πραγματικά παρανοΐκά». Ο Κασέλ είναι «καταπληκτικός ηθοποιός και φοβερός στον αυτοσχεδιασμό» εξηγούσε ο σκηνοθέτης, ο οποίος κατά καιρούς του έχει ζητήσει να κάνει διάφορα ακραία στις ταινίες τους με κορυφαίο ένα γύρισμα για τη «Θυσία» όπου του ζήτησε να γλύψει τα δάχτυλα των ποδιών της Σάλμα Χάγιεκ, κι ενώ αυτός αρχικά δεν ήθελε, τελικά το έκανε, αλλά η σκηνή κόπηκε στο μοντάζ. «Κάποια στιγμή θα την βγάλω ελεύθερα στο ίντερνετ» έλεγε γελώντας. Η κουβέντα πήγε και στην πρώτη ταινία του Ρομέν Γαβράς, το «Our day will come» (2010) όπου ο χαρακτήρας του Βενσάν Κασέλ σε κάποια φάση έβλεπε σε βίντεο μια συνέντευξη του Κορνήλιου Καστοριάδη που είχε μάλιστα τραβήξει ο Κρις Μαρκέρ, κι αυτό οδήγησε τον Ρομέν στο να μας δώσει με πάθος μία συμβουλή: «διαβάστε τα βιβλία του Καστοριάδη και ακούστε τον να μιλάει σε συνεντεύξεις: Είναι συγκλονιστικός, είναι ο αγαπημένος μου φιλόσοφος».

Πριν το μαστερκλας, κάναμε με τον Ρομέν Γαβράς μια συνέντευξη που ξεκίνησε με την αγάπη μας για την Παρί Σεν Ζερμέν και με ρώτησε αν, από την τελευταία φορά που τα είπαμε για την προηγούμενη ταινία του, άλλαξα ομάδα και έγινα ΑΕΚ την οποία υποστηρίζει φανατικά. Τον απογοήτευσα φυσικά, παραμένω Ολυμπιακός, αλλά κάναμε μια ωραία κουβέντα.

Υπάρχει μια φράση που θυμάμαι πολύ έντονα από την ταινία, την λέει ο Μάικ, ο χαρακτήρας του Κρις Έβανς, «πάντα έχουμε τη νεολαία απέναντι στο κατεστημένο. Η επανάσταση πάντοτε νικά στο τέλος». Το δεύτερο σκέλος το πιστεύεις μεγαλώνοντας; Δε νομίζω ότι αληθεύει. Αυτή η φράση βρίσκει τον χαρακτήρα σε μια στιγμή που προσπαθεί να βγάλει νόημα απ΄ τη ζωή του, γνωρίζει αυτά τα παιδιά και κάπως στην πορεία ενθουσιάζεται, λέει διάφορα του στυλ ότι η επανάσταση κερδίζει σε κάποια φάση και μετά αφομοιώνεται από το σύστημα και τότε πρέπει να ξανακάνεις επανάσταση. Το καλύτερο παράδειγμα είναι η Γαλλία. Τον Μάη του ’68 είχες την εξέγερση και τις ταραχές στους δρόμους από τους φοιτητές και τους εργάτες. Οι άνθρωποι που ηγήθηκαν της εξέγερσης έγιναν αργότερα οι μεγαλύτεροι «προδότες», τραπεζίτες, διαφημιστές, κτλ. Οπότε νομίζω ότι η επανάσταση πρέπει να είναι συνεχής γιατί πάντοτε θα ωθεί τα πράγματα προς τα εμπρός και μετά θα αφομοιώνεται από το σύστημα γιατί αυτό είναι που το σύστημα ξέρει να κάνει καλύτερα: να αφομοιώνει τα πάντα. Αλλά οι νέοι πρέπει να κάνουν συνεχώς επαναστάσεις. Είναι σχεδόν καθήκον τους. Γιατί αλλιώς υπάρχει απάθεια και δεν προχωράνε τα πράγματα. Απλά δεν ξέρω εάν η επανάσταση κερδίζει κάθε φορά.

Παρακολουθούμε αυτές τις μέρες τι γίνεται στη Γαλλία όπου οι μαθητές κατέβηκαν πάλι στο δρόμο και διεκδικούν καλύτερες συνθήκες και αύξηση των κονδυλίων για την παιδεία. Διάβαζα λίγο πριν συναντηθούμε μόνο εχθές (σσ Παρασκευή) έγιναν 1.700 συλλήψεις και συνολικά περισσότερες από 5.000. Συνέβαιναν τα ίδια κι όταν ήμουν εγώ φοιτητής. Στη Γαλλία έχουμε αυτή την παράδοση, όταν δεν είμαστε ευχαριστημένοι να βάζουμε φωτιές ή να σκοτώνουμε τους βασιλιάδες. Οπότε το μισό κομμάτι αυτής της κατάστασης είναι «φολκλόρ» και το άλλο μισό πραγματικά δικαιολογείται. Θεωρώ ότι δυστυχώς μερικές φορές η σύγκρουση πρέπει να φαίνεται τρομακτική για να μετακινηθούν τα πράγματα.

Έχεις θυμό μέσα σου που με κάποιο τρόπο τον ξεσπάς στην τέχνη σου; Οι ταινίες σου είναι πάντα θυμωμένες. Θυμάμαι στο «Athena» η σύγκρουση ήταν στα banlieu, νέοι μετανάστες εναντίον αστυνομίας. Τώρα μια ομάδα τρομοκρατών μπουκάρουν σε ένα φιλανθρωπικό πάρτι για το περιβάλλον και κρατάνε τους εκατομμυριούχους όμηρους. Νομίζω ότι όλοι έχουν μέσα τους θυμό. Ζούμε σε καιρούς που ο κόσμος είναι πολύ μπερδεμένος. Είναι δύσκολο να καταλάβεις τι συμβαίνει, να διαχωρίσεις το καλό από το κακό, την αλήθεια από το ψέμα. Σήμερα δεν είμαστε σίγουροι εάν οι εικόνες που βλέπουμε είναι αληθινές. Εγώ κάνω ταινίες για να προσπαθήσω καταλάβω τον κόσμο, να βγάλω νόημα σε πράγματα που δεν μπορώ. Επομένως, υπάρχει θυμός αλλά υπάρχει και αναγνώριση του παραλόγου, της ομορφιάς, της βίας, όλων αυτών που απαθανατίζονται στο ίδιο κάδρο. Η ταινία με έναν τρόπο ξεκίνησε με μια σκέψη που έκανα. Όταν είσαι σε ένα φεστιβάλ κινηματογράφου ή σε ένα φιλανθρωπικό γκαλά σαν αυτό που δείχνω στην ταινία, ένα κομμάτι του μυαλού σου θέλει να δει τύπους με όπλα να μπαίνουν μέσα και να λένε «τέρμα οι διακοπές, μιλάτε όλοι για αλλαγή αλλά κανείς δε τη θέλει πραγματικά». Κάτι τέτοιο είναι η αφετηρία αλλά ακόμα και η ριζοσπαστική πλευρά έχει ένα παράλογο dna, υπάρχει κάτι δογματικό το οποίο επίσης, μπορεί να οδηγήσει στην τρέλα. Η σύγκρουση αυτών των δύο κόσμων, ανθρώπων που δεν πιστεύουν σε τίποτα ή που προσποιούνται ότι πιστεύουν σε κάτι και ανθρώπων που πραγματικά πιστεύουν σε κάτι, μπορεί να είναι αστεία και ενδιαφέρουσα αλλά οδηγεί και σε ερωτήματα που θέτω κι εγώ ο ίδιος τον εαυτό μου. Νομίζω ότι όταν κάνεις μια ταινία είσαι ο κάθε χαρακτήρας. Έτσι, κάποιες φορές είμαι ο Κρις Έβανς που είναι τελείως χαμένος και προσπαθεί να βρει νόημα κι άλλες πάλι, είμαι σαν τον χαρακτήρα της Άνια Τέιλορ Τζόι που λέει «ας πετάξουμε τους ανθρώπους σε ένα ηφαίστειο μήπως σώσουμε τον κόσμο».

Ο Έβανς λέει και κάτι ακόμα, «η βαθιά μου πεποίθηση είναι η δύναμη στις ιστορίες των ανθρώπων και αυτό είναι κάτι που μου έμαθε ο μπαμπάς μου». Υποθέτω ότι είναι μια εντελώς αυτοβιογραφική φράση ε; Ναι. Υπάρχει ένα διακριτικό νήμα στην ταινία που δεν ήθελα να το κάνω τόσο φανερό. Ο Κρις έχει τον μπαμπά του που του έμαθε αυτό και είναι παρών και η Άνια έχει τον μπαμπά της-τον παίζει ο Τζον Μάλκοβιτς-που είναι παρών. Και στους δύο λένε αυτό οι πατεράδες τους μόνο που η Άνια πάει την ιστορία πολύ μακρύτερα. Υπάρχουν δύο σκέψεις σε αυτό. Η πεποίθηση ότι οι ιστορίες μπορούν να επηρεάσουν τον κόσμο και η άλλη ότι οι ιδέες πρέπει να βγαίνουν από την ιστορία και να ρίχνονται στην πραγματική ζωή και τη δράση. Αυτές είναι οι δύο πλευρές. Δεν ξέρω εάν οι ιστορίες μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, μπορούν βέβαια να αλλάξουν αντιλήψεις. Πάντως, νομίζω οτι πρέπει να είναι διασκεδαστικές γιατί στο τέλος της ημέρες κάνεις ταινίες που έχουν σκοπό να διασκεδάσουν τους ανθρώπους και δε θέλω να βάζω ισχυρά ζητήματα ηθικής ή να δείχνω στον άλλον τι πρέπει να πιστεύει, αλλά να κάνει μια εξερεύνηση. Στα ’70s και τα ’60s όταν ο πατέρας μου έκανε το «Ζ» αυτή η ταινία άλλαξε τον κόσμο με έναν τρόπο γιατί έδωσε δημοσιοότητα στο τι συνέβαινε στην Ελλάδα και αυτό έκανε τα πράγματα να εξελίσσονται. Σήμερα όμως, είναι διαφορετικά γιατί ο κόσμος είναι διαφορετικός και πολύ πιο μπερδεμένος και αυτές οι δύο μεγάλες δυνάμεις πολεμούν η μία την άλλη. Νομίζω ότι οι ταινίες που κάνω είναι αντανάνακλαση αυτού του πράγματος, δεν υπάρχει ισχυρό μήνυμα. Είναι πιο πολύ ένα συναίσθημα και ένα ανοιχτό τέλος, περισσότερο από το πρέπει να πιστέψεις εκείνο ή το άλλο.

Αναφέθηκες στο «Ζ». Θυμάσαι πότε εκτίμησες το «Ζ», το «Τσεκούρι», την «Κατάσταση πολιορκίας» και τις άλλες ταινίες του πατέρα σου; Δεν ρωτώ πότε τις πρωτοείδες, φαντάζομαι θα ήσουν παιδάκι, αλλά πότε πραγματιικά καταλάβαινες τι έβλεπες και συνειδητοποίησες τη σπουδαιότητα του μπαμπά σου. Είδα τις ταινίες του μπαμπά μου πολύ μικρός και, όντως, δεν τις καταλάβαινα. Την ίδια περίοδο παρακολουθούσα MTV και «Πολύ σκληρός για να πεθάνει». Όταν άρχισα να εκτιμώ τα φιλμ του πατέρα μου ήταν περίπου στα 18-19 μου και τότε πραγματικά μαγεύτηκα γιατί σκέφτηκα ότι μιλάει για πολύ βαθιά θέματα αλλά τα κάνει σαν θρίλερ, έχεις αγωνία, κάτι που είναι πραγματικά ψυχαγωγικό και καθόλου βαρετό. Και νομίζω ότι αυτό που κάνει καλύτερα το σινεμά είναι ότι μπορεί να είναι διασκεδαστικό αλλά να έχει και κάτι βαθύτερο.

Είπες προηγουμένως ότι ο Έβανς και η Άνια ως χαρακτήρες έχουν τους πατεράδες τους στην ταινία, αλλά κι εσύ όμως, έχεις τον πραγματικό σου πατέρα, τον Κώστα Γαβρά, σε ένα απολαυστικό cameo. Τον έχεις βάλει υποψήφιο για… σκότωμα, για θυσία δηλαδή, οπότε δεν μπορώ να μην σε ρωτήσω, έτσι για να μπούμε και σε ψυχαναλυτικά νερά επειδή αγαπάς πολύ και τις ελληνικές τραγωδίες…θέλεις να σκοτώσεις τον πατέρα σου; Όλοι λένε ότι πρέπει να σκοτώσεις τον πατέρα σου για να γίνεις άντρας εγώ δε θέλω να σκοτώσω τον πατέρα μου γιατί είναι υπερβολικά καλός, πολύ σπουδαίος και καταπληκτικός σαν άνθρωπος. Το θεώρησα αστείο να τον βάλω στην ταινία και επίσης, με βάζει κι αυτός στις δικές του όπου κάνω μικρές εμφανίσεις. Αλλά πρέπει να σου πω ότι είμαι φρικτός ηθοποιός. Ο πατέρας μου επίσης, είναι φρικτός ηθοποιός. Το βρήκα χαριτωμένο και αστείο να τον βάλω σε μια σκηνή θυσίας.

Οι εικόνες του λατομείου μαρμάρου είναι πραγματικά εντυπωσιακές, σου κόβουν την ανάσα, ο φυσικός αυτός χώρος σου επιβάλλεται κατευθείαν και σε μαγεύει. Πώς σου ήρθε να κάνεις γυρίσματα σε ένα λατομείο στη Δράμα; Πριν από οκτώ χρόνια έκανα γυρίσματα για ένα βιντεοκλίπ σε ένα λατομείο κοντά στην Αθήνα και το λάτρεψα τόσο πολύ που είπα ότι πρέπει μια μέρα να κάνω μια ταινία μέσα σε ένα λατομείο. Ψάχναμε διάφορα μέρη και βρήκα αυτό δίπλα στη Δράμα και πρέπει να σου πω ότι μας βοήθησαν πολύ οι άνθρωποι που δούλευαν στο λατομείο καθώς και ο μάνατζερ του. Είναι τόσο εκπληκτική τοποθεσία γιατί νοιώθεις ότι ούτε καν ο θεός δεν μπορεί να φτιάξει κάτι τέτοιο και ότι είναι η απληστία του ανθρώπου να σκάβει βαθύτερα που το κάνει δυνατό. Το κοιτάζεις και νοιώθεις σαν να στέκεσαι μπροστά από έναν καθεδρικό ναό.

Φαίνεται στην ταινία πόσο έχεις επηρεαστεί από τους μύθους μας. Σε μεγάλωσαν με ιστορίες της ελληνικής μυθολογίας οι γονείς σας ε; Εκατό τοίς εκατό. Όλα τα παραμύθια που άκουγα μικρός ήταν ιστορίες της ελληνικής μυθολογίας. Δεν επιτρεπόταν ο Γουόλτ Ντίσνει ή παραμύθια με πριγκίπισσες γιατί η μαμά μου μου έλεγε ότι «στη Γαλλία σκοτώνουμε τις πριγκίπισσες μας». Οπότε η ανατροφή μου στήθηκε πάνω σε ιστορίες με ανθρώπους που τους πετάνε από ένα ηφαίστειο, μαμάδες που τρώνε τα παιδιά τους, γιοι οι οποίοι σκοτώνουν τους πατεράδες τους ή γ@ν@ τη μαμά τους. Πάντα ήταν τέτοιες μεγάλες ιστορίες, οπότε ίσως εάν έκανε κάποιος άλλος την ταινία μου η θυσία που συμβαίνει να έπρεπε να γίνει στο δάσος αλλά για μένα έπρεπε να πεταχτούν στο ηφαίστειο γιατί πρέπει να υπάρχει μεγαλείο. Θα έλεγα ότι η ελληνική μυθολογία και το MTV καθόρισαν το ποιος είμαι σήμερα.

Η «θυσία» βγαίνει στις αίθουσες στις 15 Οκτωβρίου από την εταιρεία παραγωγής «Rosebud21».