Σχεδόν έξι δεκαετίες μετά την κυκλοφορία του The Graduate (Ο Πρωτάρης), ο Dustin Hoffman επιστρέφει σε μία από τις πιο καθοριστικές στιγμές της καριέρας του, αποκαλύπτοντας ότι πίσω από την επιτυχία της εμβληματικής ταινίας του 1967 κρύβονταν δύσκολες και συχνά επώδυνες εμπειρίες. Ο ηθοποιός περιγράφει τα γυρίσματα ως μια ιδιαίτερα δυσάρεστη περίοδο, κατά την οποία ένιωθε ανασφαλής, ανεπαρκής και ξένος προς τον χαρακτήρα που καλούνταν να ενσαρκώσει.
Σε ένα προσωπικό κείμενο που δημοσιεύτηκε στο The New Yorker, με αφορμή την επικείμενη κυκλοφορία των απομνημονευμάτων του με τίτλο Look at Me, τα οποία έγραψε σε συνεργασία με τη δημοσιογράφο Ariel Levy, ο 89χρονος σήμερα ηθοποιός μιλά για τις δυσκολίες της συνεργασίας του με τον σκηνοθέτη Mike Nichols, αλλά και για το αίσθημα ότι δεν ανήκε στον κόσμο της ταινίας.
Ο Hoffman υποδυόταν τον Benjamin Braddock, έναν νεαρό από εύπορη οικογένεια προτεσταντών. Για τον ίδιο, το γεγονός ότι ως Εβραίος ηθοποιός έπρεπε να ενσαρκώσει έναν χαρακτήρα που αντιπροσώπευε μια τόσο διαφορετική κοινωνική και πολιτισμική ταυτότητα ήταν εξαρχής πηγή αμηχανίας.
Όπως εξηγεί, η πρόταση του Nichols τον βρήκε σε μια περίοδο κατά την οποία είχε ήδη καταξιωθεί στο θέατρο. Παρ’ όλα αυτά, δεν αισθανόταν έτοιμος για έναν τόσο μεγάλο κινηματογραφικό ρόλο. Ο σκηνοθέτης, μάλιστα, είχε περάσει σχεδόν δύο χρόνια αναζητώντας τους κατάλληλους πρωταγωνιστές, εξετάζοντας μεταξύ άλλων και τον Robert Redford, πριν καταλήξει στον Hoffman και την Katharine Ross, που ανέλαβε τον ρόλο της Elaine Robinson.
Μία από τις πιο χαρακτηριστικές αναμνήσεις του αφορά τις πολύωρες προετοιμασίες πριν από τα γυρίσματα. Ο Mike Nichols είχε συγκεκριμένες ιδέες για το πώς έπρεπε να δείχνει ο πρωταγωνιστής του και έδινε διαρκώς οδηγίες στην ομάδα του μακιγιάζ. Μεταξύ άλλων, ζήτησε να αφαιρεθεί το ενωμένο φρύδι του ηθοποιού, ενώ σχολίαζε ακόμη και το σχήμα της μύτης του.
Ο Hoffman θυμάται ότι εκείνες τις στιγμές αισθανόταν πως η παραγωγή προσπαθούσε να απομακρύνει από την εικόνα του τα χαρακτηριστικά της εβραϊκής του καταγωγής. Η αντίδρασή του ήταν έντονη, καθώς θεωρούσε ότι έπρεπε να αλλάξει την ίδια του την ταυτότητα για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του ρόλου.
«Το μόνο που ήθελα ήταν να επιστρέψω στη Νέα Υόρκη, στο περιβάλλον όπου ένιωθα ότι ανήκω», αναφέρει χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως τότε δεν θεωρούσε τον εαυτό του κατάλληλο για τον ρόλο ενός movie star.
Η συνεργασία με τον Nichols δεν εξελίχθηκε όπως θα περίμενε κανείς. Ο Hoffman περιγράφει έναν σκηνοθέτη με έντονες εναλλαγές στη διάθεση, ο οποίος συχνά έδειχνε εκνευρισμένος και ήταν δύσκολος στην επικοινωνία. Ο ίδιος αισθανόταν ότι δεχόταν ιδιαίτερα σκληρή μεταχείριση, σε βαθμό που χαρακτήρισε τη συμπεριφορά του σκηνοθέτη απέναντί του σχεδόν σαδιστική.
Ανάμεσα στα περιστατικά που θυμάται ξεχωρίζει μια σκηνή με την Katharine Ross, η οποία χρειάστηκε να τον χαστουκίσει συνολικά 27 φορές. Η σκηνή δεν συμπεριλήφθηκε ποτέ στην τελική εκδοχή της ταινίας.
Το στιγμιότυπο ήθελε τον Benjamin να εμφανίζεται στο δωμάτιο της Elaine, βρεγμένος από τη βροχή, προκειμένου να της αποκαλύψει ότι είχε συνάψει σχέση με μια μεγαλύτερη γυναίκα. Η Elaine αντιλαμβάνεται σύντομα ότι πρόκειται για τη μητέρα της. Σύμφωνα με τον Hoffman, ο Nichols ζητούσε από την Katharine Ross να τον χτυπά όλο και πιο δυνατά σε κάθε νέα λήψη.
Η ηθοποιός ανησυχούσε μήπως τον τραυματίσει, όμως ο ίδιος την καθησύχαζε, ζητώντας της μόνο να αποφύγει το αυτί του. Παρά τις προφυλάξεις, δέχτηκε αρκετά χτυπήματα, με αποτέλεσμα να αισθάνεται ζάλη στο τέλος της ημέρας. Το παράδοξο είναι ότι, έπειτα από όλη αυτή τη διαδικασία, ο σκηνοθέτης αποφάσισε να μη χρησιμοποιήσει καθόλου τη σκηνή.
Τα προβλήματα συνεχίστηκαν και την επόμενη ημέρα. Κατά τη διάρκεια μιας υποβρύχιας λήψης σε πισίνα, ο Hoffman τραυματίστηκε στο αυτί, με αποτέλεσμα να υποστεί διάτρηση τυμπάνου. Όπως περιγράφει, όταν βγήκε στην επιφάνεια παρατήρησε αίμα να τρέχει από το αυτί του. Ο ίδιος αποδίδει τον τραυματισμό τόσο στα χτυπήματα της προηγούμενης ημέρας όσο και στην πίεση του νερού κατά τη διάρκεια της κατάδυσης.
Στο κείμενό του, ο ηθοποιός αναφέρεται και στην Anne Bancroft, η οποία ενσάρκωσε την Mrs Robinson, τη μεγαλύτερη γυναίκα με την οποία αναπτύσσει ερωτική σχέση ο χαρακτήρας του. Κατά τη διάρκεια γυρισμάτων σε ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες, η Bancroft έχασε τις αισθήσεις της και χρειάστηκε να της χορηγηθεί οξυγόνο για να επανέλθει.
Ο ίδιος θυμάται επίσης πόσο εξαντλητική αποδείχθηκε μια σκηνή στην οποία ο Benjamin τρέχει από το αυτοκίνητό του προς την εκκλησία, για να εμποδίσει τον γάμο της Elaine και να της εκφράσει τα συναισθήματά του. Ο Nichols επέμενε σε αλλεπάλληλες λήψεις, μέχρι ο ηθοποιός να φτάσει στα όριά του.
Η κούραση και η αφυδάτωση ήταν τόσο έντονες, ώστε χρειάστηκε να ξαπλώσει στο γρασίδι έξω από την εκκλησία, φοβούμενος ότι θα λιποθυμήσει.
Παρά τις δυσκολίες πίσω από τις κάμερες, το The Graduate εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες ταινίες της εποχής του. Απέσπασε επτά υποψηφιότητες για Όσκαρ, ενώ ο Mike Nichols κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στην 40ή τελετή απονομής της Ακαδημίας. Για τον Hoffman, ωστόσο, η προσωπική εμπειρία παρέμεινε ιδιαίτερα δυσάρεστη, παρά το γεγονός ότι η ταινία καθόρισε την πορεία του στο Hollywood.
Όπως αποκαλύπτει, σε όλη τη διάρκεια της παραγωγής είχε την αίσθηση ότι ο Nichols δεν ήταν ικανοποιημένος με την επιλογή του. Πίστευε ότι ο σκηνοθέτης θεωρούσε πως είχε κάνει λάθος στην επιλογή του πρωταγωνιστή και ότι ο ίδιος δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες του.
Κοιτάζοντας σήμερα εκείνη την περίοδο από απόσταση σχεδόν 60 ετών, ο Hoffman επιχειρεί να ερμηνεύσει τη στάση του σκηνοθέτη μέσα από τη δική του προσωπική ιστορία.
Ο Mike Nichols είχε φτάσει στις ΗΠΑ από τη Γερμανία το 1939, σε μικρή ηλικία, ως Εβραίος μετανάστης. Ο Hoffman θεωρεί ότι ο σκηνοθέτης αναζητούσε στον χαρακτήρα του Benjamin μια εκδοχή του ίδιου του εαυτού του, ένα alter ego μέσα από το οποίο θα μπορούσε να εκφράσει προσωπικές ανασφάλειες και εσωτερικές συγκρούσεις.
Κατά την εκτίμησή του, αυτός ήταν ίσως και ο λόγος που η διαδικασία επιλογής του πρωταγωνιστή διήρκεσε τόσο πολύ, αλλά και που η συνεργασία τους υπήρξε τόσο απαιτητική.
Ο ηθοποιός καταλήγει σε μια ιδιαίτερα προσωπική διαπίστωση, καθώς θεωρεί ότι ο ίδιος λειτούργησε ως ένα είδος υποκατάστατου για τον Nichols, πάνω στο οποίο ο σκηνοθέτης προέβαλε τη δική του αυτοαπόρριψη.
ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ
ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.
