Αν σου άρεσε ο ‘Μαγγελάνος’, αξίζει να δεις κι αυτές τις ταινίες

Αν σου άρεσε ο “Μαγγελάνος”, αξίζει να δεις κι αυτές τις ταινίες

Από τον Βέρνερ Χέρτζογκ έως τον Μάρτιν Σκορσέζε, η αποικιοκρατία και οι συνέπειές της έχουν εμπνεύσει πολλούς σπουδαίους σκηνοθέτες πέραν του Λαβ Ντίαζ.

Αν είστε λάτρεις του αργού σινεμά, θα πρέπει να έχετε κιόλας εκμεταλλευτεί την σπάνια ευκαιρία να δείτε τη νέα ταινία του Λαβ Ντίαζ στις ελληνικές αίθουσες, τον “Μαγγελάνο”. Σε μόλις 2μιση ώρες (μικρή διάρκεια για δική του ταινία), ο Φιλιππινέζος σκηνοθέτης μάς βάζει στον κόσμο της αποικιοκρατίας και της άνευ λόγου βίας υπέρ της εξερεύνησης άγνωστων προς τους εξευγενισμένους Ευρωπαίους εξερευνητές του 16ου αιώνα τόπων.

Έχοντας βρει ενδιαφέρουσα τη νέα ταινία του Λαβ Ντίαζ, αξίζει να αναζητήσετε τις παρακάτω ταινίες, που η κάθε μια με τον τρόπο της εξερευνά παρόμοιες θεματικές.

Αγκίρε, η Μάστιγα του Θεού (Βέρνερ Χέρτζογκ, 1972)

Ο Αγκίρε ξεκινά με μια μικρή ομάδα να βρεί το μυθικό Ελ Ντοράντο,αλλά η τρέλα του μεγαλείου και ο πυρετός της ζούγκλας τον οδηγούν στην παραφροσύνη. Σε αυτό το ιστορικό έπος του Βέρνερ Χέρτζογκ, ο Κλάους Κίνσκι ενσαρκώνει ένα υπαρκτό πρόσωπο, τον Ισπανό κατακτητή του 16ου αιώνα, Λόπε δε Αγκίρε, του οποίου τελευταία αποστολή υπήρξε πράγματι η ανακάλυψη της μυθικής πόλης του χρυσού, γνωστή ως Ελ Ντοράντο, στα βάθη του Αμαζονίου. Ο ίδιος είχε το παρατσούκλι “ο τρελός” ενώ αυτοαποκαλούταν “οργή του Θεού”. Με επιβλητική ατμόσφαιρα και γυρισμένη σε πραγματικές τοποθεσίες, η ταινία έγινε ορόσημο του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου και ενέπνευσε ταινίες, όπως το “Αποκάλυψη Τώρα” του Κόπολα.

Άγνωστος Κόσμος (Τέρενς Μάλικ, 2005)

Το 1607 ο κάπτεν Σμιθ αποβιβάζεται στη σημερινή Βιρτζίνια με μια ομάδα Άγγλων αποίκων, συλλαμβάνεται από τη φυλή των Ποουχάταν, σώζεται όμως χάρη στην επέμβαση της κόρης του αρχηγού, Ποκαχόντας. Ανάμεσά τους αναπτύσσεται ένα ειδύλλιο, όμως ο Σμιθ πρέπει να φύγει για άλλες αποστολές, ενώ η Ποκαχόντας εξορίζεται από τη φυλή της, επειδή βοήθησε τους αποίκους. Αυτή είναι μια οπτική της αποικιοκρατίας μέσα από τα “μάτια” του Τέρενς Μάλικ, βάζοντας και το ρομαντικό στοιχείο στην εξίσωση. Πρωταγωνιστούν οι Κόλιν Φάρελ, Κοριάνκα Κίλτσερ, Κρίστιαν Μπέιλ και Κρίστοφερ Πλάμερ.

Σιωπή (Μάρτιν Σκορσέζε, 2016)

Δύο Πορτογάλοι ιησουίτες καταφθάνουν στην Ιαπωνία του 1640, όπου η χριστιανική πίστη διώκεται απηνώς, για να βρουν τα ίχνη του δασκάλου τους πατέρα Φερέιρα, για τον οποίο υπάρχουν φήμες πως έχει αλλαξοπιστήσει. Πιο κοντά στο θρησκευτικό κομμάτι της αποικιοκρατίας, ο Σκορσέζε μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το ομώνυμο μυθιστόρημα του Σιουσάκου Έντο, λαμβάνοντας μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας. Παίζουν οι Άντριου Γκάρφιλντ, Ταντανόμπου Ασάνο, Άνταμ Ντράιβερ και Λίαμ Νίσον.

Στην Αγκαλιά του Φιδιού (Σίρο Γκέρα, 2015)

Η ιστορία της σχέσης του σαμάνου Καραματάκε, τελευταίου απογόνου μιας φυλής ινδιάνων του Αμαζονίου, και δύο Βορειοευρωπαίων επιστημόνων που με διαφορά 40 χρόνων ο ένας από τον άλλον αναζητούν ένα σπάνιο φυτό στην τροπική ζούγκλα. Αφιερωμένη στους χαμένους πολιτισμούς του Αμαζονίου, η ασπρόμαυρη ταινία του Κολομβιανού Σίρο Γκέρα, εντυπωσιάζει για την ποιητικότητά της, έχοντας κερδίσει πληθώρα βραβείων αλλά και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. 

Ζάμα (Λουκρέσια Μαρτέλ, 2017)

Στα τέλη του 18ου αιώνα, σε μια απομακρυσμένη αποικία της Λατινικής Αμερικής, ο Ισπανός αξιωματικός Δον Ντιέγκο ντε Ζάμα περιμένει μάταια τη μετάθεσή του. Όσο αυτή καθυστερεί τόσο εκείνος βυθίζεται ολοένα και βαθύτερα στην απομόνωση και την παράνοια. Υπαρξιακή και υπνωτιστική, η ταινία της Μαρτέλ μεταφέρει στον κινηματογράφο το ομώνυμο μυθιστόρημα του Αντόνιο ντι Μπενεντέτο. Έχει λάβει εξαιρετικές κριτικές ενώ το 2022 ψηφίστηκε ως η 19η καλύτερη αργεντίνικη ταινία σε ψηφοφορία γνωστών περιοδικών της χώρας.

Αντρέι Ρουμπλιόφ (Αντρέι Ταρκόφσκι, 1966)

Στη Ρωσία του 15ου αιώνα ο αγιογράφος Θεοφάνης ο Έλληνας επιλέγει ως βοηθό του το μοναχό Αντρέι Ρουμπλιόφ. Ο τελευταίος έχει διάφορους θεολογικούς προβληματισμούς κι όταν σε μια επιδρομή των Ταρτάρων αναγκάζεται να σκοτώσει, απαρνείται για μεγάλο διάστημα τη ζωγραφική. Αργό, ποιητικό σινεμά από τον μοναδικό Αντρέι Ταρκόφσκι – σίγουρα ο Ντίαζ θα είναι μεγάλος θαυμαστής του. Εδώ μπορεί να μην έχουμε να κάνουμε με αποικιοκρατία αλλά η σκληρότητα του κόσμου σίγουρα παραμένει στο επίκεντρο.