Νέες καταθέσεις στη δίκη για τα Τέμπη: «Δεν θέλω να πεθάνω» φώναζε επιβάτιδα μέσα στο φλεγόμενο βαγόνι

Τις ευθύνες για την τραγωδία στα Τέμπη ανέδειξαν με τις καταθέσεις συγγενείς θυμάτων στην σημερινή συνεδρίαση της δίκης για την σιδηροδρομική τραγωδία.

Ο Βαγγέλης Βλάχος αδελφός του Βάιου Βλάχου μίλησε για τις ελλείψεις και τις παραλήψεις που οδήγησαν στην τραγωδία την οποία την χαρακτήρισε προδιαγεγραμμένη. Τα «άκουσα όλα αυτά τα ηχητικά είναι ντροπιαστικά. Δεν υπήρχε καμία σοβαρή επικοινωνία. Ήταν διαρκές και προδιαγεγραμμένο το έγκλημα των Τεμπών. Ο αδελφός μου ήταν ένα από θύματα που απανθρακωθήκαν. Βρέθηκε σε στάση πυγμάχου. Ένδειξη ότι ίσως ήταν ζωντανός. Το ζήτημα της φωτιά και της πυρόσφαιρας μας απασχόλησε από την αρχή. Δεν είμαι ειδικός σε αυτό. Απαιτώ απαντήσεις γι’ αυτό. Εμένα σήμερα με πείθει η επίσημη εκδοχή με τα έλαια σιλικόνης και το ηλεκτρονικό τόξο. Αυτό μου δίνει τις απαντήσεις που χρειάζομαι. Ας το θεωρήσουμε δεδομένο και ας αναζητήσουμε ευθύνες», ανέφερε.

Όμως αναφέρθηκε και στην κατάσταση μετά την τραγωδία. «Δεν πήραν κανένα μέτρο σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες για να εξασφαλίσουν την ασφάλεια. Πάλι πήγαιναν με 160-170. Υπήρχε μια ανασφαλής κανονικότητα καθημερινά όχι μόνο εκείνη την ημέρα. Ήθελα τρεις ημέρες να φτάσω από το εξωτερικό. Έφτασα και κάναμε την κηδεία. Όσο ταξίδευα και κάναμε την κηδεία είχαν με τις αποφάσεις τους είχαν να προχωρήσουν και να αλλοιώθει ο χώρος χωρίς να γνωρίζουμε», κατέθεσε στο δικαστήριο.

Οι διασωθέντες από το φλεγόμενο βαγόνι

Στην σημερινή συνεδρίαση κατέθεσαν και οι επιβάτες του δευτέρου βαγονιού. Ο Άγγελος Φανουράκης κατέθεσε την αγωνιώδη προσπάθεια να απεγκλωβιστεί από την κόλαση. «Η λάμψη που είδα είχε πορτοκάλι χρώμα. Άκουσα τις λαμαρίνες να τρίβονται. Καταλάβαινα πως έκανα τούμπες μέσα στο βαγόνι. Σηκώνομαι, ήμουνα πολύ ζεστός αλλά δεν κατάλαβα ότι είχα τραυματιστεί. Πολλά γυαλιά κάτω στην κουκέτα. Τα δύο κορίτσια ήταν κάτω. Προσπάθησαν να σηκωθούν. Καταφέραμε να βγούμε. Από κάτω από το βαγόνι είχε φωτιά. Πολύ γρήγορα καταλαβαίνουμε πως η μία ήταν η μόνη έξοδος καθώς η φωτιά έρχεται προς εμάς. Πετάμε τις βαλίτσες και ένας ένας φεύγει. Υπήρχαν αρκετοί καπνοί. Φωνές ζητούσαν βοήθεια “σ’ωστε μας” έλεγαν», κατέθεσε .

Ένταση προκλήθηκε με την Κανέλα Ανδρεάδου(μητέρα της Αφροδίτης Τσιώμα) που ρωτούσε παράλληλα τον μάρτυρα με την πρόεδρο. Η πρόεδρος εκνευρίστηκε και της είπε «θέλετε να έρθετε εδώ;». «Θέλω να μάθω» είπε η μητέρα Αφροδίτης Τσιώμα.

«Είδα μια έντονη λάμψη»

Η Καλλιόπη Καλαϊτζίδου επιβάτιδα του ίδιου βαγονιού, περιέγραψε το συνέβη κατά την σύγκρουση και μετά από αυτή. «Ξεκινήσαμε από Αθήνα στην ώρα μας . Απέναντι καθόταν η Αναστασία. Μετά το Παλαιοφάρσαλο μια ηλικιωμένη αποβιβάστηκε και κάθισα στην θέση της. Θυμάμαι ότι έγιναν κάποιες ανακοινώσεις για καθυστέρησες. Αποδέχθηκα ότι θα αργήσουμε. Από την Λάρισα επιβιβάστηκαν και η Χρύσα και η Θωμαή.

Δεν αντιλήφθηκα στάση ή αλλαγή πορείας από την Λάρισα και μετά.

Ήταν ένα χαρούμενο βαγόνι, ένα χαρούμενο τρένο. Έβαλα το δεξί μου πόδι στην πόρτα του κουπέ για να μη χτυπάει. Φορούσα μάσκα σε όλη την διαδρομή. Κατά την σύγκρουση. Αυτό που θυμάμαι είναι ότι ήταν σφοδρή και δυνατή. Η πόρτα που είχα το πόδι μου με συγκράτησε και δεν εκτοξεύτηκα . Αιωρούμουν στον αέρα. Είδα εκεί την ώρα μια ξαφνική έντονη λάμψη. Θεωρώ πως έχασα τις αισθήσεις μου. Όταν άνοιξα τα μάτια μου το πει μου ήταν εγκλωβισμένο στην πόρτα. Προσπάθησα να το απεγκλωβίσω. Πίσω από το κεφάλι μου ήταν το παράθυρο από το οποίο βγήκα. Δεν έχω αίσθηση το γινόταν στο κουπέ. Η ατμόσφαιρα γινόταν όλο και πιο αποπνικτική και η θερμοκρασία αυξανόταν. Φωνές ακουγόταν μέσα στο κουπέ. Άκουγα κάποια βογγητά. Η δεύτερη φωνή ερχόταν από τα δεξιά μου. Η μία είπε δεν θέλω να πεθάνω.

Κάποια χρονική στιγμή πέρασε ένα παλικάρι από μπροστά μου ο οποίος έλεγε απ’ εδώ. Εκεί είδα πως πίσω μου υπάρχει ένα παράθυρο. Το παράθυρο από τη δεξιά μου πλευρά είχε ήδη φλόγες. Έβαλα το χέρι μου κάηκα. Είχε υψηλή θερμοκρασία. Έβγαλα το πόδι μου από το παράθυρο . Δεν φορούσα παπούτσια . Πιάστηκα από ένα καλώδιο το οποίο ήταν κομμένο και έπεσα με φορά κάτω. Προσπάθησα να σηκωθώ ξανά, αλλά αιμορραγούσα. Βγήκα μόνη μου έξω» ανέφερε κατά την κατάθεση της.

Η μάρτυρας ζήτησε διάλειμμα για 10 λεπτά και στην συνέχεια της κατάθεσης της ανέφερε: «Όταν έπεσα ξανασηκώθηκα. Πήρα κάποιες ανάσες. Άκουσα φωνές «φωτιά, φωτιά, φύγε φωτιά». Κοντά μου είδα ένα νεαρό που μου ζητούσε βοήθεια, αριστερά μου αλλά δεν θυμάμαι ποιος ήταν. Μπροστά έβλεπα το χωράφι και συνάντησα κάποια άλλα παιδιά. Ζήτησα το τηλέφωνο από ένα παλικάρι να τηλεφωνήσω στον σύζυγό μου και την μητέρα μου. Είδα το βαγόνι και το κουπέ να έχει πάρει φωτιά.

Μέσα στο βαγόνι μετά την σύγκρουση είχε καπνό και η θερμοκρασία συνεχώς αυξανόταν. Κατευθύνθηκαμε αριστερά όπου υπήρχαν κάποια σχοινιά. Δεν γύρισα να δω τι γίνεται. Κατευθυνόμουν στα ασθενοφόρα. Εκεί με πλησίασε μια κοπέλα που μου είπε πως έχω χτυπήσει και πρέπει να πάω στο νοσοκομείο» κατέληξε.

Κατά την διαδικασία κατέθεσαν και συγγενείς σου Ιωάννη Βουτσινά που χάθηκε στο δυστύχημα όπως και συγγενής εργαζόμενης. Συγγενείς των θυμάτων στην περίφραξη ρου κτιρίου που διεξάγεται η δίκη κρέμασαν τις φωτογραφίες των 57 ανθρώπων που χάθηκαν στην τραγωδία. Η δίκη συνεχίζεται αύριο με νέες καταθέσεις μαρτύρων.

Βαγγέλης Βλάχος: Γνώριζαν τους κινδύνους και δεν έκαναν τίποτα

Για ένα «διαρκές, προδιαγεγραμμένο και προαναγγελθέν έγκλημα» έκανε λόγο ο Βαγγέλης Βλάχος, αδελφός του Βάιου Βλάχου που έχασε τη ζωή του στη σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών, μετά την κατάθεσή του στο δικαστήριο της Λάρισας. Μιλώντας έξω από το δικαστικό μέγαρο, υποστήριξε ότι οι αρμόδιοι γνώριζαν από το 2019 τα σοβαρά προβλήματα ασφάλειας στον σιδηρόδρομο, χωρίς να προχωρήσουν στις απαραίτητες ενέργειες, ενώ αναφέρθηκε και στην αλλοίωση του χώρου του δυστυχήματος.

Αναλυτικά οι δηλώσεις του 

«Ήρθα σήμερα να καταθέσω εδώ στο δικαστήριο στη Λάρισα όλο όσα έζησα, όλο όσα βίωσα σε όλη αυτή την κατάσταση, τόσο τις πρώτες ώρες και τις πρώτες μέρες, αλλά και όλα τα τρία χρόνια και πλέον που αγωνιζόμαστε εγώ και η οικογένειά μου για την αναζήτηση της αλήθειας, διεκδικώντας δικαιοσύνη, θέλοντας να καταδικαστούν όλοι οι ένοχοι οι οποίοι ευθύνονται για το θάνατο του αδερφού μου. Έδωσα σήμερα μία κατάθεση με τα γεγονότα, όπως τα έζησα και όπως τα αντιλαμβάνομαι, παραθέτοντας πολλά στοιχεία που ελπίζω να βοηθήσουν αυτό το δικαστήριο.

Έχω εμπιστοσύνη, έχω εμπιστοσύνη σε αυτή τη δικογραφία, έχω εμπιστοσύνη σε αυτό το κατηγορητήριο και έχω εμπιστοσύνη και σε αυτή την έδρα. Ακούει τα πάντα, όσα είπα και όσα λένε οι μάρτυρες με πολλή προσοχή και η αλήθεια είναι ότι νιώθω ότι μπορεί να αποδοθεί η δικαιοσύνη εδώ.

Ήταν ένα διαρκές, προδιαγραμμένο και προαναγγελθέν έγκλημα, γιατί έχουμε πλέον στοιχεία τα οποία υπάρχουν στη δικογραφία που δείχνουν ότι όλη αυτή η κατάσταση, η ανασφάλεια στο σιδηρόδρομο υπήρχε τουλάχιστον από το 2019 και μετά και το γνώριζαν όλοι. όλοι οι άνθρωποι που ήταν στις καίριες θέσεις και έπαιρναν αποφάσεις, το γνώριζαν με συγκεκριμένες επιστολές, με συγκεκριμένες οχλήσεις, το γνώριζαν και οι ανώτεροι τους και δεν έκαναν τίποτα. Τα στοιχεία που είναι στη δικογραφία δείχνουν ότι όποιος παραπονιόταν, όποιος έδειχνε στοιχεία, όποιος έκανε ερωτήσεις και έδειχνε πράγματα που ήταν ανασφαλή, οδηγούνταν σε παραίτηση. Και τελικά δεν διορθώθηκε τίποτα, τα πράγματα έγιναν χειρότερα και ο αδερφός μου και άλλα 56 θύματα οδηγήθηκαν στο θάνατο.

Ο αγώνας μας είναι πρωτίστως να βρούμε την αλήθεια για τις συνθήκες θάνατος του αδερφού μου, να καταδικαστούν όλοι οι ένοχοι. Αλλά ταυτόχρονα αυτή η δικογραφία αποδεικνύει πέρα από κάθε αμφιβολία το πόσο επικίνδυνη ήταν η κατάσταση στον σιδηρόδρομο πριν. Και δεν έχουν διορθωθεί όλα. Προφανώς για εμάς είναι σημαντικό να μην κινδυνεύσει ποτέ κανένα άλλο πρόσωπο, κανένα άλλο άτομο, κανένας άλλος εργαζόμενος.

Όλοι οι εργαζόμενοι στα δύο τρένα δυστυχώς σκοτώθηκαν. Προφανώς και είναι πάρα πολύ σημαντικό, πέρα από τη δική μας αναζήτηση και το δικό μας αγώνα, να έχουμε επιτέλους ένα σιδηρόδρομο ασφαλή. Γιατί πλέον όλα αυτά είναι αποδείξεις.

Δεν είναι θεωρητικά. Θεωρητικά. Συνέβη στα Τέμπη, σκοτώθηκαν 57 άνθρωποι, τραυματίστηκαν 180. Τι άλλο θέλουμε, τι άλλο περιμένουμε για να έχουμε ασφάλεια στο σιδηρόδρομο.

Για εμάς, πέρα από τις ερωτήσεις που είχαμε για τον αδερφό μου για τις συνθήκες θανάτου του, ένα άλλο θέμα το οποίο μας απασχόλησε πάρα πολύ σε αυτή την υπόθεση ήταν το θέμα της συγκάλυψης. Αντιλήφθηκα λίγες μέρες μετά την κηδεία του αδερφού μου, όταν πήγα για πρώτη φορά στο χώρο, ότι είχε γίνει λαμπίκο.

Τα είχαν εξαφανίσει όλα και είχαν ξεκινήσει ήδη τις πρώτες ώρες και πριν καν κάνουμε τις κηδείες μας, να αλλοιώσουν όλα τα στοιχεία. Έκτοτε, σαν οικογένεια, προσπαθήσαμε να συμβάλλουμε σε αυτό, να αποκαλύψουμε ό,τι είχαν κάνει. Οι γονείς μου βρήκανε τα χώματα που ήταν πεταμένα σε αμορριχία της Λάρισας.

Σε αυτά υπήρχαν πολύτιμα στοιχεία, υπήρχε βιολογικό υλικό θυμάτων και μπορέσαμε με αυτά να συνεισφέρουμε και στην υπόθεση και στη δικογραφία της συγκάλυψης, που αυτή τη στιγμή είναι στο δικαστήριο. Εμείς σαν οικογένεια θα είμαστε παντού, σε όλες τις δίκες, σε όποιο σημείο χρειαστεί της χώρας να δώσουμε αγώνα για τα Τέμπη, σε όλες τις υποθέσεις που αφορούν με τον ένα τον άλλο τρόπο τον θάνατο του αδερφού μου.

Πάνος Γαρουφαλιάς

02.11.2026, 15:50

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ