Τι περιμένει την Ευρώπη το 2017;

eu summitΗ Ευρώπη θα θυμάται το 2016 σαν μια απαίσια χρονιά – ο τρόμος των επιθέσεων στις Βρυξέλλες, στη Νίκαια και το Βερολίνο, η ντροπή του Καλαί και ο σεισμός του Brexit.

Δυστυχώς, το 2017 μπορεί να είναι μία ακόμη.

Ή μπορεί και όχι. Εάν μας έμαθε κάτι το 2016, αυτό είναι ότι οι προβλέψεις είναι ένα ανόητο παιχνίδι, οπότε να δυο σενάρια για τον επόμενο χρόνο.

Η καταστροφολογική επιλογή είναι η εξής: άλλη μία αδιάκριτη, θανάσιμη επίθεση στις αρχές του χρόνου επηρεάζει αρνητικά την ήπειρο που έχει χάσει 130 ανθρώπους από τρομοκρατικές επιθέσεις το 2016. Αυτό, γίνεται άσσος στο μανίκι του Γκερτ Βίλντερς, του ολλανδού ακροδεξιού υποψηφίου στις γενικές εκλογές του Μαρτίου, ο οποίος κατακτά τη νίκη.

Λιγότερο από έναν μήνα αργότερα – λίγο πριν από τον πρώτο γύρο των δυνητικά καθοριστικών προεδρικών εκλογών στη Γαλλία στις 23 Απριλίου – ο ολοένα και πιο αυταρχικός πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ξεμένει εν τέλει από υπομονή.

Σε αντάλλαγμα για την καταδίωξη των παράνομων διακινητών ανθρώπων, οι Βρυξέλλες υποσχέθηκαν στην Τουρκία 3 δισεκατομμύρια ευρώ (για να τη βοηθήσει να διαχειριστεί τους σχεδόν 3 εκατομμύρια πρόσφυγες στην επικράτειά της), μετακίνηση χωρίς βίζα για τους πολίτες της και πρόοδο στη διαδικασία ένταξής της στην ΕΕ.

Όμως η Ευρώπη έχει μείνει άναυδη με την κατασταλτική αντίδραση του Ερντογάν στην αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου και ευρωβουλευτές έχουν καλέσει τις πρωτεύουσες της ΕΕ να παγώσουν τις συζητήσεις της ένταξης. Ενώ δεν υπάρχει και συμφωνία για το αν η Τουρκία έχει εκπληρώσει τις προϋποθέσεις για την απελευθέρωση από τη βίζα.

Οπότε, ο Ερντογάν αποφασίζει τώρα πως ίσως είναι καλή στιγμή να ανοίξει τα σύνορά του, επιτρέποντας σε εκατοντάδες χιλιάδες απελπισμένους πρόσφυγες και μετανάστες που έχουν παγιδευτεί στην Τουρκία να πάνε στην ΕΕ εάν το επιθυμούν, κάτι που πολλοί – ιδιαίτερα νέοι άντρες – το θέλουν.

Οι εικόνες αυτής της νέας εξόδου δύστυχων μεταναστών προβάλλονται στις τηλεοράσεις όλης της ηπείρου, και η Γαλλλία ψηφίζει και, παρ’ ότι οι δημοσκοπήσεις τη θέλουν ξεκάθαρα πίσω από τον συντηρητικό της αντίπαλο Φρανσουά Φιγιόν, η Μαρίν Λε Πεν του ακροδεξιού, αντιμεταναστευτικού Εθνικού Μετώπου, πετυχαίνει μια αναπάντεχη νίκη στον δεύτερο γύρο τον Μάιο.

Σε έκτακτες εκλογές τον Ιούνιο, το Κίνημα Πέντε Αστέρων στην Ιταλία ολοκληρώνει την κατάληψη από αντικαθεστωτικά κινήματα σε τρεις από τις έξι ιδρύτριες χώρες της ΕΕ, και μέχρι το φθινόπωρο, η αυξανόμενη μεταναστευτική κρίση και η συνεχόμενη απειλή της τρομοκρατίας αναστατώνουν και μια τέταρτη: αποδυναμωμένη από τις συνέπειες της επίθεσης στη Χριστουγεννιάτικη αγορά του Βερολίνου, η Άνγκελα Μέρκελ πέφτει στις ομοσπονδιακές εκλογές της Γερμανίας.

Ακολουθώντας το παράδειγμα του Τραμπ, προστατευτικές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ξεκινούν πρόθυμα να απορρίπτουν πολυμερείς εμπορικές συμφωνίες και να κλείνουν σύνορα. Σε Ολλανδία και Γαλλία, Βίλντερς και Λε Πεν κατευθύνονται προς γρήγορα δημοψηφίσματα για Nexit και Frexit, ενώ η Ιταλία πραγματοποιεί δημοψήφισμα για την επιστροφή της λιρέτας.

Τέλος, με τους οφειλέτες και τους πιστωτές της ευρωζώνης στα χέρια και με μια άμοιρη, παραδαρμένη και ολοένα και πιο αποσυνδεδεμένη ΕΕ να κινδυνεύει, αν όχι με πλήρη κατάρρευση, τουλάχιστον με μια ριζική αναδιάρθρωση, η Ελλάδα λέει για μια ακόμη φορά, «Δεν μπορώ να πληρώσω, δε θα πληρώσω», και το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες απαντούν: όχι άλλες διασώσεις.

Τίποτα από όλα αυτά, φυσικά, δε χρειάζεται να συμβεί.

Η αστυνομία και οι υπηρεσίες πληροφοριών της Ευρώπης θα μπορούσαν να συνεχίσουν να προλαβαίνουν τρομοκρατικές συνωμοσίες, και ο Ερντογάν μπορεί να αποφασίσει πως τα μακροπρόθεσμα συμφέροντά του θα εξυπηρετηθούν καλύτερα εάν δεν οδηγήσει την Ευρώπη σε θανάσιμη κρίση.

Η ήπειρος μπορεί απλά – όπως έδειξε η αναπάντεχη νίκη του αριστερόστροφου ανεξάρτητου Αλεξάντερ φαν ντερ Μπέλεν επί του ακροδεξιού Νόρμπερτ Χόφερ στις προεδρικές εκλογές της Αυστρίας – να έχει φτάσει στο ζενίθ του λαϊκισμού.

Ταραγμένοι από το προφανές χάος του Brexit, αναστατωμένοι από την εξαιρετικά αποσταθεροποιητική ανάδειξη του Τραμπ, οι ψηφοφόροι της Ευρώπης μπορεί να ρίξουν μια πιο επικριτική ματιά σε όσα υπόσχονται τα εθνικιστικά, ριζοσπαστικά κόμματα, και να επιλέξουν, αντί αυτού, την ασφάλεια.

Στην Ολλανδία, ο Βίλντερς έχει πετύχει εξαιρετικά υψηλά στις δημοσκοπήσεις στο παρελθόν, μόνο για να δει τη στήριξή του να βυθίζεται την ημέρα των εκλογών. Ακόμη κι αν το κόμμα του καταλήξει να είναι το μεγαλύτερο στη βουλή, πιθανότατα θα δυσκολευτεί να σχηματίσει πλειοψηφία.

Και στη Γαλλία, επίσης, κανείς δεν πιστεύει σοβαρά πως τα νούμερα θα βγουν για τη Λε Πεν, και ο Φιγιόν – ιδιαίτερα εάν μετριάσει κάποιες από τις πιο ακραίες προτάσεις του για την ελεύθερη αγορά – μπορεί να επιβεβαιώσει τις δημοσκοπήσεις και να πετύχει μια άνετη νίκη.

Οι προγραμματισμένες εκλογικές μεταρρυθμίσεις στην Ιταλία θα πρέπει να εγκαταστήσουν ένα σύστημα αναλογικής εκπροσώπησης, κάτι που σημαίνει πως κανένα κόμμα δε θα μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση από μόνο του, και το Κίνημα Πέντε Αστέρων πάντα αρνούνταν να πάρει μέρος σε οποιασδήποτε μορφής συμμαχία. 

Η Μέρκελ πείθει τους ψηφοφόρους στη Γερμανία πως είναι η πιο ασφαλής τους επιλογή, η Ελλάδα – όπως έχει κάνει πάντα, με κάποιον τρόπο – θα τα καταφέρει, και η ΕΕ μπορεί επιτέλους να δράσει καταλαβαίνοντας πως εάν είναι να επιβιώσει, θα πρέπει να προσφέρει συγκεκριμένες απαντήσεις στις ανάγκες και τους φόβους των πολιτών.

Όλα, ωστόσο, καταλήγουν σε μια σωρεία «αν» και «αλλά» και «ίσως». Ένας άνεμος ανήσυχης, εχθρικής, αντι-πολιτικής αλλαγής φυσάει σε ολόκληρη την Ευρώπη. Θα είναι αναπάντεχο εάν δε συμπαρασύρει κάποια τουλάχιστον ακόμη κατεστημένα θύματα.  

Last modified onMonday, 09 January 2017 13:20
back to top

CELEBNEWS.GR

oikonomia.gr

CARSNEWS