Μια πρωτοβουλία που γεννήθηκε με μεγάλες προσδοκίες και φιλοδοξούσε να εκφράσει την κοινωνική απαίτηση, για δημοκρατική ανανέωση φαίνεται πως οδηγήθηκε, σύμφωνα με την αφήγηση των «πρωταγωνιστών» της, σε εσωτερικές συγκρούσεις.
Πρόσωπα που συμμετείχαν από τα πρώτα βήματα του πολιτικού εγχειρήματος της Μαρίας Καρυστιανού, περιγράφουν μια πορεία που ξεκίνησε με ενθουσιασμό, συνεργασία και κοινό όραμα, αλλά στην εξέλιξή της σημαδεύτηκε από καθυστερήσεις, αδιαφανείς αποφάσεις και απομάκρυνση ανθρώπων που πίστεψαν στην προσπάθεια.
Οι δημόσιες αυτές τοποθετήσεις ανοίγουν έναν νέο κύκλο συζήτησης, γύρω από το τι πραγματικά συνέβη στο εσωτερικό του κινήματος, αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι αποκαλύψεις, δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί.
Ένας από αυτούς είναι ο Ηλίας Μιχάλας, ο οποίος αν και ιδρυτικό μέλος του φορέα «Ελπίδα», μέσω ανάρτησής του, είναι σαφές πως αφήνει σοβαρές αιχμές για τη Μαρία Καρυστιανού και τη Μαρία Γρατσία, για θέματα διαχείρισης αποφάσεων και ευρύτερα της πορείας του κόμματος, ενώ ευθέως μιλά για παρασκηνιακές εντολές και «σκοτεινό» παρασκήνιο.
Ακολουθεί η ανάρτηση του Ηλία Μιχάλα:
«Ε όχι κι έτσι βρε Μαρίες…
Η ιδρυτική διακήρυξη της «ελπίδας για την δημοκρατία» κατατέθηκε στις 26 Μαΐου.
Ανάμεσα στα πέντε πρώτα ονόματα της πρώτης σελίδας που την υπέγραψαν «τιμής ένεκεν», εκτός από τη Μαρία Καρυστιανού και τη Μαρία Γρατσία, ήμουν εγώ και ο Θανάσης Αυγερινός, όντας εκείνη την εποχή πολύ στενοί συνεργάτες των δύο Κυριών.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες όχι γιατί δεν θέλω, αλλά επειδή είναι ατελείωτες..
Ο Θανάσης κι εγώ, έχουμε περάσει ατελείωτες ώρες με αυτήν την “συντροφιά”.
Στιγμές που δεν θα ξεχαστούν ποτέ, αφού υπήρξαμε συμμέτοχοι σε κάτι που πιστέψαμε πολύ δυνατά.
Παράλληλα με το χτίσιμο της Ελπίδας όμως, χτίζονταν και ανθρώπινες σχέσεις.
Τον Θανάση δεν τον ήξερα.
Εκεί γνωριστήκαμε.
Εκεί άλλωστε γνώρισα και τον Γιάννη τον Φρονιμάκη, τον Βασίλη τον Κοκοτσάκη, τον Στράτο, τον Νίκο, τον Στέλιο, τον έτερο Θανάση τον στρατηγό, τον υπέροχο μελισσοκόμο Κώστα και πολλούς ακόμα που είχαν μια πραγματική και άδολη αγάπη για αυτό που χτιζόταν μέρα με την ημέρα και ένιωθαν «κομμάτι» του.
Κανείς δεν αμφισβητούσε την αυτονόητη ηγετική θέση της Μαρίας Καρυστιανού.
Άλλωστε όλοι για εκείνη πήγαμε. Εκείνη μας ενέπνευσε, εκείνη ήταν το πρόσωπο που υποδείκνυε ο λαός, εκείνη ήταν η γυναίκα σύμβολο -στα μάτια μας- που θα μπορούσε να ενώσει και να ανατρέψει το σάπιο πολιτικό καθεστώς.
Από την πρώτη στιγμή και χωρίς δεύτερη κουβέντα, ήταν φανερό ότι πέρα από την μια Μαρία, στην κορυφή της ηγετικής ομάδας ήταν και η δικηγόρος της στην υπόθεση των Τεμπών, η Μαρία Γρατσία.
Δεκτόν αν και όχι “αυτονόητο”…
Σε αντίθεση με την ΜΚ που όλοι γνωρίζουμε ότι δεν είχε κάποια ενασχόληση με την πολιτική πριν από το έγκλημα των Τεμπών, η ΜΓ ήταν ενεργά πολιτικοποιημένη, έχοντας συμμετάσχει ως υποψήφια με το ψηφοδέλτιο της “ΝΙΚΗΣ”.
Το πρώτο πρόβλημα που αναζητούσε άμεση λύση, ήταν πως η δεδομένη παρουσία της ΜΓ θα ισορροπούσε ιδεολογικά σε ένα κίνημα που ήταν φανερό ότι απευθυνόταν ΚΥΡΙΩΣ σε έναν πατριωτικό, προοδευτικό χώρο, που είναι και η μεγάλη “ορφανή” εκλογική δεξαμενή.
Εκεί έπαιξε τον δικό του κομβικό ρόλο ο Θανάσης Αυγερινός.
Η προηγούμενη δημόσια παρουσία του δεν μπορούσε να κρυφτεί.
Ο Θανάσης δεν μας συστήθηκε τον Μάιο. Όλοι τον ξέραμε.
Ξέραμε τι λέει και σε ποια πλευρά της πολιτικής ιστορίας έχει αποφασίσει ότι ανήκει.
Πολλοί της ίδιας πλευράς βρήκαν το “άλλοθι” που περίμεναν για να δηλώσουν παρόντες στην πορεία της Ελπίδας.
Η ισορροπία που ψάχναμε ήταν ήδη εκεί.
Οι προοπτικές καλύτερες από ποτέ.
Τα σχέδια έτοιμα, καθημερινές νέες επαφές με σπουδαίους ανθρώπους και ενθουσιασμός.
Και ξαφνικά.. ΦΡΕΝΟ.
Αλλόκοτες καθυστερήσεις, ακόμα πιο αλλόκοτες αποφάσεις. Εντελώς ανάποδη στρατηγική από εκείνη που ήταν ΦΑΝΕΡΑ η σωστή. Σκοτεινά πρόσωπα και παρασκηνιακές εντολές.
Ένα “κίνημα πολιτών” που η ηγεσία του και μόνο στο άκουσμα της λέξης “καταστατικό” έπαιρνε depon.
Ένα “κίνημα πολιτών” που έκανε τα πάντα να διώχνει τους πολίτες.
Ανεξήγητα? Όχι για μένα.
Προφανώς ούτε για τον Αυγερινό, ούτε για τον Φρονιμάκη, ούτε για τον Κοκοτσάκη, ούτε για πολλούς ακόμα που κατάλαβαν (άλλος νωρίτερα, άλλος αργότερα) “τι παίζει” και ότι για μια ακόμα φορά το σύστημα έκανε πλάκα μαζί μας..
Τα καλύτερα έρχονται..
(αυτό το βανάκι θα χωρέσει πολύ ΕΛΛΑΔΑ μέσα)..».
Απάντηση από τον Παναγιώτη Κρεστενίτη μέλος της ομάδας στήριξης της Μαρίας Καρυστιανού
Λίγο αργότερα, ακολούθησε η απάντηση του Παναγιώτη Κρεστενίτη, ο οποίος συνεχίζει να είναι συνοδοιπόρος της Μαρίας Καρυστιανού μέχρι στιγμής, μέσα από την οποία καλεί τον κ. Μιχάλα, να μην «σπέρνει» υποψίες, αλλά να παρουσιάσει στοιχεία, για όσα υπονοεί αλλά και ισχυρίζεται.
Η ανάρτηση του Παναγιώτη Κρεστενίτη:
«Κύριε Μιχάλα, η προσωπική σας συμβολή στην αρχική προσπάθεια, οι ώρες που αφιερώσατε και οι ανθρώπινες σχέσεις που δημιουργήσατε είναι απολύτως σεβαστές και κανείς δεν έχει λόγο να τις μηδενίσει. Το ίδιο σεβαστές είναι και οι ενστάσεις σας για τις καθυστερήσεις, την έλλειψη καταστατικού και τις οργανωτικές αστοχίες, ζητήματα που πράγματι χρειάζονται καθαρές απαντήσεις.
Από εκεί και πέρα, όμως, η ανάρτησή σας περνά από τα γεγονότα σε μια σειρά προσωπικών ερμηνειών και πολύ βαριών υπαινιγμών. Το γεγονός ότι κάποιος υπέγραψε την ιδρυτική διακήρυξη “τιμής ένεκεν”, όπως ο ίδιος αναφέρετε, δεν του δίνει ιδιοκτησιακό δικαίωμα πάνω στο κίνημα, δικαίωμα βέτο στις μελλοντικές αποφάσεις ή μόνιμη θέση στην ηγεσία.
Ούτε η πολιτική φυσιογνωμία ενός κινήματος μπορεί να στηρίζεται στην ιδέα ότι ένα πρόσωπο από τη μία πολιτική πλευρά τοποθετήθηκε ως “αντίβαρο” σε ένα πρόσωπο από την άλλη. Αν υπήρχε συμφωνημένη πολιτική κατεύθυνση, συγκεκριμένη οργανωτική δομή και καταμερισμός αρμοδιοτήτων, παρουσιάστε τα σχετικά κείμενα και τις αποφάσεις. Διαφορετικά, αυτό που περιγράφετε ως δεδομένο μπορεί να ήταν η δική σας προσδοκία ή ο σχεδιασμός μιας ομάδας ανθρώπων, όχι αναγκαστικά η συλλογική και δεσμευτική ταυτότητα του εγχειρήματος.
Ακόμη σοβαρότερο είναι ότι μιλάτε για “σκοτεινά πρόσωπα”, “παρασκηνιακές εντολές” και για ένα σύστημα που “έκανε πλάκα μαζί μας”, χωρίς να κατονομάζετε πρόσωπα, αποφάσεις, ημερομηνίες ή συγκεκριμένα περιστατικά. Εάν διαθέτετε στοιχεία που αποδεικνύουν χειραγώγηση, αλλοίωση της πορείας ή εξωτερική παρέμβαση, έχετε υποχρέωση να τα παρουσιάσετε καθαρά και ολόκληρα.
Οι υπαινιγμοί δεν προστατεύουν ούτε την αλήθεια ούτε τους ανθρώπους που σας εμπιστεύονται· απλώς σπέρνουν υποψίες προς κάθε κατεύθυνση. Προσωπικά δεν θεωρώ κανέναν αλάνθαστο και δεν ζητώ από κανέναν να σιωπά. Άλλο όμως η τεκμηριωμένη κριτική για το καταστατικό, την οργάνωση και τις αποφάσεις και άλλο η δημιουργία μιας εικόνας εσωτερικής συνωμοσίας χωρίς αποδείξεις.
Και κάτι τελευταίο: το ότι κάποιοι αποχώρησαν δεν αποδεικνύει αυτομάτως ότι εκείνοι κατάλαβαν την αλήθεια και όσοι παρέμειναν εξαπατήθηκαν. Μπορεί να υπήρξαν λάθη, συγκρούσεις χαρακτήρων, διαφορετικές πολιτικές επιδιώξεις ή προσδοκίες που δεν πραγματοποιήθηκαν.
Όλα πρέπει να εξεταστούν, αλλά με γεγονότα. Εφόσον γράφετε ότι “τα καλύτερα έρχονται”, αναμένουμε συγκεκριμένες αποκαλύψεις και όχι νέες δόσεις υπαινιγμών. Γιατί όποιος γνωρίζει κάτι τόσο σοβαρό δεν αφήνει σκιές· καταθέτει στοιχεία και αναλαμβάνει την ευθύνη των λεγομένων του».
