Θοδωρής Αθερίδης: Αν συνέχιζα το αλκοόλ μπορεί να μην ζούσα σήμερα, οι φοβίες μου έφυγαν με την «ευχούλα» της μάνας μου

Για την μάχη που έδωσε με το αλκοόλ, τη μητέρα του και τις φοβίες που κατά τον ίδιο έφυγαν με την «ευχούλα» της όταν εκείνη έφυγε από τη ζωή, μίλησε το βράδυ της Τετάρτης ο Θοδωρής Αθερίδης.

Μιλώντας αρχικά για τα χρόνια του αλκοολισμού, ο ηθοποιός είπε στο Action 24 «επαγγελματικά ήμουν άψογος αλλα ήμουν λίγο πιο θαμπός και πιο άνετος από ό,τι χρειαζόταν. Με τους φίλους μου ήταν πολύ καλός, δεν μου έβγαλε ποτέ βία αλλά η εικόνα ενός ανθρώπου που πάντα χρειαζόταν να έχει ένα ποτήρι δίπλα, προκαλούσε αμηχανία».

Όπως είπε «υπήρχε μια ανησυχία πού θα πάει αυτή η κατάσταση αλλά επειδή ήμουν μικρός ακόμα και επειδή όλοι γενικά το έκαναν σε αυτή την ηλικία, δεν φάνταζε μεγάλο πρόβλημα. Αν συνέχιζα, όμως, μπορεί να μην ζούσα, οι ποσότητες ήταν απαγορευτικές. Οι τελευταίες 40 ημέρες ήταν οι πιο ακραίες, συνήθως έπινα ένα μπουκάλι ουίσκι κάθε ημέρα. Ήμουν 34 και είμαι 61 δεν νομίζω να…».

Ο Θοδωρής Αθερίδης μίλησε και για την ευγένεια και τα ψέματα με αφορμή την περιπέτεια της υγειάς του όταν έπαθε εγκεφαλικό καθώς, όπως περιέγραψε, «όταν έπαθα εγκεφαλικό έκανα τα πάντα να μην το μάθει η μάνα μου και ευτυχώς όταν έφτασε στα αυτιά της έβγαινα από το νοσοκομείο και είπα στην αδερφή μου να κάνει face time. Μου είπε “έκλεισες το θέατρο;” και εγώ της είπα “είχαμε πρόβλημα με τα ηχητικά». «Η μητέρα μου το έμαθε από την αδελφή της, δεν ήξερε ότι την αναστατώνει. Οφείλεις να σκεφτείς τι θα πάθει αυτός στον οποίο θα το πεις» συμπλήρωσε ο Θοδωρής Αθερίδης λέγοντας ότι «είμαι της θεωρίας της μύγας και της μέλισσας να βρω το λουλούδι και όχι τα σκ@@ά, είναι θέση ζωής αυτό».

Ο ηθοποιός μίλησε, τέλος, για τις φοβίες που είχε και πώς, κατά την άποψή του, εξαφανίστηκαν γιατί τους «πήρε» μαζί της η μητέρα του όταν έφυγε από τη ζωή. Με αφορμή τη φοβία του για τα αεροπλάνα όπου «φοβόμουν να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου ότι θα ήμουν σαν την γάτα στο τσουβάλι», ο Θοδωρής Αθερίδης είπε «μου τα πήρε η μαμά μου φεύγοντας από τη ζωή. Είναι η ευχούλα της. Λίγο καιρό αφότου πέθανε, γυρίζω σπίτι, ανοίγω την πόρτα για να ανέβω 3 ορόφους – ο φοβος ξεπερνιέται όταν πλησιάζεις κάτι και όχι όταν απομακρύνεσαι από αυτό – μπαίνω στο ασανσέρ χωρίς να φοβάμαι και είπα what the fuck. Δεν το σκέφτηκα ότι το έκανε η μαμά μου αλλά όταν μπήκα στο αεροπλάνο σκέφτηκα ότι τα πήρε η μαμά μου σαν να είπε “παρ’ τα από αυτόν να μην ταλαιπωριέται».

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ