Η συγκινητική ιστορία της Γεωργίας Ξανθοπούλου: Η διάγνωση με οξεία λευχαιμία, η επιστολή στον Μητσοτάκη και το μήνυμα ελπίδας

Η συγκινητική ιστορία της Γεωργίας Ξανθοπούλου: Η διάγνωση με οξεία λευχαιμία, η επιστολή στον Μητσοτάκη και το μήνυμα ελπίδας

«Όταν έμαθα ότι νοσώ έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου», σημειώνει – Το τηλεφώνημα που δέχθηκε από τον πρωθυπουργό και η αναφορά της στην πιο δύσκολη ημέρα νοσηλείας της

Η Γεωργία Ξανθοπούλου συγκίνησε πριν από λίγες ημέρες με την ομιλία της στα εγκαίνια του νέου Αιματολογικού Κέντρου του νοσοκομείου «Παπανικολάου» στη Θεσσαλονίκη.

Η ίδια, η οποία το 2015 διαγνώστηκε με οξεία λευχαιμία, κατάφερε να ξεπεράσει την ασθένεια και να θεραπευτεί.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης μίλησε με έντονη συγκίνηση για τη δύσκολη διαδρομή που πέρασε, ενώ στο παρελθόν είχε στείλει επιστολή στον Κυριάκο Μητσοτάκη, περιγράφοντας τα προβλήματα και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε ως ασθενής.

«Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου»

Σήμερα, η Γεωργία Ξανθοπούλου μοιράστηκε την προσωπική της ιστορία στην εκπομπή «Μέρα με Χρώμα» της ΕΡΤ3, όπου αναφέρθηκε με θερμά λόγια στην αιματολογική κλινική «Στοργή» του νοσοκομείου «Παπανικολάου».

Παράλληλα, μίλησε για τους λόγους που την οδήγησαν να στείλει επιστολή στον πρωθυπουργό, προκειμένου να του μεταφέρει τις δυσκολίες που αντιμετώπισε ως ασθενής.

«Όταν έμαθα ότι νοσώ έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου, κυριολεκτικά και μεταφορικά ήταν πολύ δύσκολο και με μικρά παιδιά, ακόμη τότε. Ήταν δύσκολο, πώς θα είναι τα παιδιά; Με ποιον θα είναι; Πώς θα μεγαλώσουν; Έπρεπε εγώ να λείπω στα νοσοκομεία. Είχα μεγάλες νοσηλείες για πολλά χρόνια. Ευτυχώς είχα τη μητέρα μου και τον σύζυγό μου και πολλούς φίλους που μας συμπαραστάθηκαν και πολλή αγάπη. Αλλά ήταν ένας πολύ δύσκολος αγώνας και μακροχρόνιος. Η Στοργή, το αιματολογικό κέντρο που έχουμε στη Θεσσαλονίκη, ήμουν και τυχερή που υπάρχει στην πόλη μου. Είναι το καλύτερο κέντρο αιματολογίας που έχουμε στην Ελλάδα βάσει στατιστικών. Από ότι γνωρίζω από αυτό το μέρος ήμουν τυχερή. Οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό ήταν εκπληκτικοί και σαν άνθρωποι και επιστημονικά με βοήθησαν πάρα πολύ. Πήγαν όλα καλά στο τέλος. Υπήρχαν δυσκολίες σίγουρα, αλλά σε σχέση με ότι ακούω σε άλλα νοσοκομεία γενικότερα η Στοργή (σ.σ. Αιματολογικό κέντρο του νοσοκομείου Παπανικολάου) ήταν ένα πρότυπο κέντρο. Την πρώτη φορά δεν είχα δότη, ο αδερφός μου δεν ήταν απόλυτα συμβατός γιατί πολλές φορές είναι συμβατά τα αδέρφια. Δυστυχώς σε μένα δεν ήταν. Τη δεύτερη φορά που ασθένησα, υποτροπίασα το 2018, σε εκείνη τη φάση, βρέθηκε ο δότης. Ήμουν τυχερή, ήμουν πολύ τυχερή και ήταν και Έλληνας που είναι ακόμα πιο σπάνιο. Είναι από τη Θήβα ο Βασίλης», είπε αρχικά.

Για το γράμμα στον πρωθυπουργό

Αναφερόμενη στους λόγους που την οδήγησαν να γράψει επιστολή στον πρωθυπουργό σημείωσε:

«Πολλά χρόνια στη Στοργή γνώριζα από μέσα όλα τα προβλήματα και τις ελλείψεις που υπήρχαν στο προσωπικό, σε χώρους, έλλειψης χώρων. Άκουγα ότι έχουν βγει καινούργιες θεραπείες και δεν μπορούσαν να στεγαστούν λόγω έλλειψης χώρου. Μια μέρα που ήμουν στην αναμονή για να εξεταστώ, υπήρχε μια κατάσταση με πολύ κόσμο, δεν υπήρχε ούτε καρέκλα να καθίσω και κάθισα στο αυτοκίνητό μου εξαντλημένη, απογοητευμένη και δεν ξέρω πως μου ήρθε στο μυαλό αλλά θα γράψω ένα γράμμα και ξεκίνησα να το γράφω.

Μετά το κοινοποίησα στα social, στον πρωθυπουργό, στους υπουργούς. Φίλοι το κοινοποίησαν επίσης. Έφτασε στα χέρια του πρωθυπουργού και μετά από λίγο καιρό χτύπησε το τηλέφωνό μου. Στην άλλη άκρη γραμμή ήταν ο ίδιος και κάναμε μια πολύ φιλική και ανθρώπινη κουβέντα. Του εξήγησα κάποια πράγματα και μου υποσχέθηκε ότι θα κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί. Μετά μου ζήτησαν να έρθουν σε επαφή με το νοσοκομείο και με τον κ.Αναγνωστόπουλο, ο οποίος είχε το όραμα να γίνει το καινούριο κτίριο κυτταρικών και γονιδιακών θεραπειών στη Στοργή. Ανέλαβαν μετά οι ειδικοί και αυτές τις μέρες εγκαινιάστηκε το καινούργιο κτίριο. Στα εγκαίνια ήμουν πάρα πολύ συγκινημένη.

Έκλαιγα συνεχώς, δεν μπορούσα να συγκρατηθώ. Ήμουν πάρα πολύ χαρούμενη, λες και ήταν κάτι δικό μου. Ήταν απίστευτο πόσο χαρούμενη ήμουν, γιατί ένιωθα ότι και εγώ έτσι έβαλα ένα μικρό λιθαράκι σε κάτι τόσο μεγάλο και μερικές φορές σκέφτομαι ότι κάποια πράγματα ίσως να γίνονται για να γίνει κάτι καλό.

Θέλω να σκέφτομαι ότι μέσα από όλη αυτή την ιστορία και όλο αυτό το Γολγοθά που πέρασα ότι έγινε, βγήκε κάτι καλό. Και παρόλο που εγώ πλέον δεν νοσώ και είμαι καλά, χάρη στη Στοργή, τώρα άλλοι ασθενείς θα έχουν πρόσβαση σε νέες θεραπείες, σε καινούργια εργαστήρια. Έχει γίνει ένα υπερσύγχρονο πρότυπο κέντρο, το οποίο είναι το μοναδικό στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια και πιστεύω ότι θα βοηθήσει πάρα πολύ και στις συνθήκες νοσηλείας και στις καινούριες θεραπείες».

Όσον αφορά τα μηνύματα που δέχεται:

«Όταν περνάς ένα σημαντικό σοβαρό πρόβλημα υγείας εκτιμάς και βλέπεις τη ζωή διαφορετικά. Όταν κινδυνεύεις να χάσεις τη ζωή σου, την εκτιμάς και νομίζω γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Αυτό προσπαθώ να κάνω μέσα από τη δύσκολη αυτή εμπειρία. Να βοηθώ όπου μπορώ σε συνανθρώπους μου που ασθενούν, οι οποίοι χρειάζονται συμπαράσταση. Δέχομαι πολλά μηνύματα στα social και όπου μπορώ προσπαθώ να βοηθήσω. Πολλοί είναι απελπισμένοι. Μοιράζονται την ιστορία τους. Φοβούνται. Έχουν απορίες. Προσπαθώ να δίνω δύναμη και αφού τα κατάφερα εγώ μπορούν να τα καταφέρουν και άλλοι. Κι εμένα η πρόβλεψη ήταν 24% και παρόλο που ήταν χαμηλή και παρόλα αυτά είμαι εδώ, άρα μπορούν όλοι νομίζω να προσπαθήσουν. Χρειάζεσαι πραγματικά συμπαράσταση. Εγώ είχα απίστευτη αγάπη γύρω μου, όχι μόνο από την οικογένειά μου και από τους φίλους μου, ακόμα και από αγνώστους και στη στοργή από τους γιατρούς και τους νοσηλευτές που δεν θέλω να τους ξεχνάω γιατί πραγματικά ήταν δίπλα μου, γίνονται η οικογένειά σου».

Και κατέληξε αναφερόμενη στην πιο έντονη μέρα νοσηλείας που πέρασε: «Θυμάμαι μια μέρα η οποία ήταν και η μοναδική που ζήτησα τη μαμά μου. Στη μεταμόσχευση. Όταν έκανα τη χημειοθεραπεία γίνεται πρώτα μια χημειοθεραπεία πριν μπει το καινούριο μόσχευμα, η οποία ονομάζεται αφανιστική η οποία με δυσκόλεψε πάρα πολύ. Δεν μπορώ να περιγράψω πως ένιωθα και τους πόνους που είχα και εκείνη την ημέρα δεν μπορώ να την ξεχάσω. Δεν μπορώ να την ξεχάσω. Ήταν πολύ δύσκολη μέρα».