Αποχωρεί από τη Νέα Αριστερά ο Γιώργος Βλαστός: Δεν μπορώ να υπηρετήσω αυτή την πολιτικά καταστροφική επιλογή

Στη δήλωσή του γίνεται ρητή αναφορά στον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, τις παρεμβάσεις του οποίου χαρακτηρίζει «ελπιδοφόρα εξέλιξη»

Την αποχώρησή του από τη Νέα Αριστερά ανακοίνωσε το ιδρυτικό στέλεχος Γιώργος Βλαστός, με εκτενή δήλωσή του, στην οποία ασκεί κριτική στη στρατηγική που, όπως υποστηρίζει, επικράτησε στο εσωτερικό του κόμματος.

Στην τοποθέτησή του σημειώνει: «Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η συγκυρία σαρώνει τα μικρά και τα ασήμαντα και φέρνει στο προσκήνιο τα πραγματικά, σκληρά διλήμματα. Χρέος των πολιτικών κομμάτων -και ιδίως των αριστερών, δηλαδή εκείνων που οφείλουν να δρουν με κριτήριο τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων- είναι να αποκωδικοποιούν τα επίδικα κάθε ιστορικής περιόδου και να χαράσσουν πορεία που θα βελτιώνει απτά την καθημερινότητα της κοινωνικής πλειοψηφίας, μεταφέροντας πόρους, ισχύ και εξουσίες από τους λίγους στους πολλούς».

Όπως αναφέρει, ως ιδρυτικό μέλος του κόμματος είχε θέσει δύο βασικές προτεραιότητες: «Πρώτον, η ανάγκη να ξεμπερδέψει η Αριστερά με το επικίνδυνο φαινόμενο του κασσελακισμού – κάτι που κατέστη εφικτό χάρη στην αποφασιστική -μετά ένα σημείο- στάση συντρόφων και συντροφισσών του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Δεύτερον, η ανάγκη να διαμορφωθεί ένα πολιτικό υποκείμενο που θα λειτουργούσε ως καταλύτης για την ανασύνθεση και την ενότητα του ευρύτερου προοδευτικού χώρου».

Σύμφωνα με τον ίδιο, απέναντι στη δεύτερη αυτή στόχευση εκδηλώθηκε από νωρίς σοβαρή αντίδραση, η οποία σταδιακά μετατράπηκε, όπως υποστηρίζει, σε πλειοψηφούσα άποψη στα όργανα του κόμματος, οδηγώντας σε «παραλυτική στασιμότητα και σε έναν ιδιότυπο πολιτικό και οργανωτικό δυϊσμό».

Περιγράφοντας την εσωκομματική κατάσταση, επισημαίνει ότι «Ο Πρόεδρος και η πλειοψηφία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας μιλούσαν τη γλώσσα της ενότητας ενώ αντίθετα, ο Γραμματέας και η πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου εργάζονταν αποκλειστικά για την ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς, απορρίπτοντας κάθε ευρύτερη προοπτική».

Κάνοντας αναφορά στις πολιτικές συνθήκες, τονίζει: «Σε μια ιστορική στιγμή κατά την οποία οι διεθνείς και εσωτερικές εξελίξεις επιβάλλουν τη μέγιστη δυνατή ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων, τα λαϊκά στρώματα πλήττονται σκληρά από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της κυβέρνησης Μητσοτάκη και νέα μορφώματα με βαθιά αντιδραστικό λόγο αναδύονται, δεν αρμόζει να εγκλωβιστούμε σε μια ατέρμονη ομφαλοσκόπηση γύρω από την “καθαρότητα” της ταυτότητας της Αριστεράς».

Ο ίδιος υποστηρίζει ακόμη ότι «οι πολίτες δεν κινητοποιούνται και δεν ψηφίζουν μόνο βάσει ταυτοτήτων, αλλά κυρίως βάσει ταυτίσεων», προσθέτοντας ότι «Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε η Ελλάδα να ακολουθήσει το παράδειγμα πολλών ευρωπαϊκών χωρών, όπου μια επιθετική, ανορθολογική Ακροδεξιά επιβάλλει την ατζέντα της στον συντηρητικό χώρο, ενώ η Αριστερά αυτοπεριορίζεται στο περιθώριο ως δύναμη απλής διαμαρτυρίας».

Αναφερόμενος στο Διαρκές Προγραμματικό Συνέδριο, σημειώνει: «Το Διαρκές Προγραμματικό Συνέδριο αποτέλεσε την τελευταία ευκαιρία για τη Νέα Αριστερά. Η ευκαιρία αυτή χάθηκε. Αντί να επιλυθεί το αδιέξοδο, η απόφαση του Συνεδρίου -η οποία από το ίδιο κιόλας βράδυ ερμηνεύθηκε εντελώς διαφορετικά από τις δύο πλευρές του κόμματος- διαιωνίζει την παραλυτική ισορροπία και προετοιμάζει το έδαφος για μια νέα κρίση».

Κατά τον ίδιο, «Σε δύο μόνο σημεία υπήρξε σαφήνεια στην απόφαση του Συνεδρίου: Στην ουσιαστικά φωτογραφική αποδοκιμασία του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και στην απόρριψη κάθε προοπτικής συνεργασίας με τις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς».

Κλείνοντας, αναφέρει: «Αυτή την πολιτικά καταστροφική επιλογή ούτε μπορώ ούτε θέλω να υπηρετήσω. Αντιθέτως, είμαι αποφασισμένος να συμβάλλω ενεργά στο εγχείρημα της ανασύνθεσης του συνόλου της Αριστεράς, παράλληλα με τη συγκρότηση ενός ευρύτερου μετώπου προοδευτικών δυνάμεων, με αξιόπιστη και κοινωνικά αναγνωρίσιμη ηγεσία».

Και καταλήγει: «Για όλους αυτούς τους λόγους, δηλώνω την αποχώρηση μου από τη Νέα Αριστερά και συντάσσομαι με τα 10 μέλη της ΚΕ που αποχώρησαν πρόσφατα από τη Νέα Αριστερά. Θα συνεχίσω να εργάζομαι για μια Αριστερά χρήσιμη για την κοινωνία, ικανή να μετατρέψει την κοινωνική δυσαρέσκεια σε συλλογική δύναμη αλλαγής. Για μια μαχητική και κυβερνώσα Αριστερά. Θεωρώ ότι οι παρεμβάσεις του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, αποτελούν μια ελπιδοφόρα εξέλιξη για την επίτευξη του παραπάνω σκοπού».

Στη δήλωσή του γίνεται ρητή αναφορά στον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, τις παρεμβάσεις του οποίου χαρακτηρίζει «ελπιδοφόρα εξέλιξη» για την ανασύνθεση του χώρου.

Η ανακοίνωση της παραίτησής του

«Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η συγκυρία σαρώνει τα μικρά και τα ασήμαντα και φέρνει στο προσκήνιο τα πραγματικά, σκληρά διλήμματα. Χρέος των πολιτικών κομμάτων -και ιδίως των αριστερών, δηλαδή εκείνων που οφείλουν να δρουν με κριτήριο τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων- είναι να αποκωδικοποιούν τα επίδικα κάθε ιστορικής περιόδου και να χαράσσουν πορεία που θα βελτιώνει απτά την καθημερινότητα της κοινωνικής πλειοψηφίας, μεταφέροντας πόρους, ισχύ και εξουσίες από τους λίγους στους πολλούς.

Ως ιδρυτικό μέλος της Νέας Αριστεράς, δύο ήταν εξαρχής οι βασικές προτεραιότητες.

Πρώτον, η ανάγκη να ξεμπερδέψει η Αριστερά με το επικίνδυνο φαινόμενο του κασσελακισμού – κάτι που κατέστη εφικτό χάρη στην αποφασιστική -μετά ένα σημείο- στάση συντρόφων και συντροφισσών του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

Δεύτερον, η ανάγκη να διαμορφωθεί ένα πολιτικό υποκείμενο που θα λειτουργούσε ως καταλύτης για την ανασύνθεση και την ενότητα του ευρύτερου προοδευτικού χώρου.

Απέναντι σε αυτή τη δεύτερη στρατηγική στόχευση εκδηλώθηκε από νωρίς σοβαρή αντίδραση. Σταδιακά, η αντίδραση αυτή μετατράπηκε σε πλειοψηφούσα άποψη στα όργανα του κόμματος, οδηγώντας σε παραλυτική στασιμότητα και σε έναν ιδιότυπο πολιτικό και οργανωτικό δυϊσμό.

Ο Πρόεδρος και η πλειοψηφία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας μιλούσαν τη γλώσσα της ενότητας ενώ αντίθετα, ο Γραμματέας και η πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου εργάζονταν αποκλειστικά για την ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς, απορρίπτοντας κάθε ευρύτερη προοπτική.

Σε μια ιστορική στιγμή κατά την οποία οι διεθνείς και εσωτερικές εξελίξεις επιβάλλουν τη μέγιστη δυνατή ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων, τα λαϊκά στρώματα πλήττονται σκληρά από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της κυβέρνησης Μητσοτάκη και νέα μορφώματα με βαθιά αντιδραστικό λόγο αναδύονται, δεν αρμόζει να εγκλωβιστούμε σε μια ατέρμονη ομφαλοσκόπηση γύρω από την «καθαρότητα» της ταυτότητας της Αριστεράς.

Είμαι πεπεισμένος ότι οι πολίτες δεν κινητοποιούνται και δεν ψηφίζουν μόνο βάσει ταυτοτήτων, αλλά κυρίως βάσει ταυτίσεων: Με σχέδια, προτάσεις, πρόσωπα και συλλογικές προοπτικές που τους αφορούν άμεσα. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε η Ελλάδα να ακολουθήσει το παράδειγμα πολλών ευρωπαϊκών χωρών, όπου μια επιθετική, ανορθολογική Ακροδεξιά επιβάλλει την ατζέντα της στον συντηρητικό χώρο, ενώ η Αριστερά αυτοπεριορίζεται στο περιθώριο ως δύναμη απλής διαμαρτυρίας.

Το Διαρκές Προγραμματικό Συνέδριο αποτέλεσε την τελευταία ευκαιρία για τη Νέα Αριστερά. Η ευκαιρία αυτή χάθηκε. Αντί να επιλυθεί το αδιέξοδο, η απόφαση του Συνεδρίου -η οποία από το ίδιο κιόλας βράδυ ερμηνεύθηκε εντελώς διαφορετικά από τις δύο πλευρές του κόμματος- διαιωνίζει την παραλυτική ισορροπία και προετοιμάζει το έδαφος για μια νέα κρίση.

Όλα αυτά εξελίσσονται μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένης αδιαφορίας και δυσφορίας του κόσμου της Αριστεράς, όπως αποτυπώνεται καθαρά σε όλες τις δημοσκοπικές μετρήσεις. Σε δύο μόνο σημεία υπήρξε σαφήνεια στην απόφαση του Συνεδρίου: Στην ουσιαστικά φωτογραφική αποδοκιμασία του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και στην απόρριψη κάθε προοπτικής συνεργασίας με τις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς.

Αυτή την πολιτικά καταστροφική επιλογή ούτε μπορώ ούτε θέλω να υπηρετήσω. Αντιθέτως, είμαι αποφασισμένος να συμβάλλω ενεργά στο εγχείρημα της ανασύνθεσης του συνόλου της Αριστεράς, παράλληλα με τη συγκρότηση ενός ευρύτερου μετώπου προοδευτικών δυνάμεων, με αξιόπιστη και κοινωνικά αναγνωρίσιμη ηγεσία.

Για όλους αυτούς τους λόγους, δηλώνω την αποχώρηση μου από τη Νέα Αριστερά και συντάσσομαι με τα 10 μέλη της ΚΕ που αποχώρησαν πρόσφατα από τη Νέα Αριστερά.

Θα συνεχίσω να εργάζομαι για μια Αριστερά χρήσιμη για την κοινωνία, ικανή να μετατρέψει την κοινωνική δυσαρέσκεια σε συλλογική δύναμη αλλαγής. Για μια μαχητική και κυβερνώσα Αριστερά. Θεωρώ ότι οι παρεμβάσεις του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, αποτελούν μια ελπιδοφόρα εξέλιξη για την επίτευξη του παραπάνω σκοπού».