Κριτική ταινίας: «Μπασού, ο μικρός ξένος» – Βομβαρδισμοί στο Ιράν, τότε και τώρα

Τίτλος ταινίας: «Μπασού, ο μικρός ξένος»

Σύνοψη: Στο Ιράν, την περίοδο του πολέμου με το Ιράκ, ο μικρός Μπασού  χάνει την οικογένειά του στους βομβαρδισμούς και βρίσκει καταφύγιο στα βόρεια της χώρας. Η Ναΐ θεωρεί καθήκον της να τον προστατεύσει, γνωρίζοντας τη μήνι του χωριού, που δεν συμφωνεί με την απόφασή της να θέσει υπό την προστασία της έναν ξένο.

Σκηνοθεσία: Μπαχράμ Μπεϊζάι

Παίζουν: Σούζαν Τσαλίμι, Αντνάν Αφραβιάν

Τρία χρόνια μόλις, μετά το «Πού είναι το σπίτι του φίλου μου;», το οποίο σχολιάσαμε την προηγούμενη εβδομάδα, ο επίσης Ιρανός Μπεϊζάι ακολουθεί τα βήματα του πιτσιρικά Μπασού, από έναν πιο σκληρό δρόμο. Τώρα είμαστε στο 1989 και το σκηνικό είναι πάλι η φύση, στα βόρεια της χώρας, αφού αυτός ο «μικρός ξένος», για τον ίδιο του τον τόπο, αναζητά την αγάπη και την οικογένεια που έχασε στους βομβαρδισμούς, στην διάρκεια του ιρανο-ιρακινού πολέμου. Ήδη, στο σημείο αυτό, μοιάζει να έχουμε μια κινηματογραφική προφητεία. Αυτές οι βόμβες, οι οποίες πυρπολούν ένα μέρος του Ιράν, θα μπορούσαν να είναι σημερινές και να αναγκάζουν πάλι ένα μέρος του πληθυσμού να καταφύγει σε ασφαλέστερα σημεία της χώρας. Ο Μπασού καταφεύγει από τον νότο στα βόρεια και βρίσκεται στον δρόμο του η Ναΐ, μια μητέρα δύο παιδιών, που ατύπως αποκτά ένα τρίτο. Κόντρα σε όλο το χωριό, επιμένει να θέτει αυτόν τον «ξένο» υπό την προστασία της, κάτι που θα μπορούσε επίσης να θεωρηθεί προφητικό. Το διαφορετικό είναι ξένο, ακόμη και στον ίδιο του τον τόπο. 

Μαυριδερός και εξαθλιωμένος ο πιτσιρικάς, φαντάζει προκλητικός στους κατοίκους του χωριού, μόνον και μόνον επειδή έχει διαφορετικό χρώμα και παράξενη προφορά. Η «τρομοκρατία», η οποία ασκείται επάνω του, από τους συνομιλήκους συνοδεύεται από τις συμβουλές-απειλές του χωριού προς τη Ναϊ. Η φύση, ουσιαστικός πρωταγωνιστής του σκηνικού, αποκτά «μαγική» δυναμική, και ίσως είναι η μόνη που καταφέρνει να συνομιλήσει με τους δύο αποσυνάγωγους. Πότε χαϊδεύει τους ορυζώνες η φλογέρα του Μπασού, πότε δίνει τον ρυθμό στην άνθησή της το ταμπούρλο του μικρού και άλλοτε, οι μιμητικές προς τα πτηνά κραυγές της Ναΐ γίνονται πρωτόγονη πρόσκληση ή κραυγή απελπισίας. Η φύση, με τη σειρά της, αγριεύει, ηρεμεί, τους «μαλώνει» και τους αγκαλιάζει ταυτοχρόνως.

Όλο τούτο το σκηνικό αποτελεί την καλύτερη ευκαιρία  για τον σκηνοθέτη Μπεϊζάι, ώστε να επιδείξει τις κινηματογραφικές του δυνατότητες, καθώς στήνει με τον τρόπο της χορογραφίας τις συγκεκριμένες εικόνες. Πραγματικά, η σκηνή της θύελλας, της αναζήτησης του εξαφανισμένου μικρού Μπασού, της σωτηρίας του από τα νερά του ποταμού, θα έκαναν και μεγάλους σκηνοθέτες να ζηλέψουν. Από την άλλη, ο Μπεϊζάι μοιάζει να ζήλεψε τον Φρανσουά Τριφό και το «Αγρίμι» του. Πάρα πολλές σκηνές -και φυσικά, το ίδιο το θέμα -θα μπορούσαν να παραπέμπουν στο αριστούργημα του Γάλλου δημιουργού, με αποκορύφωμα την επιστροφή στις ρίζες του ανθρώπινου είδους, όπως και οι δυό σκηνοθέτες το πράττουν. Ο Ιρανός, όμως, προτιμάει να μένει αμφίθυμος ως προς το αν θα δώσει βάρος στην κοινωνική διάσταση της ιστορίας ή στη μεταφυσική. Κι έτσι, η ταινία μένει ανισοβαρής και κατά τόπους φλύαρη.

Αξιολόγηση: ** 1/2

Διαβάστε επίσης:

«Ink»: Το Netflix δίνει μια πρώτη ματιά στο βιογραφικό δράμα του Danny Boyle (photos/video)

83ο Φεστιβάλ Βενετίας – Σε ποιον, άραγε, λείπει το Χόλιγουντ;

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ